TSUE wydał wyrok w sprawie Pakietu Mobilności – nie ma już konieczności zjazdów co 8 tygodni
Wyrok TSUE: koniec obowiązku powrotu ciężarówek do kraju co 8 tygodni – polscy przewoźnicy z większą swobodą 4 października 2024 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) wydał przełomowy wyrok w sprawie połączonych skarg państw członkowskich, w tym Polski, dotyczących zgodności niektórych przepisów Pakietu Mobilności z prawem traktatowym Unii Europejskiej (sprawy połączone od C-541/20 do C-555/20). TSUE uznał, że większość przepisów jest zgodna z prawem UE, jednak zakwestionował jeden z najbardziej kontrowersyjnych wymogów – obowiązek powrotu pojazdów do bazy co osiem tygodni. Pakiet Mobilności – kontrowersje i rozstrzygnięcia TSUE Pakiet Mobilności, uchwalony przez Parlament Europejski, miał na celu ujednolicenie zasad przewozów drogowych, poprawę warunków pracy kierowców oraz przeciwdziałanie zjawisku „firm skrzynkowych”. Oprócz zaostrzenia przepisów dotyczących kabotażu i delegowania pracowników, wprowadzono obowiązek instalacji inteligentnych tachografów drugiej generacji oraz regulacje dotyczące odpoczynku kierowców. TSUE rozstrzygnął, że większość przepisów, w tym: jest zgodna z prawem unijnym. W związku z tym wszystkie skargi państw członkowskich w tych obszarach zostały odrzucone(Wyrok w sprawie Pakietu…)(c-541-20-republika-lite…). Zniesienie obowiązku powrotu pojazdów do bazy co osiem tygodni Jednakże, Trybunał zakwestionował obowiązek powrotu pojazdów do bazy eksploatacyjnej co osiem tygodni, uznając go za nieproporcjonalny. Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej nie przedstawiły wystarczających dowodów, które uzasadniałyby wprowadzenie tego środka w momencie jego uchwalenia. Korzyści dla polskich przewoźników Decyzja TSUE przynosi ulgę polskim przewoźnikom, którzy realizują międzynarodowe przewozy na terenie UE. Zniesienie obowiązku powrotu do kraju co osiem tygodni pozwoli na większą elastyczność w zarządzaniu flotą, obniżenie kosztów operacyjnych oraz efektywniejsze wykorzystanie pojazdów. Przewoźnicy będą mogli planować trasy w sposób bardziej dostosowany do warunków rynkowych, co zwiększy ich konkurencyjność na rynku unijnym. Podsumowanie Wyrok TSUE z 4 października 2024 r. (sygnatura C-541/20 i inne) to istotne zwycięstwo dla polskich przewoźników drogowych. Choć większość regulacji Pakietu Mobilności pozostała w mocy, zniesienie obowiązku powrotu pojazdów do bazy co osiem tygodni przynosi wyraźne korzyści, eliminując jedno z największych obciążeń logistycznych i administracyjnych dla firm transportowych. Autor: Ewa Sławińska-Ziaja, Radca prawny w Trans Lawyers
Wybory przedstawicieli pracowników w kontekście ustawy o ochronie sygnalistów
Z dniem 25 września 2024 roku weszła w życie ustawa o ochronie sygnalistów (Dz.U.2024.928), która wprowadza nowe regulacje mające na celu ochronę osób zgłaszających naruszenia prawa w miejscu pracy. Jednym z kluczowych elementów ustawy jest konieczność ustanowienia wewnętrznych procedur zgłaszania naruszeń, a w przypadku, gdy w firmie nie działają organizacje związkowe, niezbędne jest wyłonienie przedstawicieli pracowników, którzy będą reprezentować załogę w procesie ustalania procedur związanych ze zgłoszeniami sygnalistów. W niniejszym artykule przybliżymy, jak odbywają się wybory przedstawicieli pracowników na potrzeby wdrożenia procedur wynikających z ustawy o sygnalistach oraz jakie znaczenie mają te procedury dla pracodawców i pracowników. Wprowadzenie Zgodnie z ustawą o ochronie sygnalistów (Dz.U.2024.928) oraz przepisami Kodeksu pracy, pracodawcy mają obowiązek zapewnić reprezentację pracowników przy ustalaniu wewnętrznych procedur zgłaszania naruszeń. W firmach bez organizacji związkowych, wybór przedstawicieli pracowników jest kluczowy, aby zagwarantować udział załogi w procesach konsultacyjnych. Przedstawiciele a Kodeks pracy Kodeks pracy nakłada na pracodawców obowiązek konsultacji z przedstawicielami pracowników w wielu kluczowych kwestiach, takich jak zmiany w zakresie BHP, reorganizacja przedsiębiorstwa czy wdrażanie procedur ochrony sygnalistów. Przedstawiciele mają obowiązek współpracować z pracodawcą, aby zapewnić, że interesy pracowników są odpowiednio chronione, a zgłoszenia naruszeń są obsługiwane zgodnie z przepisami. Rola przedstawicieli pracowników w kontekście ustawy o sygnalistach Przedstawiciele pracowników są odpowiedzialni za udział w konsultacjach dotyczących procedur zgłaszania naruszeń oraz innych ważnych kwestii związanych z organizacją pracy. Ich zadaniem jest reprezentowanie interesów załogi, szczególnie w zakresie ochrony sygnalistów. Mają wpływ na procedury wdrażane przez pracodawcę, szczególnie w obszarze zgłaszania nieprawidłowości, co pomaga zwiększyć przejrzystość działań firmy. Sposoby wyłaniania przedstawicieli Wybory to najczęściej stosowany sposób wyłaniania przedstawicieli, jednak istnieją inne, równie demokratyczne metody, takie jak delegowanie przedstawicieli przez grupy pracowników. Ważne jest, aby każda forma wyłaniania była przejrzysta i uwzględniała równe prawa wszystkich pracowników. Główne zasady wyborów obejmują: Podsumowanie Proces wyboru przedstawicieli pracowników, szczególnie w kontekście ustawy o sygnalistach i Kodeksu pracy, odgrywa kluczową rolę w zapewnieniu ochrony praw pracowników oraz przejrzystości działań firm. Niezależnie od metody wyboru, kluczowe jest, aby przedstawiciele byli wybierani w sposób demokratyczny i transparentny, a procedury zgłaszania naruszeń spełniały Znaczenie wsparcia prawnego W kontekście ochrony sygnalistów oraz regulacji dotyczących przedstawicieli pracowników, nieocenione może być profesjonalne wsparcie prawne. Trans Lawyers to kancelaria specjalizująca się w obsłudze firm z branży transportowej i logistycznej, w tym w zakresie prawa pracy i ochrony sygnalistów. Firma oferuje kompleksowe doradztwo i pomoc prawną, która może ułatwić przedsiębiorcom spełnianie wymogów prawnych w tym zakresie. Dowiedz się więcej na translawyers.eu. Autor: Ewa Sławińska-Ziaja, Radca prawny w Trans Lawyers
Szkoda w transporcie – czego nie uwzględni ubezpieczyciel?
Szkoda w transporcie temat, który z pozoru wydaje się dość oczywisty i który prędzej czy później spotyka każdego przewoźnika. Każdy słyszał, że gdzieś komuś ukradziono towar, albo, że towar dojechał uszkodzony. Dlaczego w takim razie do dziś wywołuje on tyle emocji i często prowadzi do zakończenia nawet długoletnie współpracy przewoźnika z jego kontrahentem? Po pierwsze dokumenty potwierdzające wartość szkody często prowadzą do niezgody pomiędzy przewoźnikiem a bezpośrednio poszkodowanym – odpowiednio nadawcą lub odbiorcą towaru. Dlaczego? Przewoźnik dąży do uzyskania jak największej ilości dokumentów, aby uzasadnić wartość szkody podczas likwidacji szkody zgłoszonej w ramach posiadanego OCP, natomiast Poszkodowany uważa, że sama faktura wystarczy do potwierdzenia wartości szkody. Czy ubezpieczyciele słusznie odmawiają wypłaty odszkodowania z tytułu posiadanej polisy, czy wszystkie wymagane dokumenty faktycznie są niezbędne do zamknięcia sprawy i wydania decyzji, czy stanowią doskonałe usprawiedliwienie dla przedłużających się procesów związanych z likwidacją szkody? Zacznijmy od początku – co to jest szkoda w transporcie? Szkoda w transporcie to każdy przypadek, w którym doszło do opóźnienie w dostawie albo sytuacje, gdy przewożony towar uległ uszkodzeniu, zniszczeniu lub został utracony. Zgodnie z art. 65 ust. 1 Prawa przewozowego, przewoźnik odpowiada za szkodę wynikającą z utraty, ubytku lub uszkodzenia przesyłki w czasie od jej przyjęcia do przewozu aż do wydania odbiorcy. W kontekście międzynarodowym regulacje te określa art. 17 Konwencji CMR, zgodnie z którym przewoźnik ponosi odpowiedzialność za towar, o ile nie wykaże, że szkoda powstała na skutek okoliczności, których nie mógł uniknąć. Zgłaszanie szkody w transporcie Zgłoszenie szkody jest kluczowym etapem w procesie ubiegania się o odszkodowanie. Zgodnie z art. 75 ust. 1 Prawa przewozowego, odbiorca lub nadawca, który zauważy szkodę, powinien niezwłocznie zgłosić ją przewoźnikowi, a ten zobowiązany jest sporządzić odpowiedni protokół. W przypadku przewozów międzynarodowych, art. 30 Konwencji CMR nakłada na odbiorcę obowiązek zgłoszenia reklamacji przewoźnikowi w określonych terminach: Niezachowanie tych terminów może skutkować ograniczeniem możliwości dochodzenia roszczeń. Reklamacje usług transportowych Reklamacje w transporcie to formalny sposób zgłaszania roszczeń wobec przewoźnika, gdy doszło do szkody w przewozie. Zgodnie z przepisami Prawa przewozowego oraz Konwencji CMR, reklamacja powinna zawierać szczegółowy opis szkody, dowody potwierdzające jej istnienie oraz kopie dokumentów przewozowych (np. list przewozowy CMR). Reklamacje służą jako podstawa do dochodzenia roszczeń od przewoźnika lub jego ubezpieczyciela. Ubezpieczenie w transporcie – czego nie uwzględni ubezpieczyciel? Ubezpieczenia transportowe, takie jak OC przewoźnika, mają na celu ochronę przed roszczeniami wynikającymi z uszkodzenia lub utraty towaru. Niemniej jednak, istnieje szereg sytuacji, w których ubezpieczyciel może odmówić wypłaty odszkodowania: Suma ubezpieczenia wynikająca z zawartej przez przewoźnika polisy ubezpieczenia OCP nie obejmuje swoim zakresem szkód o wartości przekraczającej kwotę określona w warunkach zawatej polisy. Ubezpieczyciel wymaga podstawowych informacji dotyczących poszkodowanego, towaru, który uległ uszkodzeniu w szczególności dokumentów potwierdzających wartość towaru w stanie nieuszkodzonym, protokół stwierdzający co uległo uszkodzeniu i w jakim zakresie, jak została naprawiona szkoda. Ubezpieczyciel często samodzielnie dokonuje analizy legitymacji podmiotu uprawnionego do dochodzenia roszczeń i błędnie przyjmuje, że uprawnionym do dochodzenia roszczenia może być tylko konkretny podmiot, mimo iż z treści przepisów Konwencji CMR, czy ustawy Prawo przewozowe wynikają zupełnie odmienne wnioski. Podsumowanie Szkoda w transporcie to problem, który wymaga dokładnego przestrzegania procedur zgłaszania i dokumentowania strat. Choć ubezpieczenie transportowe jest kluczowym narzędziem ochrony, nie obejmuje ono wszystkich możliwych przypadków. Zarówno przewoźnicy, jak i nadawcy towarów powinni być świadomi ograniczeń odpowiedzialności ubezpieczyciela, wynikających z przepisów powszechnie obowiązujących, ale jednocześnie należy pamiętać, że decyzje ubezpieczycieli nie są ostateczne, a postanowienia OWU zawierają klauzule abuzywne, co w przypadku sporów sądowych może okazać się kluczowym argumentem na korzyść przewoźnika. Autor: Patrycja Szostek, radca prawny w Trans Lawyers
