Genewa.1956.05.19.
Dz.U.1962.49.238 z dnia 1962.09.14
Status: Akt obowiązujący
Wersja od: 11 września 2019r.
Wejście w życie:
13 czerwca 1962 r.
KONWENCJA O UMOWIE MIĘDZYNARODOWEGO PRZEWOZU DROGOWEGO TOWARÓW (CMR) I PROTOKÓŁ PODPISANIA. *
KONWENCJA
O UMOWIE MIĘDZYNARODOWEGO PRZEWOZU DROGOWEGO TOWARÓW (CMR) I
PROTOKÓŁ PODPISANIA. *
sporządzone w Genewie dnia 19 maja 1956 r.
W imieniu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej
RADA PAŃSTWA
POLSKIEJ RZECZYPOSPOLITEJ LUDOWEJ
podaje do powszechnej wiadomości:
Konwencja o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) i Protokół podpisania
zostały sporządzone w Genewie dnia 19 maja 1956 r.
Po zaznajomieniu się z powyższymi Konwencją i Protokołem Rada Państwa uznała je i uznaje za słuszne z
zastrzeżeniem uczynionym przy podpisaniu Konwencji; oświadcza, że wymienione Konwencja i Protokół
są przyjęte, ratyfikowane i potwierdzone, oraz przyrzeka, że będą niezmiennie zachowywane.
Na dowód czego wydany został Akt niniejszy, opatrzony pieczęcią Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.
Dano w Warszawie, dnia 27 kwietnia 1962 r.
(Tekst powyższej Konwencji i Protokołu zamieszczone zostały w załączniku do niniejszego numeru).
ZAŁĄCZNIK 1
KONWENCJA O UMOWIE MIĘDZYNARODOWEGO PRZEWOZU DROGOWEGO
TOWARÓW (CMR)
Wstęp
Umawiające się Strony,
Uznając za pożyteczne uregulowanie w jednolity sposób warunków umowy międzynarodowego
przewozu drogowego towarów, w szczególności jeśli idzie o dokumenty używane do tego przewozu oraz
o odpowiedzialność przewoźnika,
Zgodziły się na następujące postanowienia:
Rozdział I ZAKRES STOSOWANIA
Artykuł 1
1. Niniejszą Konwencję stosuje się do wszelkiej umowy o zarobkowy przewóz drogowy towarów
pojazdami, niezależnie od miejsca zamieszkania i przynależności państwowej stron, jeżeli miejsce
przyjęcia przesyłki do przewozu i miejsca przewidziane dla jej dostawy, stosownie do ich oznaczenia
w umowie, znajdują się w dwóch różnych krajach, z których przynajmniej jeden jest krajem
umawiającym się.
2. Dla celów stosowania niniejszej Konwencji określenie „pojazdy” oznacza samochody, pojazdy
członowe, przyczepy i naczepy, stosownie do ich określenia w artykule 4 Konwencji o ruchu
drogowym z dnia 19 września 1949 r.
3. Niniejszą Konwencję stosuje się także wówczas, gdy przewozy mieszczące się w jej ramach
wykonywane są przez państwa lub rządowe instytucje albo organizacje.
4. Niniejszej Konwencji nie stosuje się:
a) do przewozu wykonywanych na podstawie międzynarodowych konwencji pocztowych;
b) do przewozu zwłok;
c) do przewozów rzeczy przesiedlenia.
5. Umawiające się Strony zgadzają się nie wprowadzać żadnej zmiany do niniejszej Konwencji w
drodze specjalnych porozumień, zawartych między dwiema lub kilkoma spośród nich, z wyjątkiem
porozumień zawartych w celu wyłączenia spod jej działania ich ruchu przygranicznego albo w celu
uprawnienia do używania w przewozie, ograniczonym wyłącznie do ich terytoriów, listu
przewozowego stanowiącego tytuł własności towaru.
Artykuł 2
1. Jeżeli pojazd zawierający towary przewożony jest na części drogi morzem, koleją, śródlądową drogą
wodną lub powietrzem, bez przeładunku, z wyjątkiem ewentualnego zastosowania postanowień
artykułu 14, niniejszą Konwencję stosuje się mimo to do całości przewozu. Jednak w miarę
udowodnienia, że zaginięcie, uszkodzenie lub opóźnienie dostawy towaru, które zdarzyło się w czasie
przewozu innym rodzajem transportu niż drogowy, nie zostało spowodowane działaniem lub
zaniechaniem ze strony przewoźnika drogowego, lecz że wynika ono z faktu, który mógł zdarzyć się
tylko w trakcie i na skutek przewozu innego niż drogowy, odpowiedzialność przewoźnika drogowego
jest określona nie przez niniejszą Konwencję, lecz w sposób, według którego byłaby określona
odpowiedzialność przewoźnika innego niż drogowy, gdyby umowa przewozu została zawarta między
nadawcą a tym przewoźnikiem o sam przewóz towaru, zgodnie z obowiązującymi postanowieniami
prawa, dotyczącymi przewozu towarów innym rodzajem transportu niż drogowy. Jednak w braku
takich postanowień odpowiedzialność przewoźnika drogowego będzie określona niniejszą Konwencją.
2. Jeżeli przewoźnik drogowy jest jednocześnie przewoźnikiem innym niż drogowy, jego
odpowiedzialność określa również ust. 1, tak jakby jego funkcja przewoźnika drogowego i jego
funkcja przewoźnika innego niż drogowy były wykonywane przez dwie różne osoby.
Rozdział II OSOBY, ZA KTÓRE ODPOWIADA PRZEWOŹNIK
Artykuł 3
Przy stosowaniu niniejszej Konwencji przewoźnik odpowiada, jak za swoje własne czynności i zaniedbania, za czynności i zaniedbania swoich pracowników i wszystkich innych osób, do których usług odwołuje się w celu wykonania przewozu, kiedy ci pracownicy lub te osoby działają w wykonaniu swych funkcji.
Rozdział III ZAWARCIE I WYKONANIE UMOWY PRZEWOZU
Artykuł 4
Dowodem zawarcia umowy przewozu jest list przewozowy. Brak, nieprawidłowość lub utrata listu
przewozowego nie wpływa na istnienie ani na ważność umowy przewozu, która mimo to podlega
przepisom niniejszej Konwencji.
Artykuł 5
1. List przewozowy wystawia się w trzech oryginalnych egzemplarzach, podpisanych przez nadawcę i
przez przewoźnika, przy czym podpisy te mogą być wydrukowane lub też zastąpione przez stemple
nadawcy i przewoźnika, jeżeli pozwala na to ustawodawstwo kraju, w którym wystawiono list
przewozowy. Pierwszy egzemplarz wręcza się nadawcy, drugi towarzyszy przesyłce, a trzeci
zatrzymuje przewoźnik.
2. Jeżeli przeznaczony do przewozu towar ma być ładowany na różne pojazdy lub jeżeli chodzi o różne
rodzaje towarów albo o oddzielne partie, nadawca lub przewoźnik ma prawo wymagać wystawienia
tylu listów przewozowych, ile pojazdów należy użyć lub ile jest rodzajów bądź partii towarów.
Artykuł 6
1. List przewozowy powinien zawierać następujące dane:
a) miejsce i datę jego wystawienia;
b) nazwisko (nazwę) i adres nadawcy;
c) nazwisko (nazwę) i adres przewoźnika;
d) miejsce i datę przyjęcia towaru do przewozu oraz przewidziane miejsce jego wydania;
e) nazwisko (nazwę) i adres odbiorcy;
f) powszechnie używane określenie rodzaju towaru oraz sposób opakowania, a dla towarów
niebezpiecznych ich ogólnie uznane określenie;
g) ilość sztuk, ich cechy i numery;
h) wagę brutto lub inaczej wyrażoną ilość towaru;
i) koszty związane z przewozem (przewoźne, koszty dodatkowe, należności celne i inne koszty
powstałe od chwili zawarcia umowy do chwili dostawy);
j) instrukcje niezbędne do załatwienia formalności celnych i innych;
k) oświadczenie, że przewóz, bez względu na jakąkolwiek przeciwną klauzulę, podlega przepisom
niniejszej Konwencji.
2. W razie potrzeby list przewozowy powinien zawierać poza tym następujące dane:
a) zakaz przeładunku;
b) koszty, jakie nadawca przyjmuje na siebie;
c) kwotę zaliczenia do pobrania przy wydaniu towaru;
d) zadeklarowaną wartość towaru i sumę przedstawiającą interes specjalny w jego dostawie;
e) instrukcje nadawcy dla przewoźnika dotyczące ubezpieczenia przesyłki;
f) umówiony termin, w jakim ma być wykonany przewóz;
g) wykaz dokumentów wręczonych przewoźnikowi.
3. Strony mogą wnosić do listu przewozowego wszelkie inne dane, jakie uznają za potrzebne.
Artykuł 7
1. Nadawca odpowiada za wszelkie koszty i szkody, jakie mógłby ponieść przewoźnik na skutek
nieścisłości lub niedostateczności:
a) danych wymienionych w artykule 6, ustęp 1, b), d), e), f), g), h) i j);
b) danych wymienionych w artykule 6, ustęp 2;
c) wszelkich innych danych lub instrukcji, wydanych przez niego w celu wystawienia listu
przewozowego lub w celu wniesienia ich do niego.
2. Jeżeli na życzenie nadawcy przewoźnik wpisuje do listu przewozowego dane przewidziane w
ustępie 1 niniejszego artykułu, przyjmuje się w braku dowodu przeciwnego, że działał on na rachunek
nadawcy.
3. Jeżeli list przewozowy nie zawiera oświadczenia, przewidzianego w artykule 6, ust. 1, k),
przewoźnik odpowiada za wszelkie koszty i szkody, które mogłaby ponieść z powodu tego zaniedbania
osoba mająca prawo do towaru.
Artykuł 8
1. Przy przyjęciu towaru przewoźnik jest obowiązany sprawdzić:
a) dokładność danych listu przewozowego dotyczących ilości sztuk, jak również ich cech i numerów;
b) widoczny stan towaru i jego opakowania.
2. Jeżeli przewoźnik nie ma możności sprawdzenia w wystarczający sposób ścisłości danych
przewidzianych w ustępie 1 a) niniejszego artykułu, wpisuje do listu przewozowego zastrzeżenia, które
powinny być uzasadnione. Powinien on także uzasadnić wszelkie zastrzeżenia, jakie uczyni w
przedmiocie widocznego stanu towaru i jego opakowania. Zastrzeżenia te nie wiążą nadawcy, jeżeli nie
przyjął on ich wyraźnie w liście przewozowym.
3. Nadawca ma prawo żądać sprawdzenia przez przewoźnika wagi brutto albo inaczej wyrażonej ilości
towaru. Może on także żądać sprawdzenia zawartości sztuk przesyłki. Przewoźnik może domagać się
zapłacenia kosztów sprawdzenia. Wynik sprawdzenia wpisuje się do listu przewozowego.
Artykuł 9
1. W braku przeciwnego dowodu list przewozowy stanowi dowód zawarcia umowy, warunków
umowy oraz przyjęcia towaru przez przewoźnika.
2. W braku uzasadnionych zastrzeżeń przewoźnika, wpisanych do listu przewozowego, istnieje
domniemanie, że towar i jego opakowanie były widocznie w dobrym stanie w chwili przyjęcia przez
przewoźnika i że ilość sztuk, jak również ich cechy i numery były zgodne z oświadczeniami w liście
przewozowym.
Artykuł 10
Nadawca odpowiada wobec przewoźnika za szkody wyrządzone osobom, wyposażeniu lub innym
towarom, jak również za koszty, których przyczyną byłoby wadliwe opakowanie towaru, chyba że
wadliwość była widoczna lub znana przewoźnikowi w chwili jego przyjęcia, a przewoźnik nie wniósł
zastrzeżeń w tym przedmiocie.
Artykuł 11
1. W celu załatwienia formalności celnych lub innych, jakie należy wypełnić przed wydaniem towaru,
nadawca powinien załączyć do listu przewozowego lub postawić do dyspozycji przewoźnika potrzebne
dokumenty oraz udzielić mu wszelkich żądanych informacji.
2. Przewoźnik nie jest obowiązany sprawdzać, czy te dokumenty i informacje są ścisłe i dostateczne.
Nadawca odpowiada wobec przewoźnika za wszelkie szkody, które mogłyby wyniknąć wskutek braku,
niedostateczności lub nieprawidłowości tych dokumentów i informacji, chyba że zachodzi wina ze
strony przewoźnika.
3. Przewoźnik odpowiada jak komisant za zagubienie lub niewłaściwe użycie dokumentów
wymienionych w liście przewozowym i dołączonych do niego lub wręczonych przewoźnikowi;
jednakże odszkodowanie, które go obciąża, nie może przewyższyć odszkodowania, jakie należałoby
się w razie zaginięcia towaru.
Artykuł 12
1. Nadawca ma prawo rozporządzać towarem, a w szczególności zażądać od przewoźnika wstrzymania
przewozu, zmiany miejsca przewidzianego dla wydania towaru albo też wydania go odbiorcy innemu
niż wskazany w liście przewozowym.
2. To prawo wygasa z chwilą, kiedy drugi egzemplarz listu przewozowego został wydany odbiorcy lub
kiedy ten ostatni skorzystał z prawa przewidzianego w artykule 13, ustęp 1; od tej chwili przewoźnik
powinien stosować się do zleceń odbiorcy.
3. Prawo do rozporządzania towarem należy jednak do odbiorcy już od chwili wystawienia listu
przewozowego, jeśli nadawca uczynił o tym wzmiankę w liście przewozowym.
4. Jeżeli odbiorca, wykonując swoje prawo do rozporządzania, zarządzi wydanie przesyłki innej
osobie, ta ostatnia nie może wyznaczyć innych odbiorców.
5. Wykonanie prawa rozporządzenia towarem podlega następującym warunkom:
a) nadawca albo w przypadku przewidzianym w ustępie 3 niniejszego artykułu odbiorca, który chce
wykonać to prawo, powinien przedstawić pierwszy egzemplarz listu przewozowego, do którego
powinny być wpisane nowe instrukcje wydane przewoźnikowi, oraz wynagrodzić przewoźnikowi
wszelkie koszty i szkody, jakie pociąga za sobą wykonanie tych instrukcji;
b) wykonanie tego prawa powinno być możliwe w chwili, kiedy instrukcje dotrą do osoby, która
powinna je wykonać, i nie powinno przeszkadzać normalnej eksploatacji przedsiębiorstwa
przewoźnika ani przynosić szkody nadawcom lub odbiorcom innych przesyłek;
c) instrukcje nie mogą nigdy powodować podziału przesyłki.
6. Jeżeli wskutek postanowień ustępu 5 b) niniejszego artykułu przewoźnik nie może wykonać
otrzymanych instrukcji, powinien on niezwłocznie zawiadomić o tym osobę, od której instrukcje te
pochodzą.
7. Przewoźnik, który nie wykona instrukcji wydanych w warunkach przewidzianych w niniejszym
artykule lub który zastosuje się do takich instrukcji nie zażądawszy przedłożenia pierwszego
egzemplarza listu przewozowego, odpowiada wobec osoby uprawnionej za powstałą stąd szkodę.
Artykuł 13
1. Po przybyciu towaru do miejsca przewidzianego dla jego wydania, odbiorca ma prawo żądać od
przewoźnika wydania za pokwitowaniem drugiego egzemplarza listu przewozowego oraz towaru.
Jeżeli stwierdzono zaginięcie towaru lub jeżeli towar nie przybył po upływie terminu przewidzianego
w artykule 19, odbiorca może w imieniu własnym dochodzić wobec przewoźnika praw wynikających z
umowy przewozu.
2. Odbiorca, który korzysta z praw, jakie mu przysługują w myśl ustępu 1 niniejszego artykułu,
obowiązany jest zapłacić kwotę należności wynikającą z listu przewozowego. W przypadku sporu w
tym przedmiocie przewoźnik obowiązany jest dostarczyć towar tylko wówczas, gdy odbiorca udzieli
mu zabezpieczenia.
Artykuł 14
1. Jeżeli z jakiejkolwiek przyczyny wykonanie umowy przewozu na warunkach podanych w liście
przewozowym jest lub staje się niemożliwe przed przybyciem towaru do miejsca przewidzianego dla
jego wydania, przewoźnik jest obowiązany zażądać instrukcji od osoby uprawnionej do rozporządzania
towarem, zgodnie z artykułem 12.
2. Jeżeli jednak okoliczności pozwalają na wykonanie przewozu na warunkach różniących się od
przewidzianych w liście przewozowym i jeżeli przewoźnik nie zdoła uzyskać w dostatecznie krótkim
czasie instrukcji od osoby uprawnionej do rozporządzania towarem zgodnie z artykułem 12, powinien
on podjąć środki, jakie wydają mu się najlepsze w interesie osoby uprawnionej do rozporządzania
towarem.
Artykuł 15
1. Jeżeli po przybyciu towaru do miejsca przeznaczenia okażą się przeszkody w jego wydaniu,
przewoźnik powinien zażądać instrukcji od nadawcy. Jeżeli odbiorca odmawia przyjęcia towaru,
nadawca ma prawo rozporządzać nim bez obowiązku przedstawienia pierwszego egzemplarza listu
przewozowego.
2. Odbiorca, nawet jeżeli uprzednio odmówił przyjęcia towaru, może zawsze domagać się jego
wydania, dopóki przewoźnik nie otrzyma przeciwnych instrukcji od nadawcy.
3. Jeżeli przeszkoda w wydaniu towaru powstanie po tym, jak odbiorca, działając zgodnie z prawem,
które mu przysługuje na mocy artykułu 12, ustęp 3, dał polecenie wydania towaru innej osobie, to
stosując postanowienia powyższych ustępów 1 i 2, odbiorca wstępuje w miejsce nadawcy a ta inna
osoba w miejsce odbiorcy.
Artykuł 16
1. Przewoźnik ma prawo do zwrotu kosztów spowodowanych zażądaniem przez niego instrukcji lub
ich wykonaniem, o ile koszty te nie wynikły z jego winy.
2. W przypadkach przewidzianych w artykule 14, ustęp 1 i w artykule 15 przewoźnik może
bezzwłocznie wyładować towar na rachunek osoby uprawnionej; po tym wyładowaniu przewóz uważa
się za ukończony. Przewoźnik bierze wówczas na siebie dozór towaru. Może on jednak powierzyć
towar osobie trzeciej i wówczas odpowiada jedynie za rozsądny wybór tej osoby. Towar zostaje
obciążony należnościami, wynikającymi z listu przewozowego i wszystkimi innymi kosztami.
3. Przewoźnik może przystąpić do sprzedaży towaru nie czekając na instrukcje osoby uprawnionej,
jeżeli usprawiedliwia to właściwość psucia się lub stan towaru albo jeżeli koszty przechowywania
towaru są niewspółmiernie wysokie w stosunku do jego wartości. W innych przypadkach może on
również przystąpić do sprzedaży, jeżeli nie otrzyma w słusznym terminie od osoby uprawnionej
przeciwnych instrukcji, których wykonanie mogłoby być słusznie wymagane.
4. Jeżeli towar został sprzedany w zastosowaniu niniejszego artykułu, kwota uzyskana ze sprzedaży
powinna być postawiona do dyspozycji osoby uprawnionej, po potrąceniu kosztów ciążących na
towarze. Jeżeli koszty te są wyższe od kwoty uzyskanej ze sprzedaży, przewoźnik ma prawo do
różnicy.
5. Sposób postępowania w przypadku sprzedaży określony jest przepisami prawa lub zwyczajami
obowiązującymi w miejscu, gdzie towar się znajduje.
Rozdział IV ODPOWIEDZIALNOŚĆ PRZEWOŹNIKA
Artykuł 17
1. Przewoźnik odpowiada za całkowite lub częściowe zaginięcie towaru lub za jego uszkodzenie, które
nastąpi w czasie między przyjęciem towaru a jego wydaniem, jak również za opóźnienie dostawy.
2. Przewoźnik jest zwolniony od tej odpowiedzialności, jeżeli zaginięcie, uszkodzenie lub opóźnienie
spowodowane zostało winą osoby uprawnionej, jej zleceniem nie wynikającym z winy przewoźnika,
wadą własną towaru lub okolicznościami, których przewoźnik nie mógł uniknąć i których następstwom
nie mógł zapobiec.
3. Przewoźnik nie może powoływać się dla zwolnienia się od odpowiedzialności ani na wady pojazdu,
którym się posługuje dla wykonania przewozu, ani na winę osoby lub pracowników osoby, u której
pojazd wynajął.
4. Uwzględniając postanowienia artykułu 18, ustępy 2 do 5, przewoźnik jest zwolniony od swej
odpowiedzialności, jeżeli zaginięcie lub uszkodzenie towaru powstało ze szczególnego
niebezpieczeństwa wynikającego z jednej lub kilku następujących przyczyn:
a) użycie pojazdów otwartych i nie przykrytych opończą, jeżeli to użycie było wyraźnie uzgodnione i
zaznaczone w liście przewozowym;
b) brak lub wadliwe opakowanie, jeżeli towary, ze względu na swe naturalne właściwości, w razie
braku lub wadliwego opakowania, narażone są na zaginięcie lub uszkodzenie;
c) manipulowanie, ładowanie, rozmieszczenie lub wyładowanie towaru przez nadawcę lub przez
odbiorcę albo przez osoby działające na rachunek nadawcy lub odbiorcy;
d) naturalne właściwości niektórych towarów, mogące powodować całkowite lub częściowe ich
zaginięcie albo uszkodzenie, w szczególności przez połamanie, rdzę, samoistne wewnętrzne zepsucie,
wyschnięcie, wyciek, normalny ubytek lub działanie robactwa i gryzoni;
e) niedostateczność lub wadliwość cech lub numerów na sztukach przesyłki;
f) przewóz żywych zwierząt.
5. Jeżeli na mocy niniejszego artykułu przewoźnik nie odpowiada za niektóre czynniki, które
spowodowały szkodę, jego odpowiedzialność jest zaangażowana tylko w tym zakresie, w jakim
czynniki, za które ponosi on odpowiedzialność na mocy niniejszego artykułu, przyczyniły się do
powstania szkody.
Artykuł 18
1. Dowód, że zaginięcie, uszkodzenie lub opóźnienie spowodowane zostało jedną z przyczyn
przewidzianych w artykule 17, ustęp 2, ciąży na przewoźniku.
2. Jeżeli przewoźnik ustali, że ze względu na okoliczności faktyczne, zaginięcie lub uszkodzenie
mogło wynikać z jednej lub kilku przyczyn wymienionych w artykule 17, ustęp 4, istnieje
domniemanie, że ono z nich wynika. Osoba uprawniona może jednak przeprowadzić dowód, że szkoda
nie została spowodowana całkowicie lub częściowo jedną z tych przyczyn.
3. Powyższe domniemanie nie ma zastosowania w przypadku przewidzianym w artykule 17, ust. 4, (a),
w razie nadmiernego ubytku lub w razie zaginięcia sztuki.
4. Jeżeli przewóz wykonywany jest przy pomocy pojazdu, urządzonego specjalnie dla ochrony
towarów przed wpływem ciepła, zimna, zmian temperatury lub wilgotności powietrza, przewoźnik
może powoływać się na dobrodziejstwa artykułu 17, ustęp 4, (d) jedynie wówczas, gdy udowodni, że
przedsięwziął wszelkie obowiązujące go w danych okolicznościach środki co do wyboru, utrzymania i
użycia tych urządzeń oraz że zastosował się do specjalnych instrukcji, które zostały mu udzielone.
5. Przewoźnik może powoływać się na dobrodziejstwo artykułu 17, ustęp 4, (f) jedynie wówczas, gdy
udowodni, że przedsięwziął wszelkie obowiązujące go w danych okolicznościach środki i że
zastosował się do specjalnych instrukcji, które zostały mu udzielone.
Artykuł 19
Opóźnienie terminu dostawy ma miejsce wówczas, kiedy towar nie został dostarczony w umówionym
terminie lub, o ile nie umówiono terminu, jeżeli faktyczny czas trwania przewozu, uwzględniając
okoliczności, a zwłaszcza przy przesyłkach drobnych czas niezbędny dla skompletowania pełnego
ładunku w normalnych warunkach przekracza czas, jaki słusznie można przyznać starannym
przewoźnikom.
Artykuł 20
1. Osoba uprawniona może, bez dalszych dowodów, uważać towar za zaginiony, jeżeli nie został on
wydany w ciągu trzydziestu dni po upływie umówionego terminu, a jeżeli terminu nie umówiono, w
ciągu sześćdziesięciu dni po przyjęciu towaru przez przewoźnika.
2. Osoba uprawniona, otrzymując odszkodowanie za zaginiony towar, może pisemnie zażądać, aby w
razie odnalezienia towaru w ciągu roku po wypłacie odszkodowania zawiadomiono ją o tym
niezwłocznie. Należy potwierdzić jej to żądanie na piśmie.
3. W ciągu trzydziestu dni po otrzymaniu tego zawiadomienia osoba uprawniona może żądać, aby
towar został jej wydany za zapłatą należności wynikających z listu przewozowego i za zwrotem
otrzymanego odszkodowania, po ewentualnym potrąceniu kosztów, które byłyby objęte tym
odszkodowaniem i z zastrzeżeniem wszelkich praw do odszkodowania za opóźnienie dostawy,
przewidzianego w artykule 23 i ewentualnie w artykule 26.
4. Jeżeli nie wysunięto żądania, przewidzianego w ustępie 2, lub nie udzielono żadnych instrukcji w
przewidzianym w ustępie 3 terminie trzydziestu dni albo jeżeli towar został odnaleziony póżniej niż w
rok po wypłaceniu odszkodowania, przewoźnik rozporządza nim stosownie do przepisów
obowiązujących w miejscu, gdzie znajduje się towar.
Artykuł 21
Jeżeli towar został wydany odbiorcy bez pobrania zaliczenia, które przewoźnik powinien był pobrać w
myśl postanowień umowy przewozu, przewoźnik obowiązany jest wypłacić nadawcy odszkodowanie
do wysokości kwoty zaliczenia, zachowując roszczenie zwrotne do odbiorcy.
Artykuł 22
1. Jeżeli nadawca powierza przewoźnikowi towary niebezpieczne, powinien mu dokładnie opisać,
jakie niebezpieczeństwo przedstawiają, i wskazać mu w razie potrzeby, jakie środki ostrożności należy
podjąć. W przypadku gdy informacja ta nie została zamieszczona w liście przewozowym, do nadawcy
lub do odbiorcy należy przeprowadzenie wszelkimi innymi sposobami dowodu, że przewoźnik
wiedział, jakie niebezpieczeństwo przedstawiał przewóz wymienionych towarów.
2. Towary niebezpieczne, które nie byłyby przewoźnikowi znane jako takie, w warunkach
przewidzianych w ustępie 1 niniejszego artykułu, mogą być w każdej chwili i w każdym miejscu
wyładowane, zniszczone lub unieszkodliwione przez przewoźnika bez żadnego odszkodowania;
nadawca jest oprócz tego odpowiedzialny za wszystkie koszty i szkody wynikające z ich powierzenia
do przewozu lub z ich przewozu.
Artykuł 23
1. Jeżeli na podstawie postanowień niniejszej Konwencji przewoźnik obowiązany jest zapłacić
odszkodowanie za całkowite lub częściowe zaginięcie towaru, odszkodowanie to oblicza się według
wartości towaru w miejscu i w okresie przyjęcia go do przewozu.
2. Wartość towaru określa się według ceny giełdowej lub w razie jej braku według bieżącej ceny
rynkowej, a w braku jednej i drugiej – według zwykłej wartości towarów tego samego rodzaju i jakości.
3. 2 Odszkodowanie nie może jednak przekraczać 8,33 jednostki rozrachunkowej za 1 kilogram
brakującej wagi brutto.
4. Oprócz tego zwraca się przewoźne, cło i inne wydatki poniesione w związku z przewozem towaru,
w całości w razie całkowitego zaginięcia i proporcjonalnie w razie częściowego zaginięcia; inne
odszkodowania nie należą się.
5. W razie opóźnienia dostawy, jeżeli osoba uprawniona udowodni, że wynikła stąd dla niej szkoda,
przewoźnik obowiązany jest zapłacić odszkodowanie, które nie może przewyższyć kwoty
przewoźnego.
6. Wyższego odszkodowania można żądać jedynie w przypadku zadeklarowania wartości towaru lub
zadeklarowania specjalnego interesu w jego dostawie, zgodnie z artykułami 24 i 26.
7. 3 Jednostka rozrachunkowa”, o której mowa w niniejszej Konwencji jest specjalnym prawem
ciągnienia utworzonym przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy. Kwota, o której mowa w ustępie 3
niniejszego artykułu, zostanie przeliczona na walutę krajową Państwa Sądu, do którego wpłynął
wniosek w sprawie, na podstawie wartości wspomnianej waluty w dniu oceny lub w dniu określonym
przez Strony. Wartość waluty krajowej, w kontekście specjalnego prawa ciągnienia, państwa będącego
członkiem Międzynarodowego Funduszu Walutowego, zostanie obliczona zgodnie z metodą
wartościowania stosowaną przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy i obowiązującą w dniu
określonym dla jego operacji i transakcji. Wartość waluty krajowej państwa, które nie jest członkiem
Międzynarodowego Funduszu Walutowego, w odniesieniu do specjalnego prawa ciągnienia, zostanie
obliczona w sposób określony przez to państwo.
8. 4 Jednakże, państwo, które nie jest członkiem Międzynarodowego Funduszu Walutowego i którego
prawo nie zezwala na stosowanie postanowień ustępu 7 niniejszego artykułu, może w momencie
ratyfikacji lub przystąpienia do niniejszego Protokołu albo w dowolnym późniejszym terminie,
oświadczyć, że ograniczenie odpowiedzialności przewidziane w ustępie 3 niniejszego artykułu do
zastosowania na terytorium wspomnianego państwa, wynosić będzie 25 jednostek monetarnych.
Wymieniona w niniejszym ustępie jednostka monetarna odpowiada 10/31 gramom złota próby 0.900.
Przeliczenie wspomnianej kwoty na walutę krajową powinno odbyć się zgodnie z prawem danego
państwa.
9. 5 Obliczenie, o którym mowa w ostatnim zdaniu ustępu 7 niniejszego artykułu i przeliczenie, o
którym mowa w ustępie 8 niniejszego artykułu powinno odbyć się w taki sposób, aby w walucie
krajowej danego państwa w możliwie najbliższy sposób wyrazić tę samą rzeczywistą wartość kwoty
określonej w ustępie 3 niniejszego artykułu, jaka została wyrażona w jednostkach rozrachunkowych.
Dane państwo poinformuje Sekretarza Generalnego Narodów Zjednoczonych o sposobie obliczenia,
stosownie do ustępu 7 niniejszego artykułu lub, w zależności od okoliczności, o wyniku przeliczenia, o
którym mowa w ustępie 8 niniejszego artykułu, w momencie składania dokumentu określonego w
artykule 3 Protokołu do Konwencji CMR, a także każdorazowo w momencie wystąpienia
jakichkolwiek późniejszych zmian we wspomnianym sposobie obliczenia lub wyniku przeliczenia.
Artykuł 24
Nadawca może zadeklarować w liście przewozowym za umówioną dodatkową opłatą wartość towaru
przekraczającą granicę wymienioną w ustępie 3 artykułu 23 i w tym przypadku kwota zadeklarowana
zastępuje tę granicę.
Artykuł 25
1. W razie uszkodzenia przesyłki przewoźnik płaci kwotę, o którą obniżyła się wartość towaru,
obliczoną według wartości towaru ustalonej zgodnie z artykułem 23, ustępy 1, 2 i 4.
2. Odszkodowanie nie może jednak przewyższać:
a) jeżeli cała przesyłka doznała obniżenia wartości przez uszkodzenie – kwoty, którą należałoby
zapłacić w razie zaginięcia całej przesyłki;
b) jeżeli tylko część przesyłki doznała obniżenia wartości przez uszkodzenie – kwoty, którą należałoby
zapłacić w razie zaginięcia części, która doznała obniżenia wartości.
Artykuł 26
1. Nadawca może ustalić wpisując do listu przewozowego za umówioną dodatkową opłatą kwotę
specjalnego interesu w dostawie przesyłki na wypadek jej zaginięcia lub uszkodzenia, a także w razie
przekroczenia umówionego terminu dostawy.
2. Jeżeli miała miejsce deklaracja specjalnego interesu w dostawie, można żądać niezależnie od
odszkodowania przewidzianego w artykułach 23, 24 i 25 odszkodowania równego dodatkowej
szkodzie, która została udowodniona, aż do wysokości zadeklarowanej kwoty.
Artykuł 27
1. Osoba uprawniona może żądać odsetek od kwoty odszkodowania. Odsetki te, w wysokości 5%
rocznie, liczą się od dnia skierowania pisemnej reklamacji do przewoźnika, a jeżeli tej reklamacji nie
było, od dnia wytoczenia powództwa sądowego.
2. Jeżeli dane służące za podstawę do obliczenia odszkodowania nie są wyrażone w walucie państwa,
gdzie żąda się zapłaty, przeliczenia dokonuje się według kursu dnia i miejsca wypłaty odszkodowania.
Artykuł 28
1. Jeżeli według prawa, które ma zastosowanie, zaginięcie, uszkodzenie lub opóźnienie dostawy,
powstałe w trakcie przewozu podlegającego niniejszej Konwencji, uprawnia do wystąpienia z
reklamacją pozaumowną, przewoźnik może skorzystać z postanowień niniejszej Konwencji, które
wyłączają jego odpowiedzialność lub które określają albo ograniczają należne odszkodowanie.
2. Jeżeli chodzi o odpowiedzialność pozaumowną jednej z osób, za które odpowiada przewoźnik w
myśl artykułu 3, z tytułu zaginięcia, uszkodzenia lub opóźnienia, osoba ta może również skorzystać z
postanowień niniejszej Konwencji, które wyłączają odpowiedzialność przewoźnika lub które określają
albo ograniczają należne odszkodowanie.
Artykuł 29
1. Przewoźnik nie ma prawa korzystać z postanowień niniejszego rozdziału, które wyłączają lub
ograniczają jego odpowiedzialność albo które przenoszą na drugą stronę ciężar dowodu, jeżeli szkoda
powstała wskutek złego zamiaru przewoźnika lub jego niedbalstwa, które według prawa
obowiązującego w miejscu prowadzenia sprawy sądowej uważane jest za równoznaczne ze złym
zamiarem.
2. To samo postanowienie stosuje się, jeżeli złego zamiaru lub niedbalstwa dopuszczają się pracownicy
przewoźnika lub jakiekolwiek inne osoby, do których usług odwołuje się on dla wykonania przewozu,
jeżeli ci pracownicy lub te inne osoby działają w wykonaniu swych funkcji. W takim przypadku ci
pracownicy i te inne osoby nie mają prawa korzystania w zakresie ich osobistej odpowiedzialności z
postanowień niniejszego rozdziału, wymienionych w ustępie 1.
Rozdział V REKLAMACJE I ROSZCZENIA
Artykuł 30
1. Jeżeli odbiorca przyjął towar, nie sprawdziwszy wraz z przewoźnikiem jego stanu albo nie
zgłosiwszy przewoźnikowi zastrzeżeń wskazujących ogólnie rodzaj braku lub uszkodzenia najpóźniej
w chwili dostawy, jeśli idzie o widoczne braki lub uszkodzenia albo w siedem dni od daty dostawy, nie
wliczając niedziel i dni świątecznych, jeśli idzie o braki lub uszkodzenia niewidoczne – domniemywa
się, jeżeli nie ma dowodu przeciwnego, że otrzymał towar w stanie opisanym w liście przewozowym.
Zastrzeżenia przewidziane wyżej powinny być dokonane na piśmie, jeśli idzie o braki lub uszkodzenia
niewidoczne.
2. Jeżeli stan towaru został sprawdzony wspólnie przez odbiorcę i przewoźnika, dowód przeciwny
wynikowi tego sprawdzenia nie może być przeprowadzony, chyba że chodzi o braki lub uszkodzenia
niewidoczne i jeżeli odbiorca zgłosił przewoźnikowi pisemne zastrzeżenia w ciągu siedmiu dni od daty
tego sprawdzenia, nie licząc niedziel i dni świątecznych.
3. Opóźnienie dostawy może stanowić podstawę do odszkodowania tylko wówczas, gdy zastrzeżenie
zostało skierowane na piśmie w terminie 21 dni od dnia postawienia towaru do dyspozycji odbiorcy.
4. Dnia dostawy lub – zależnie od przypadku – dnia sprawdzenia towaru albo dnia jego postawienia do
dyspozycji nie wlicza się do terminów przewidzianych w niniejszym artykule.
5. Przewoźnik i odbiorca powini udzielać sobie wzajemnie wszelkich możliwych ułatwień przy
dokonywaniu potrzebnych sprawdzeń i ustaleń.
Artykuł 31
1. We wszystkich sporach, które wynikają z przewozów podlegających niniejszej Konwencji, powód
może wnosić sprawę do sądów umawiających się krajów, określonych przez strony w drodze
wspólnego porozumienia, a ponadto do sądów kraju, na którego obszarze:
a) pozwany ma stałe miejsce zamieszkania, główną siedzibę lub filię albo agencję, za której
pośrednictwem zawarto umowę o przewóz, albo
b) znajduje się miejsce przejęcia towaru do przewozu lub miejsce jego dostawy,
i nie może wnosić sprawy do innych sądów.
2. Kiedy w sporze, przewidzianym w ustępie 1 niniejszego artykułu, sprawa toczy się przed sądem
właściwym według tego ustępu albo kiedy w takim sporze został ogłoszony wyrok przez taki sąd, nie
można wszcząć żadnej nowej sprawy z tej samej przyczyny między tymi samymi stronami, chyba że
orzeczenie sądu, przed którym pierwsza sprawa została wszczęta, byłoby niewykonalne w kraju, gdzie
wszczęto nową sprawę.
3. Kiedy w sporze, przewidzianym w ustępie 1 niniejszego artykułu, wyrok wydany przez sąd jednego
umawiającego się kraju stał się wykonalny w tym kraju, staje się on również wykonalny w każdym z
innych umawiających się krajów natychmiast po depełnieniu formalności wymaganych w
zainteresowanym kraju. Formalności te nie mogą obejmować rewizji sprawy.
4. Postanowienia ustępu 3 niniejszego artykułu stosuje się do wyroków wydanych w obecności stron,
do wyroków zaocznych i do ugód sądowych, lecz nie stosuje się ich ani do wyroków o wykonalności
tylko tymczasowej, ani do wyroków, które oprócz kosztów procesu zasądzają od powoda
odszkodowanie wskutek całkowitego lub częściowego oddalenia jego powództwa.
5. Nie można żądać od obywateli umawiających się krajów, którzy posiadają miejsce zamieszkania lub
przedsiębiorstwo w jednym z tych krajów, zabezpieczenia kosztów przewodu sądowego, które
wynikają z przewozów podlegających niniejszej Konwencji.
Artykuł 32
1. Roszczenia, które mogą wyniknąć z przewozów podlegających niniejszej Konwencji, przedawniają
się po upływie jednego roku. Jednak w przypadku złego zamiaru lub niedbalstwa, które według prawa
obowiązującego sąd rozpatrujący sprawę uważane jest za równoznaczne ze złym zamiarem, termin
przedawnienia wynosi trzy lata. Przedawnienie biegnie:
a) w przypadkach częściowego zaginięcia, uszkodzenia lub opóźnienia dostawy – począwszy od dnia
wydania;
b) w przypadkach całkowitego zaginięcia – począwszy od trzydziestego dnia po upływie umówionego
terminu dostawy, albo, jeżeli termin nie był umówiony – począwszy od sześćdziesiątego dnia po
przyjęciu towaru przez przewoźnika;
c) we wszystkich innych przypadkach – począwszy od upływu trzymiesięcznego terminu od dnia
zawarcia umowy przewozu.
Dnia, wskazanego wyżej, jako wyjściowy dla biegu przedawnienia, nie wlicza się do terminu przedawnienia.
2. Reklamacja pisemna zawiesza przedawnienie aż do dnia, w którym przewoźnik na piśmie odrzuci
reklamację i zwróci załączone do niej dokumenty. W razie częściowego przyjęcia reklamacji bieg
przedawnienia wznawia się tylko dla tej części reklamacji, która pozostaje sporną. Dowód otrzymania
reklamacji lub odpowiedzi na nią oraz zwrotu jej załączników ciąży na stronie, która się powołuje na
ten fakt. Reklamacje późniejsze w tym samym przedmiocie nie zawieszają przedawnienia.
3. Z zastrzeżeniem postanowień powyższego ustępu 2, zawieszenie przedawnienia normują przepisy
prawa obowiązującego sąd rozpatrujący sprawę. To samo dotyczy przerwania biegu przedawnienia.
4. Roszczenie przedawnione nie może być więcej podnoszone, nawet w postaci wzajemnego
powództwa lub zarzutu.
Artykuł 33
Umowa przewozu może zawierać klauzulę przyznającą właściwość trybunałowi arbitrażowemu pod
warunkiem, aby klauzula ta przewidywała, że trybunał arbitrażowy stosować będzie niniejszą Konwencję.
Rozdział VI POSTANOWIENIA DOTYCZĄCE PRZEWOZU WYKONYWANEGO PRZEZ KOLEJNYCH PRZEWOŹNIKÓW
Artykuł 34
Jeżeli przewóz jest wykonywany na podstawie jednej umowy przez kilku kolejnych przewoźników
drogowych, każdy z nich przyjmuje na siebie odpowiedzialność za wykonanie całego przewozu, przy
czym drugi przewoźnik i każdy z następnych przewoźników staje się przez przyjęcie towaru i listu
przewozowego stroną umowy na warunkach określonych w liście przewozowym.
Artykuł 35
1. Przewoźnik, który przyjmuje towar od poprzedniego przewoźnika, wręcza mu datowane i podpisane
przez siebie potwierdzenie odbioru. Powinien on napisać swoje nazwisko i adres na drugim
egzemplarzu listu przewozowego. W razie potrzeby umieszcza on na tym egzemplarzu, jak również na
potwierdzeniu odbioru zastrzeżenia podobne do tych, które są przewidziane w artykule 8 ustęp 2.
2. Postanowienia artykułu 9 mają zastosowanie do stosunków między kolejnymi przewoźnikami.
Artykuł 36
O ile nie chodzi o powództwo wzajemne lub o zarzut podniesiony przy rozpatrywaniu powództwa
opartego na tej samej umowie przewozu, powództwo z tytułu odpowiedzialności za zaginięcie,
uszkodzenie lub opóźnienie dostawy może być skierowane jedynie przeciwko pierwszemu
przewoźnikowi, ostatniemu przewoźnikowi lub przewoźnikowi, który wykonywał tę część przewozu,
podczas której miało miejsce zdarzenie powodujące zaginięcie, uszkodzenie lub opóźnienie dostawy;
powództwo może być skierowane jednocześnie przeciwko kilku z tych przewoźników.
Artykuł 37
Przewoźnikowi, który na mocy postanowień niniejszej Konwencji wypłacił odszkodowanie,
przysługuje roszczenie zwrotne o sumę odszkodowania, odsetki i koszty do przewoźników, którzy
uczestniczyli w wykonaniu umowy przewozu, zgodnie z następującymi postanowieniami:
a) przewoźnik, który spowodował szkodę, powinien sam ponosić ciężar odszkodowania, które wypłacił
sam lub które wypłacił inny przewoźnik;
b) jeżeli szkodę spowodowało dwóch lub więcej przewoźników, każdy z nich powinien zapłacić kwotę
proporcjonalną do swej części odpowiedzialności; jeżeli podział odpowiedzialności jest niemożliwy,
każdy z nich odpowiada proporcjonalnie do należnej mu części wynagrodzenia za przewóz;
c) jeżeli nie można ustalić, których z przewoźników należy uznać za odpowiedzialnych, ciężar
należnego odszkodowania dzieli się między wszystkich przewoźników w stosunku ustalonym pod lit.
b).
Artykuł 38
Jeżeli jeden z przewoźników jest niewypłacalny, część odszkodowania przypadającą na niego, a nie
zapłaconą, dzieli się między innych przewoźników proporcjonalnie do ich wynagrodzenia.
Artykuł 39
1. Przewoźnik, przeciwko któremu wystąpiono z jednym z roszczeń zwrotnych, przewidzianych w
artykułach 37 i 38, nie może kwestionować podstawy płatności dokonanej przez przewoźnika
występującego z roszczeniem zwrotnym, jeżeli odszkodowanie zostało ustalone orzeczeniem
sądowym, o ile tylko był on należycie powiadomiony o procesie i miał możność wystąpienia w nim w
charakterze interwenienta.
2. Przewoźnik, który chce wystąpić z roszczeniem zwrotnym, może wszcząć sprawę przed właściwym
sądem kraju, w którym jeden z zainteresowanych przewoźników ma stałe miejsce zamieszkania,
główną siedzibę, filię lub agencję, za pośrednictwem której zawarto umowę przewozu. Roszczenie
zwrotne może być skierowane w jednej i tej samej sprawie przeciwko wszystkim zainteresowanym
przewoźnikom.
3. Postanowienia artykułu 31, ustępy 3 i 4, stosuje się do wyroków w sprawie roszczeń zwrotnych,
przewidzianych w artykułach 37 i 38.
4. Postanowienia artykułu 32 stosuje się do roszczeń zwrotnych między przewoźnikami.
Przedawnienie biegnie jednak bądź od dnia orzeczenia sądowego, ustalającego ostatecznie wysokość
należnego odszkodowania na mocy postanowień niniejszej Konwencji, bądź od dnia faktycznej zapłaty
w razie braku takiego orzeczenia.
Artykuł 40
Przewoźnicy mogą swobodnie uzgadniać między sobą postanowienia odbiegające od postanowień
artykułów 37 i 38.
Rozdział VII NIEWAŻNOŚĆ KLAUZUL SPRZECZNYCH Z KONWENCJĄ
Artykuł 41
1. Z zastrzeżeniem postanowień artykułu 40 jest nieważna i pozbawiona mocy każda klauzula, która
pośrednio lub bezpośrednio naruszałaby postanowienia niniejszej Konwencji. Nieważność takich
klauzul nie pociąga za sobą nieważności pozostałych postanowień umowy.
2. W szczególności byłaby nieważna każda klauzula ustępująca na rzecz przewoźnika korzyści z
ubezpieczenia towaru oraz każda inna analogiczna klauzula, jak również każda klauzula przenosząca
ciężar dowodu.
Rozdział VIII POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 42
1. Niniejsza Konwencja pozostaje otwarta do podpisu lub przystąpienia dla krajów będących
członkami Europejskiej Komisji Gospodarczej oraz dla krajów przyjętych do Komisji w charakterze
doradczym, zgodnie z punktem 8 regulaminu tej Komisji.
2. Kraje, które mogą uczestniczyć w pewnych pracach Europejskiej Komisji Gospodarczej stosownie
do punktu 1 regulaminu tej Komisji, mogą się stać Umawiającymi się Stronami niniejszej Konwencji
przez przystąpienie do niej po jej wejściu w życie.
3. Konwencja pozostanie otwarta do podpisania do dnia 31 sierpnia 1956 roku włącznie. Po tej dacie
pozostanie ona otwarta do przystąpienia.
4. Niniejsza Konwencja będzie ratyfikowana.
5. Ratyfikowanie lub przystąpienie będzie dokonane przez złożenie dokumentu u Sekretarza
Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Artykuł 43
1. Niniejsza Konwencja wejdzie w życie dziewięćdziesiątego dnia po złożeniu przez pięć krajów,
wspomnianych w ustępie 1 artykułu 42, dokumentu ratyfikacji lub przystąpienia.
2. Dla każdego kraju, który Konwencję ratyfikuje lub do niej przystąpi po złożeniu dokumentu
ratyfikacji lub przystąpienia przez pięć krajów, niniejsza Konwencja wejdzie w życie
dziewięćdziesiątego dnia po złożeniu dokumentu ratyfikacji lub przystąpienia przez wymieniony kraj.
Artykuł 44
1. Każda Umawiająca się Strona będzie mogła wypowiedzieć niniejszą Konwencję przez notyfikację
skierowaną do Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych.
2. Wypowiedzenie nabierze mocy w dwanaście miesięcy po dacie otrzymania notyfikacji przez
Sekretarza Generalnego.
Artykuł 45
Jeżeli po wejściu w życie niniejszej Konwencji ilość Umawiających się Stron stanie się skutkiem
wypowiedzenia mniejsza od pięciu, niniejsza Konwencja przestanie obowiązywać od daty, w której
ostatnie z tych wypowiedzeń zacznie skutkować.
Artykuł 46
1. Każdy kraj będzie mógł w chwili składania dokumentów ratyfikacji lub przystąpienia albo w każdej
chwili do niej oświadczyć drogą notyfikacji, skierowanej do Sekretarza Generalnego Organizacji
Narodów Zjednoczonych, że niniejsza Konwencja będzie miała zastosowanie do wszystkich lub części
terytoriów, które reprezentuje on w stosunkach międzynarodowych. Konwencja będzie miała
zastosowanie do terytorium lub do terytoriów wymienionych w notyfikacji, poczynając od
dziewięćdziesiątego dnia po otrzymaniu tej notyfikacji przez Sekreatrza Generalnego, albo jeżeli
Konwencja nie weszła jeszcze w życie, od daty jej wejścia w życie.
2. Każdy kraj, który złoży zgodnie z poprzednim ustępem oświadczenie, mające na celu
spowodowanie zastosowania niniejszej Konwencji do terytorium, które reprezentuje on w stosunkach
międzynarodowych, będzie mógł zgodnie z artykułem 44 wypowiedzieć Konwencję w odniesieniu do
tego terytorium.
Artykuł 47
Każdy spór między dwiema lub wieloma Umawiającymi się Stronami, dotyczący interpretacji lub
stosowania niniejszej Konwencji, którego Strony nie mogłyby uregulować w drodze rokowań lub w
inny sposób, może być wniesiony za żądanie którejkolwiek z zainteresowanych Umawiających się
Stron do Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w celu rozstrzygnięcia.
Artykuł 48
1. Każda Umawiająca się Strona będzie mogła w chwili podpisywania lub ratyfikowania niniejszej
Konwencji albo przystąpienia do niej oświadczyć, że nie uważa się za związaną artykułem 47
Konwencji. Inne Umawiające się Strony nie będą związane artykułem 47 wobec Umawiającej się
Strony, która sformułuje takie zastrzeżenie.
2. Każda Umawiająca się Strona, która sformułuje takie zastrzeżenie zgodnie z ustępem 1, będzie
mogła w każdej chwili cofnąć to zastrzeżenie drogą notyfikacji, skierowanej do Sekretarza
Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych.
3. Żadne inne zastrzeżenie do niniejszej Konwencji nie będzie dopuszczone.
Artykuł 49
1. Po upływie trzyletniego okresu obowiązywania niniejszej Konwencji, każda Umawiająca się Strona
będzie mogła drogą notyfikacji skierowanej do Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów
Zjednoczonych zażądać zwołania Konferencji, mającej na celu dokonanie rewizji niniejszej
Konwencji. Sekretarz Generalny powiadomi o tym żądaniu wszystkie Umawiające się Strony i zwoła
dla tej rewizji konferencję, jeżeli w terminie czterech miesięcy od daty notyfikacji skierowanej przez
niego co najmniej jedna czwarta Umawiających się Stron powiadomi go o swej zgodzie na to żądanie.
2. Jeżeli konferencja zwoływana jest zgodnie z poprzednim ustępem, Sekretarz Generalny zawiadomi
o tym wszystkie Umawiające się Strony i zaprosi je do przedstawienia w terminie trzech miesięcy
propozycji, których rozpatrzenia przez konferencję życzyłyby sobie. Sekretarz Generalny
zakomunikuje wszystkim Umawiającym się Stronom tymczasowy porządek dzienny konferencji, jak
również tekst tych propozycji, co najmniej na trzy miesiące przed datą otwarcia konferencji.
3. Sekretarz Generalny zaprosi na każdą konferencję, zwołaną zgodnie z niniejszym artykułem,
wszystkie kraje wskazane w ustępie 1 artykułu 42, jak również kraje, które stały się Umawiającymi się
Stronami na podstawie ustępu 2 artykułu 42.
Artykuł 50
Oprócz notyfikacji przewidzianych w artykule 49, Sekretarz Generalny Organizacji Narodów
Zjednoczonych będzie notyfikował krajom wskazanym w ustępie 1 artykułu 42, jak również krajom,
które stały się Umawiającymi się Stronami, stosownie do ustępu 2 artykułu 42, o:
a) ratyfikacjach i przystąpieniach na mocy artykułu 42;
b) datach, w których niniejsza Konwencja wejdzie w życie zgodnie z artykułem 43;
c) wypowiedzeniach na mocy artykułu 44;
d) wygaśnięciu niniejszej Konwencji zgodnie z artykułem 45;
e) notyfikacjach otrzymanych zgodnie z artykułem 46;
f) oświadczeniach i notyfikacjach otrzymanych zgodnie z ustępami 1 i 2 artykułu 48.
Artykuł 51
Po dniu 31 sierpnia 1956 roku oryginał niniejszej Konwencji zostanie złożony Sekretarzowi
Gneralnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych, który prześle jej należycie uwierzytelnione odpisy
każdemu z krajów wymienionych w ustępach 1 i 2 artykułu 42.
Na dowód czego niżej podpisani, należycie do tego upoważnieni, podpisali niniejszą Konwencję.
Sporządzono w Genewie dnia dziewiętnastego maja tysiąc dziewięćset pięćdziesiątego szóstego roku,
w jednym egzemplarzu, w językach angielskim i francuskim, przy czym obydwa teksty są jednakowo
autentyczne.
PROTOKÓŁ PODPISANIA
Przystępując do podpisania Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego
towarów, niżej podpisani, należycie upoważnieni, zgodzili się na następujące oświadczenia i
wyjaśnienia:
1. Niniejsza Konwencja nie stosuje się do przewozów między Zjednoczonym Królestwem Wielkiej
Brytanii i Północnej Irlandii a Republiką Irlandzką.
2. Do artykułu 1 ustęp 4
Niżej podpisani zobowiązują się do znegocjowania Konwencji w sprawie umowy o przeprowadzkę i
umowy o przewóz kombinowany.
Na dowód czego niżej podpisani, należycie do tego upoważnieni, podpisali niniejszy Protokół.
Sporządzono w Genewie dnia dziewiętnastego maja tysiąc dziewięćset pięćdziesiątego szóstego
roku, w jednym egzemplarzu w językach angielskim i francuskim, przy czym obydwa teksty są
jednakowo autentyczne.
*Z dniem 11 września 2019 r. Konwencja została uzupełniona przez Protokół dodatkowy do Konwencji
o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) dotyczący elektronicznego listu
przewozowego, sporządzony w Genewie dnia 20 lutego 2008 r. (Dz.U.2019.1487).
1 Załącznik art. 31 ust. 3 zmieniony przez obwieszczenie Ministra Spraw Zagranicznych z dnia 13
czerwca 1995 r. o sprostowaniu błędów (Dz.U.95.69.352) z dniem 7 lipca 1995 r.
2 Załącznik art. 23 ust. 3 zmieniony przez art. 2 pkt 1 Protokołu do Konwencji o umowie
międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR), sporządzonego w Genewie dnia 5 lipca
1978 r (Dz.U.11.72.382) z dniem 21 lutego 2011 r.
3 art. 23 ust. 7 dodany przez art. 2 pkt 2 Protokołu do Konwencji o umowie międzynarodowego
przewozu drogowego towarów (CMR), sporządzonego w Genewie dnia 5 lipca 1978 r
(Dz.U.11.72.382) z dniem 21 lutego 2011 r.
4 Załącznik art. 23 ust. 8 dodany przez art. 2 pkt 2 Protokołu do Konwencji o umowie przewozu
drogowego towarów (CMR), sporządzonego w Genewie dnia 5 lipca 1978 r (Dz.U.11.72.382) z dniem
21 lutego 2011 r.
5 art. 23 ust. 9 dodany przez art. 2 pkt 2 Protokołu do Konwencji o umowie międzynarodowego
przewozu drogowego towarów (CMR), sporządzonego w Genewie dnia 5 lipca 1978 r
(Dz.U.11.72.382) z dniem 21 lutego 2011 r.
