Dz.U.UE.L.2006.102.1 z dnia 2006.04.11
Status: Akt obowiązujący
Wersja od: 31 grudnia 2024r.
Wejście w życie:
11 kwietnia 2007 r. , 1 maja 2006 r.
zobacz:
art. 29
Artykuł 29
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 11 kwietnia 2007 r., z wyjątkiem art. 10 ust. 5, art. 26 ust. 3
i 4 oraz art. 27, które wchodzą w życie dnia 1 maja 2006 r.
Numer CELEX:
32006R0561
ROZPORZĄDZENIE (WE) nr 561/2006 PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
z dnia 15 marca 2006 r.
w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego
oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające
rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71,
uwzględniając wniosek Komisji 1,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego 2,
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu 3, w świetle wspólnego tekstu
zaakceptowanego przez komitet pojednawczy dnia 8 grudnia 2005 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dziedzinie transportu drogowego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r.
w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego 4
miało na celu harmonizację warunków konkurencji pomiędzy różnymi rodzajami transportu lądowego, w
szczególności w odniesieniu do sektora transportu drogowego oraz poprawę warunków pracy i
bezpieczeństwa ruchu drogowego. Należy zapewnić i umacniać postęp w tych obszarach.
(2) Dyrektywa 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie
organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego 5
wymaga od Państw Członkowskich podjęcia środków, które ograniczą maksymalny tygodniowy czas
pracy pracowników wykonujących czynności związane z przewozem.
(3) Z uwagi na ogólne sformułowania użyte w niektórych przepisach rozporządzenia (EWG) nr 3820/85,
dotyczących czasu prowadzenia pojazdem, przerw i okresów odpoczynku kierowców uczestniczących w
krajowym i międzynarodowym transporcie drogowym na terytorium Wspólnoty, wystąpiły trudności w
zakresie wykładni, stosowania, egzekwowania i monitorowania tych przepisów w jednolity sposób we
wszystkich Państwach Członkowskich.
(4) Dla osiągnięcia celów tych przepisów i utrzymania zaufania do ich stosowania pożądane jest ich
skuteczne i jednolite egzekwowanie. Potrzeba zatem zestawu jaśniejszych i prostszych przepisów, które
będą łatwiejsze do zrozumienia, wykładni i stosowania dla branży transportu drogowego oraz organów
odpowiedzialnych za egzekwowanie prawa.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu w zakresie warunków pracy nie powinny naruszać
prawa pracodawców i pracowników do przyjęcia, w układach zbiorowych lub w inny sposób, przepisów
korzystniejszych dla pracowników.
(6) Pożądane jest jasne zdefiniowanie zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia poprzez
wyszczególnienie objętych nim głównych kategorii pojazdów.
(7) Niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie do przewozów drogowych wykonywanych
wyłącznie na terytorium Wspólnoty, albo pomiędzy Wspólnotą, Szwajcarią i państwami będącymi stronami
umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.
(8) Umowa europejska dotycząca pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy
drogowe z dnia 1 lipca 1970 r. (AETR), wraz z późniejszymi zmianami, powinna nadal mieć zastosowanie
do przewozu drogowego rzeczy i osób pojazdami zarejestrowanymi w dowolnym Państwie Członkowskim
lub w państwie będącym stroną AETR, na całej trasie, gdy jest to przewóz pomiędzy Wspólnotą a
państwem trzecim innym niż Szwajcaria lub państwami będącymi stronami porozumienia o Europejskim
Obszarze Gospodarczym albo przewóz poprzez takie państwo. Niezbędna jest jak najszybsza zmiana
AETR, najlepiej w ciągu dwóch lat po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, w celu dostosowania
jej postanowień do niniejszego rozporządzenia.
(9) W przypadku przewozu drogowego wykonywanego pojazdami zarejestrowanymi w państwie trzecim
niebędącym stroną AETR postanowienia AETR należy stosować do części trasy odbywanej na terytorium
Wspólnoty lub państw będących stronami AETR.
(10) Ponieważ przedmiot AETR wchodzi w zakres niniejszego rozporządzenia, Wspólnota jest właściwa w
zakresie negocjowania i zawarcia tej Umowy.
(11) W przypadku gdy zmiana wewnętrznych przepisów Wspólnoty w tej dziedzinie spowoduje
konieczność odpowiedniej zmiany Umowy AETR, Państwa Członkowskie powinny współdziałać na rzecz
wprowadzenia takiej zmiany do Umowy AETR w możliwie najkrótszym terminie zgodnie z procedurą w
niej przewidzianą.
(12) Wykaz wyłączeń należy zaktualizować w celu uwzględnienia postępu, jaki dokonał się w sektorze
transportu drogowego w ostatnich dziewiętnastu latach.
(13) Aby ułatwić wykładnię i zapewnić jednolite stosowanie niniejszego rozporządzenia należy
zdefiniować wszystkie podstawowe pojęcia. Ponadto należy podjąć starania w celu zapewnienia jednolitej
wykładni i jednolitego stosowania niniejszego rozporządzenia przez krajowe organy nadzorcze. Definicja
pojęcia „tydzień” zawarta w niniejszym rozporządzeniu nie powinna stać na przeszkodzie rozpoczęciu
przez kierowców pracy w dowolnym dniu tygodnia.
(14) Aby zapewnić skuteczne kontrole przestrzegania przepisów, istotne jest, by właściwe organy były w
stanie stwierdzić przy przeprowadzaniu kontroli drogowych oraz po upływie okresu przejściowego, czy w
dniu kontroli oraz przez poprzedzające go 28 dni należycie przestrzegany był czas prowadzenia pojazdu i
okresy odpoczynku.
(15) Podstawowe przepisy dotyczące czasu prowadzenia pojazdu powinny być jaśniejsze i prostsze, tak by
umożliwić ich skuteczne i jednolite egzekwowanie przy pomocy tachografów cyfrowych, zgodnie z
przepisami rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń
rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym 6
oraz niniejszego rozporządzenia. Ponadto w
ramach stałego komitetu organy Państw Członkowskich odpowiedzialne za kontrolę powinny dążyć do
osiągnięcia porozumienia co do sposobu stosowania niniejszego rozporządzenia.
(16) Zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 możliwe okazało się takie planowanie
dziennych okresów prowadzenia pojazdu i przerw, które umożliwiało kierowcy prowadzenie pojazdu przez
zbyt długi czas bez pełnej przerwy, co prowadziło do obniżenia poziomu bezpieczeństwa na drogach i
pogorszenia warunków pracy kierowców. Należy zatem zapewnić, by przerwy dzielone były stosowane w
sposób uniemożliwiający nadużycia.
(17) Niniejsze rozporządzenie ma na celu poprawę warunków socjalnych pracowników objętych jego
zakresem, a także ogólną poprawę bezpieczeństwa drogowego. Służą temu głównie przepisy określające
maksymalny dzienny, tygodniowy i przypadający w okresie każdych dwóch kolejnych tygodni czas
prowadzenia pojazdu, przepis zobowiązujący kierowcę do korzystania z regularnego tygodniowego okresu
odpoczynku co najmniej raz na dwa tygodnie oraz przepisy przewidujące, że w żadnym przypadku dzienny
okres odpoczynku nie powinien być krótszy niż nieprzerwany okres dziewięciu godzin. Ponieważ przepisy
te gwarantują odpowiedni odpoczynek oraz uwzględniając doświadczenia z lat ubiegłych w zakresie
wprowadzania w życie odpowiednich przepisów, nie jest już niezbędny system rekompensowania
skrócenia dziennego okresu odpoczynku.
(18) Wiele przewozów drogowych na terytorium Wspólnoty obejmuje odcinki pokonywane promem lub
koleją. Należy zatem ustalić jasne i odpowiednie przepisy dotyczące dziennych okresów odpoczynku i
przerw przy wykonywaniu takich przewozów.
(19) Wobec wzrostu liczby transgranicznych przewozów rzeczy i osób pożądane jest, w interesie
bezpieczeństwa drogowego i polepszenia egzekwowania przepisów, aby kontrole drogowe i kontrole na
terenie przedsiębiorstw obejmowały czas prowadzenia pojazdów, okresy odpoczynku i przerwy mające
miejsce w innych Państwach Członkowskich lub państwach trzecich oraz aby stwierdzały, czy odpowiednie
przepisy były w pełni i prawidłowo przestrzegane.
(20) Odpowiedzialność przedsiębiorstw transportowych powinna zostać rozciągnięta przynajmniej na
przedsiębiorstwa transportowe będące osobami prawnymi lub fizycznymi i nie powinna wykluczać
postępowania przeciwko osobom fizycznym dopuszczającym się naruszeń przepisów niniejszego
rozporządzenia, nakłaniającym do tego lub współdziałającym przy naruszeniach tych przepisów.
(21) Kierowcy pracujący dla kilku przedsiębiorstw transportowych powinni każdemu z nich dostarczać
odpowiednich informacji, aby umożliwić im wykonanie ich obowiązków wynikających z niniejszego
rozporządzenia.
(22) W celu wspierania postępu społecznego oraz poprawy bezpieczeństwa drogowego każde Państwo
Członkowskie powinno zachować prawo do przyjęcia stosownych środków.
(23) Odstępstwa krajowe powinny odzwierciedlać zmiany w sektorze transportu drogowego oraz
ograniczać się do tych elementów, które obecnie nie podlegają presji konkurencyjnej.
(24) Państwa Członkowskie powinny ustanowić przepisy dla pojazdów używanych do regularnych
przewozów osób, których trasa nie przekracza 50 km. Przepisy te powinny zapewniać odpowiednią
ochronę w zakresie dopuszczalnego czasu prowadzenia pojazdu oraz obowiązkowych okresów odpoczynku
i przerw.
(25) W interesie skutecznego egzekwowania przepisów pożądane jest, by wszystkie regularne krajowe i
międzynarodowe przewozy osób podlegały kontroli przy użyciu standardowych przyrządów rejestrujących.
(26) Państwa Członkowskie powinny ustanowić przepisy dotyczące kar stosowanych w przypadku
naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia oraz zapewnić ich wykonanie. Kary te musza być
skuteczne, proporcjonalne, odstraszające i niedyskryminujące. Wspólny zakres środków dostępnych
Państwom Członkowskim powinien zawierać także możliwość unieruchomienia pojazdu w razie wykrycia
poważnych naruszeń. Zawarte w niniejszym rozporządzeniu przepisy dotyczące kar lub postępowania nie
powinny naruszać przepisów krajowych dotyczących ciężaru dowodu.
(27) W interesie przejrzystego i skutecznego egzekwowania przepisów pożądane jest ujednolicenie
przepisów dotyczących odpowiedzialności przedsiębiorstw transportowych i kierowców z tytułu naruszenia
przepisów niniejszego rozporządzenia. Odpowiedzialność taka może mieć w Państwach Członkowskich
charakter karny, cywilny lub administracyjny, zależnie od okoliczności.
(28) Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, jakim jest ustanowienie jasnych wspólnych przepisów
dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, przerw oraz okresów odpoczynku nie może być osiągnięty w
sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie, natomiast z uwagi na potrzebę podjęcia
skoordynowanych działań, możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może
podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą
proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest
konieczne do osiągnięcia tego celu.
(29) Środki konieczne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z
decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień
wykonawczych przyznanych Komisji 7.
(30) Ponieważ przepisy dotyczące minimalnego wieku kierowców zawarte są w dyrektywie 2003/59/WE 8
i muszą zostać przetransponowane do 2009 r., niniejsze rozporządzenie powinno zawierać wyłącznie
przepisy przejściowe dotyczące minimalnego wieku załóg.
(31) Rozporządzenie (EWG) nr 3821/85 powinno zostać zmienione w celu jasnego określenia
szczególnych obowiązków przedsiębiorstw transportowych i kierowców, a także w celu umocnienia
pewności prawnej i ułatwienia egzekwowania przestrzegania maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu i
okresu odpoczynku w trakcie kontroli drogowych.
(32) Rozporządzenie (EWG) nr 3821/85 powinno także zostać zmienione w celu zapewnienia pewności
prawnej w odniesieniu do nowych terminów wprowadzenia tachografów cyfrowych oraz dostępności kart
kierowców.
(33) Wprowadzenie urządzenia rejestrującego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2135/98, pozwalającego
na elektroniczną rejestrację czynności kierowcy na jego karcie kierowcy przez okres 28 dni i ruchu pojazdu
przez okres 365 dni, umożliwi w przyszłości szybszą i dokładniejszą kontrolę drogową.
(34) Dyrektywa 88/599/EWG 9 przewiduje w ramach kontroli drogowych jedynie kontrolę dziennego
czasu prowadzenia pojazdu, dziennych okresów odpoczynku oraz przerw. Wraz z wprowadzeniem
cyfrowego urządzenia rejestrującego dane kierowcy i pojazdu będą zapisywane elektronicznie i pozwolą na
przeprowadzenie na miejscu ich elektronicznej oceny. Z czasem powinno to umożliwić prostą kontrolę
regularnego i skróconego dziennego okresu odpocznku oraz regularnego i skróconego okresu odpoczynku
tygodniowego, a także odpoczynku wyrównawczego.
(35) Doświadczenie wskazuje, że postanowienia niniejszego rozporządzenia, w szczególności dotyczące
maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwóch tygodni, są przestrzegane tylko wtedy gdy
prowadzone są odpowiednie i skuteczne kontrole drogowe, odnoszące się do całego tego okresu.
(36) Stosowanie przepisów prawnych dotyczących tachografów cyfrowych powinno być, w celu
osiągnięcia optymalnej skuteczności nadzorowania i egzekwowania niektórych przepisów socjalnych w
transporcie drogowym, zgodne z niniejszym rozporządzeniem.
(37) Dla zapewnienia przejrzystości i w celu racjonalizacji rozporządzenie (EWG) nr 3820/85 powinno
zostać uchylone i zastąpione niniejszym rozporządzeniem,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Rozdział I PRZEPISY WPROWADZAJĄCE
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy dotyczące czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów
odpoczynku kierowców wykonujących przewóz drogowy rzeczy i osób w celu ujednolicenia
warunków konkurencji pomiędzy poszczególnymi rodzajami transportu lądowego, zwłaszcza w
odniesieniu do sektora transportu drogowego oraz w celu poprawy warunków pracy i bezpieczeństwa
drogowego. Niniejsze rozporządzenie ma na celu także przyczynienie się do polepszenia metod
monitorowania i egzekwowania przepisów przez Państwa Członkowskie oraz poprawy warunków
pracy w transporcie drogowym.
Artykuł 2
1. Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do przewozu drogowego:
a) rzeczy, gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdów łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 3,5
tony; lub
aa) 10 od dnia 1 lipca 2026 r. – rzeczy w międzynarodowym transporcie drogowym lub kabotażowym,
gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdów łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 2,5 tony; lub
b) osób, pojazdami skonstruowanymi lub trwale przystosowanymi i przeznaczonymi do przewozu
więcej niż dziewięciu osób łącznie z kierowcą.
2. Niniejsze rozporządzenie stosuje się, niezależnie od kraju rejestracji pojazdu, do przewozu
drogowego wykonywanego:
a) wyłącznie na terytorium Wspólnoty; oraz
b) pomiędzy Wspólnotą, Szwajcarią i państwami będącymi stronami umowy o Europejskim Obszarze
Gospodarczym.
3. AETR stosuje się, w miejsce niniejszego rozporządzenia, do międzynarodowego transportu
drogowego wykonywanego w części poza obszarami określonymi w ust. 2, do:
a) pojazdów zarejestrowanych we Wspólnocie lub w państwach będących stronami AETR, na całej
trasie;
b) pojazdów zarejestrowanych w państwie trzecim, niebędącym stroną AETR, tylko w odniesieniu do
części trasy znajdującej się na terytorium Wspólnoty lub państw będących stronami AETR.
Przepisy AETR powinny zostać dostosowane do przepisów niniejszego rozporządzenia, tak aby
główne przepisy niniejszego rozporządzenia miały zastosowanie, poprzez AETR, do takich pojazdów
na każdym odcinku trasy na terytorium Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do przewozu drogowego:
a) pojazdami używanymi do przewozu osób w ramach przewozów regularnych, których trasa nie
przekracza 50 km;
aa) 11 pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5
tony używanymi do:
2
(i) przewozu materiałów, sprzętu lub urządzeń do użytku kierowcy w trakcie pracy, lub
2
(ii) dostawy rzeczy wyprodukowanych metodami rzemieślniczymi,
wyłącznie w promieniu 100 km od bazy przedsiębiorstwa oraz pod warunkiem że prowadzenie
takich pojazdów nie stanowi głównego zajęcia kierowcy, a transport nie ma charakteru
zarobkowego;
b) pojazdami o dopuszczalnej maksymalnej prędkości nie przekraczającej 40 km/h;
c) pojazdami będącymi własnością sił zbrojnych, służb obrony cywilnej, straży pożarnej i sił
odpowiedzialnych za utrzymanie porządku publicznego, lub wynajmowanych przez nie bez
kierowcy, gdy przewóz wykonywany jest w związku z zadaniami powierzonymi tym służbom i
pozostaje pod ich kontrolą;
d) 12 pojazdami używanymi w razie wypadków lub do prowadzenia działań ratunkowych, w tym
pojazdami używanymi w niehandlowym przewozie pomocy humanitarnej;
e) pojazdami specjalistycznymi używanymi do celów medycznych;
f) pojazdami specjalistycznymi pomocy drogowej poruszającymi się w promieniu 100 km od swej bazy;
g) pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach
napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze
dopuszczone do ruchu;
h) 13 pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5
tony używanymi do niehandlowego przewozu rzeczy;
ha) 14 pojazdami o dopuszczalnej masie całkowitej – wraz z przyczepą lub naczepą –
przekraczającej 2,5 tony, ale nieprzekraczającej 3,5 tony, wykorzystywanymi do przewozu rzeczy,
w przypadku gdy przewóz nie ma charakteru zarobkowego i jest wykonywany na potrzeby własne
przedsiębiorstwa lub kierowcy, a prowadzenie pojazdu nie stanowi głównego zajęcia osoby
prowadzącej pojazd.
i) 15 pojazdami użytkowymi o statusie pojazdów zabytkowych zgodnie z przepisami państwa
członkowskiego, w którym są użytkowane, wykorzystywanymi do niehandlowych przewozów osób
lub rzeczy.
Artykuł 4
Dla celów niniejszego rozporządzenia zastosowanie mają następujące definicje:
a) „przewóz drogowy” oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych
przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy;
b) „pojazd” oznacza pojazd silnikowy, ciągnik, przyczepę lub naczepę albo zespół tych pojazdów,
zdefiniowanych w następujący sposób:
– „pojazd silnikowy”: pojazd z własnym napędem,
poruszający się po drogach, inny niż pojazdy stale poruszające się po szynach i zwykle używany do
przewozu osób lub rzeczy,
– „ciągnik”: pojazd z własnym napędem, poruszający się po drogach, inny niż pojazd stale poruszający
się po szynach i skonstruowany specjalnie do ciągnięcia, pchania lub poruszania przyczep, naczep,
urządzeń lub maszyn;
– – „przyczepa”: pojazd skonstruowany do sprzęgania go z pojazdem silnikowym lub ciągnikiem;
– „naczepa”: przyczepa bez przedniej osi sprzęgana w taki sposób, że znaczna cześć jej ciężaru i
ciężaru jej ładunku spoczywa na ciągniku lub pojeździe silnikowym;
c) „kierowca” oznacza osobę, która prowadzi pojazd nawet przez krótki okres, lub która jest
przewożona w pojeździe w celu podjęcia w ramach swoich obowiązków jego prowadzenia w razie
potrzeby;
d) „przerwa” oznacza okres, w którym kierowca nie może prowadzić pojazdu ani wykonywać żadnej
innej pracy, wykorzystywany wyłącznie do wypoczynku;
e) „inna praca” oznacza czynności zdefiniowane jako czas pracy w art. 3 lit. a) dyrektywy 2002/15/
WE, z wyjątkiem „prowadzenia pojazdu”, włącznie z wszelką pracą dla tego samego lub innego
pracodawcy, w sektorze transportowym lub poza nim;
f) „odpoczynek” oznacza nieprzerwany okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować
swoim czasem;
g) „dzienny okres odpoczynku” oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie
dysponować swoim czasem i obejmuje „regularny dzienny okres odpoczynku” lub „skrócony dzienny
okres odpoczynku”:
– „regularny dzienny okres odpoczynku” oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11
godzin. Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać w dwóch częściach, z
których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny a druga co najmniej 9 godzin,
– „skrócony dzienny okres odpoczynku” oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 9
godzin, ale krócej niż 11 godzin;
h) „tygodniowy okres odpoczynku” oznacza tygodniowy okres, w którym kierowca może swobodnie
dysponować swoim czasem i obejmuje „regularny tygodniowy okres odpoczynku” lub „skrócony
tygodniowy okres odpoczynku”:
– „regularny tygodniowy okres odpoczynku” oznacza odpoczynek trwający co najmniej 45 godzin,
– „skrócony tygodniowy okres odpoczynku” oznacza odpoczynek trwający krócej niż 45 godziny,
który można, na warunkach ustalonych w art. 8 ust. 6, skrócić do nie mniej niż 24 kolejnych godzin;
i) „tydzień” oznacza okres od godz. 00.00 w poniedziałek do godz. 24.00 w niedzielę;
j) „czas prowadzenia pojazdu” oznacza czas trwania czynności prowadzenia pojazdu zarejestrowany:
– automatycznie lub półautomatycznie przez urządzenia rejestrujące określone w załącznikach I i IB
do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85; lub
– ręcznie, zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85;
k) „dzienny czas prowadzenia pojazdu” oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia
jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub
pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku;
l) „tygodniowy czas prowadzenia pojazdu” oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu w ciągu
tygodnia;
m) „dopuszczalna masa całkowita” oznacza maksymalną dopuszczalną roboczą masę pojazdu z
pełnym ładunkiem;
n) 16 „regularne przewozy osób” oznaczają usługi regularne oraz szczególne usługi regularne
zdefiniowane odpowiednio w art. 2 pkt 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr
1073/2009 17 , zarówno krajowe, jak i międzynarodowe;
na) 18 „okazjonalne przewozy osób” oznaczają usługi okazjonalne zdefiniowane w art. 2 pkt 4
rozporządzenia (WE) nr 1073/2009, zarówno krajowe, jak i międzynarodowe;
o) „załoga kilkuosobowa” oznacza sytuację, w której w trakcie każdego okresu prowadzenia pojazdu
pomiędzy dwoma kolejnymi dziennymi okresami odpoczynku, lub pomiędzy dziennym okresem
odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku, w pojeździe przebywa co najmniej dwóch
kierowców w celu prowadzenia pojazdu. Przez pierwszą godzinę obsady kilkuosobowej obecność
innego kierowcy lub kierowców jest fakultatywna, ale przez pozostałą część tego okresu jest
obowiązkowa;
p) „przedsiębiorstwo transportowe” oznacza osobę fizyczną, osobę prawną lub związek lub grupę osób
nieposiadającą osobowości prawnej, niezależnie od tego, czy działa zarobkowo, lub jednostkę
państwową, niezależnie od tego, czy posiada ona osobowość prawną, czy też podlega organowi
posiadającemu osobowość prawną, która zarobkowo lub na potrzeby własne wykonuje przewozy
drogowe;
q) „okres prowadzenia pojazdu” oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu od chwili rozpoczęcia przez
kierowcę prowadzenia pojazdu po okresie odpoczynku lub przerwie do momentu rozpoczęcia okresu
odpoczynku lub przerwy. Okres prowadzenia pojazdu może być ciągły lub przerywany.
r) 19 „niehandlowy przewóz” oznacza każdy przewóz drogowy inny niż przewóz zarobkowy lub na
potrzeby własne, za który nie otrzymuje się bezpośredniego ani pośredniego wynagrodzenia i który nie
generuje bezpośrednio ani pośrednio żadnego dochodu dla kierowcy pojazdu ani nikogo innego oraz
który nie ma związku z działalnością zawodową ani zarobkową.
Rozdział II ZAŁOGA, CZASY PROWADZENIA POJAZDU, PRZERWY I OKRESY ODPOCZYNKU
Artykuł 5
1. Minimalny wiek konduktorów wynosi 18 lat.
2. Minimalny wiek pomocników kierowców wynosi 18 lat.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą obniżyć minimalny wiek pomocników kierowców do 16 lat,
pod warunkiem że:
a) przewóz drogowy wykonywany jest na terytorium jednego Państwa Członkowskiego w promieniu
50 km od miejsca, gdzie pojazd stacjonuje, w tym w obrębie lokalnych obszarów administracyjnych,
których centrum leży w tym promieniu;
b) obniżenie granicy wiekowej służy celom szkolenia zawodowego; oraz
c) nie narusza to ograniczeń przewidzianych w krajowych przepisach prawa pracy Państwa
Członkowskiego.
Artykuł 6
1. Dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin.
Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie
częściej niż dwa razy w tygodniu.
2. Tygodniowy czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 56 godzin i nie może skutkować
przekroczeniem maksymalnego tygodniowego czasu pracy ustalonego w dyrektywie 2002/15/WE.
3. Łączny czas prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni nie może przekroczyć 90
godzin.
4. Dzienny i tygodniowy czas prowadzenia pojazdu obejmuje cały czas prowadzenia pojazdu na
terytorium Wspólnoty lub państwa trzeciego.
5. 20 Kierowca zapisuje jako inną pracę cały czas określony w art. 4 lit. e), a także cały czas spędzony
na prowadzeniu pojazdu używanego do działalności zarobkowej nieobjętej zakresem stosowania
niniejszego rozporządzenia oraz zapisuje wszelkie okresy gotowości określone w art. 3 lit. b)
dyrektywy 2002/15/WE zgodnie z art. 34 ust. 5 lit. b) ppkt (iii) rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 21 . Zapisu tego dokonuje się ręcznie na wykresówce, na
wydruku lub przy użyciu funkcji ręcznego wprowadzania danych do urządzenia rejestrującego.
Artykuł 7 22
Po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa
trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku.
Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co
najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu
pierwszego.
W przypadku kierowcy wykonującego okazjonalne przewozy osób przerwę, o której mowa w akapicie
pierwszym, można również zastąpić dwiema przerwami, z których każda musi mieć długość co
najmniej 15 minut, rozłożonymi w okresie prowadzenia pojazdu, o którym mowa w akapicie
pierwszym, w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego.
W przypadku pracy w załodze kilkuosobowej kierowca może wykorzystać przerwę trwającą 45 minut
w pojeździe kierowanym przez innego kierowcę, pod warunkiem że kierowca, który ma przerwę, nie
jest zaangażowany w pomoc kierowcy prowadzącemu pojazd.
Artykuł 8
1. Kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku.
2. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub
tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku.
Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9
godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony
dzienny okres odpoczynku.
2a. 23 Pod warunkiem że nie zagraża to bezpieczeństwu ruchu drogowego ani warunkom pracy
kierowcy, kierowca wykonujący pojedynczy okazjonalny przewóz osób trwający co najmniej sześć
kolejnych okresów 24 godzinnych może odstąpić od ust. 2 akapit pierwszy, korzystając raz z
dziennego okresu odpoczynku w ciągu maksymalnie 25 godzin po zakończeniu poprzedniego
dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku, pod warunkiem że łączny
skumulowany czas prowadzenia pojazdu w danym dniu nie przekracza siedmiu godzin. Zgodnie z tymi
samymi warunkami odstępstwo to może być wykorzystane dwukrotnie w ramach pojedynczego
okazjonalnego przewozu osób trwającego co najmniej osiem kolejnych okresów 24 godzinnych.
Korzystanie z tego odstępstwa pozostaje bez uszczerbku dla maksymalnego wymiaru czasu pracy na
podstawie mającego zastosowanie prawa.
3. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego
tygodniowego okresu odpoczynku.
4. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma
tygodniowymi okresami odpoczynku.
5. Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 2, w ciągu 30 godzin od zakończenia dziennego lub
tygodniowego okresu odpoczynku, kierowca należący do kilkuosobowej załogi musi skorzystać z
kolejnego dziennego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 9 godzin.
6. 24 W ciągu każdych kolejnych dwóch tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej:
a) dwa regularne tygodnio we okresy odpoczynku; lub
b) jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku
trwający co najmniej 24 godziny.
Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24
godzinnych, licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku.
W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego kierowca wykonujący międzynarodowe przewozy
drogowe rzeczy może, poza państwem członkowskim siedziby, wykorzystać dwa kolejne skrócone
tygodniowe okresy odpoczynku, pod warunkiem że w ciągu kolejnych czterech tygodni wykorzysta
przynajmniej cztery tygodniowe okresy odpoczynku, z których przynajmniej dwa będą regularnymi
tygodniowymi okresami odpoczynku.
Do celów niniejszego ustępu uznaje się, że kierowca wykonuje międzynarodowe przewozy drogowe,
jeżeli rozpoczyna on dwa kolejne skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza państwem
członkowskim siedziby pracodawcy i poza państwem swojego zamieszkania.
6a. 25 W drodze odstępstwa od ust. 6 kierowca wykonujący pojedynczy okazjonalny przewóz osób
może odroczyć tygodniowy okres odpoczynku o maksimum 12 kolejnych okresów 24 godzinnych po
poprzednim regularnym tygodniowym okresie odpoczynku, pod warunkiem że:
a) (uchylona);
b) po skorzystaniu z odstępstwa kierowca korzysta z:
(i) dwóch regularnych tygodniowych okresów odpoczynku; albo
(ii) jednego regularnego tygodniowego okresu odpoczynku i jednego skróconego tygodniowego
okresu odpoczynku trwającego co najmniej 24 godziny. Skrócenie jest jednak rekompensowane
równoważnym okresem odpoczynku wykorzystywanym jednorazowo przed końcem trzeciego
tygodnia po zakończeniu okresu odstępstwa;
c) po dniu 1 stycznia 2014 r., jeżeli pojazd jest wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z
wymogami załącznika IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85; oraz
d) po dniu 1 stycznia 2014 r., w przypadku prowadzenia pojazdu w godzinach od 22.00 do 06.00,
pojazd obsługuje załoga kilkuosobowa lub okres prowadzenia pojazdu określony w art. 7 zostaje
skrócony do trzech godzin.
Komisja ściśle kontroluje korzystanie z niniejszego odstępstwa, by zapewnić utrzymanie bardzo
rygorystycznych warunków bezpieczeństwa drogowego, zwłaszcza poprzez sprawdzanie, czy łączny
skumulowany czas prowadzenia pojazdu w okresie objętym odstępstwem nie jest zbyt długi. W
terminie do dnia 4 grudnia 2012 r. Komisja sporządza sprawozdanie oceniające konsekwencje
odstępstwa w zakresie bezpieczeństwa drogowego oraz kwestii społecznych. Jeżeli Komisja uzna to za
stosowne, zaproponuje zmianę niniejszego rozporządzenia w tym zakresie.
Komisja analizuje możliwości cyfryzacji formularza przejazdu, o którym mowa w art. 16 ust. 4, w
kontekście szerszych wysiłków na rzecz cyfryzacji w sektorze transportu drogowego.
6b. 26 Każde skrócenie tygodniowego okresu odpoczynku należy zrekompensować równoważnym
okresem odpoczynku wykorzystywanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego
po danym tygodniu.
W przypadku gdy wykorzystano dwa kolejne skrócone tygodniowe okresy odpoczynku zgodnie z ust.
6 akapit trzeci, następny okres tygodniowego odpoczynku musi być poprzedzony okresem odpoczynku
wykorzystywanym jako rekompensata za te dwa skrócone tygodniowe okresy odpoczynku.
7. Odpoczynek wykorzystywany jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku
wykorzystuje się łącznie z innym okresem odpoczynku trwającym co najmniej dziewięć godzin.
8. 27 Regularne tygodniowe okresy odpoczynku oraz dowolny tygodniowy okres odpoczynku
trwający ponad 45 godzin wykorzystywany jako rekompensata za wcześniejsze skrócone tygodniowe
okresy odpoczynku nie mogą być wykorzystywane w pojeździe. Muszą one być wykorzystane w
odpowiednim dla każdej płci miejscu zakwaterowania wyposażonym w odpowiednią infrastrukturę
noclegową i sanitarną.
Wszelkie koszty zakwaterowania poza pojazdem pokrywa pracodawca.
8a. 28 Przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób, aby umożliwić im
powrót do centrum operacyjnego pracodawcy, które jest zwyczajową bazą dla danego kierowcy i w
którym rozpoczyna się jego tygodniowy okres odpoczynku, w państwie członkowskim siedziby
pracodawcy lub powrót do miejsca zamieszkania kierowcy w każdym okresie czterech kolejnych
tygodni, tak aby wykorzystali oni przynajmniej jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku lub
tygodniowy okres odpoczynku trwający ponad 45 godzin wykorzystywany jako rekompensata za
skrócony tygodniowy okres odpoczynku.
Jednakże w przypadku gdy kierowca wykorzystał dwa kolejne skrócone tygodniowe okresy
odpoczynku zgodnie z ust. 6 przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę tego kierowcy w taki
sposób, by mógł on wrócić przed rozpoczęciem regularnego tygodniowego okresu odpoczynku
trwającego ponad 45 godzin wykorzystywanego jako rekompensata.
Przedsiębiorstwo dokumentuje, w jaki sposób spełnia ten obowiązek, i przechowuje tę dokumentację w
swoim lokalu oraz przedstawia ją na żądanie organów kontrolnych.
9. Tygodniowy okres odpoczynku, który przypada na dwa tygodnie można zaliczyć do dowolnego z
nich, ale nie obu.
10. 29 W terminie do dnia 21 sierpnia 2022 r. Komisja przeprowadza ocenę i poinformuje Parlament i
Radę, czy można przyjąć bardziej odpowiednie przepisy dotyczące kierowców wykonujących
okazjonalne przewozy osób zdefiniowane w art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1073/2009.
Artykuł 8a 30
1. Komisja zapewnia, by kierowcy wykonujący drogowe przewozy rzeczy i osób mieli łatwy dostęp do
informacji o bezpiecznych i chronionych parkingach. Komisja publikuje wykaz wszystkich parkingów,
które zostały certyfikowane, tak aby zapewnić kierowcom odpowiednie:
– wykrywanie wtargnięć i zapobieganie im,
– oświetlenie i widoczność,
– awaryjny punkt kontaktowy i procedury awaryjne,
– infrastrukturę sanitarną odpowiednią dla każdej płci,
– możliwości zakupu żywności i napojów,
– łączność umożliwiającą komunikację,
– zasilanie elektryczne.
Wykaz takich parkingów jest udostępniany na jednej urzędowej stronie internetowej i jest regularnie
aktualizowany.
2. Komisja przyjmuje zgodnie z art. 23a akty delegowane w celu ustanowienia norm zawierających
szczegółowe wymogi dotyczące poziomu usług i bezpieczeństwa w odniesieniu do obszarów
wymienionych w ust. 1 i dotyczące procedur certyfikacji parkingów.
3. Wszystkie parkingi, które uzyskały certyfikację, mogą podawać informację, że zostały
certyfikowane zgodnie z unijnymi normami i procedurami.
Zgodnie z art. 39 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1315/2013*
państwa członkowskie mają zachęcać do tworzenia parkingów dla komercyjnych użytkowników dróg.
4. Do dnia 31 grudnia 2024 r. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie
sprawozdanie na temat dostępności odpowiednich miejsc odpoczynku dla kierowców i bezpiecznych
parkingów, a także na temat tworzenia bezpiecznych i chronionych parkingów certyfikowanych
zgodnie z aktami delegowanymi, o których mowa w ust. 2. W sprawozdaniu tym można wymienić
środki służące zwiększeniu liczby i poprawie jakości bezpiecznych i chronionych parkingów.
Artykuł 9
1. 31 W drodze odstępstwa od art. 8, w przypadku gdy kierowca towarzyszy pojazdowi
transportowanemu promem lub pociągiem i wykorzystuje regularny dzienny okres odpoczynku lub
skrócony tygodniowy okres odpoczynku, okres ten można przerwać nie więcej niż dwukrotnie innymi
czynnościami trwającymi łącznie nie dłużej niż godzinę. Podczas tego regularnego dziennego okresu
odpoczynku lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi mieć do dyspozycji
kabinę sypialną, koję lub kuszetkę.
W odniesieniu do regularnych tygodniowych okresów odpoczynku odstępstwo to dotyczy wyłącznie
podróży promem lub pociągiem, jeżeli:
a) podróż jest zaplanowana na przynajmniej 8 godzin; oraz
b) kierowca ma do dyspozycji kabinę sypialną na promie lub w pociągu.
2. 32 Czas spędzony na dojeździe do miejsca postoju pojazdu objętego zakresem niniejszego
rozporządzenia lub powrotu z tego miejsca, jeżeli pojazd nie znajduje się ani w miejscu zamieszkania
kierowcy, ani w centrum operacyjnym pracodawcy, w którym kierowca zwykle pracuje, nie jest
liczony jako odpoczynek lub przerwa, chyba że kierowca znajduje się na promie lub w pociągu i ma do
dyspozycji kabinę sypialną, koję lub kuszetkę.
3. Czas spędzony przez kierowcę kierującego pojazdem nieobjętym zakresem niniejszego
rozporządzenia do lub z pojazdu objętego zakresem niniejszego rozporządzenia, który nie znajduje się
w miejscu zamieszkania kierowcy ani w bazie pracodawcy, gdzie kierowca zazwyczaj pracuje, jest
traktowany jako „inna praca”.
Artykuł 9a 33
Do dnia 31 grudnia 2025 r. Komisja sporządzi i przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie
sprawozdanie z oceny wykorzystania w państwach członkowskich systemów jazdy autonomicznej. W
sprawozdaniu tym zwraca się szczególną uwagę na potencjalny wpływ tych systemów na przepisy
dotyczące czasu prowadzenia pojazdu i okresów odpoczynku. W stosownych przypadkach
sprawozdaniu temu towarzyszy wniosek ustawodawczy dotyczący zmiany niniejszego rozporządzenia.
Rozdział III ODPOWIEDZIALNOŚĆ PRZEDSIĘBIORSTW TRANSPORTOWYCH
Artykuł 10
1. 34 Przedsiębiorstwo transportowe nie może wypłacać kierowcom zatrudnionym lub pozostającym
w jego dyspozycji żadnych składników wynagrodzenia, nawet w formie premii czy dodatku do
wynagrodzenia, uzależnionych od przebytej odległości, szybkości dostawy lub ilości przewożonych
rzeczy, jeżeli ich stosowanie może zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego lub zachęcać do
naruszeń niniejszego rozporządzenia.
2. Przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób,
aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów
rozdziału II niniejszego rozporządzenia.
Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne
kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II
niniejszego rozporządzenia.
3. Przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się
kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego
Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim.
Bez uszczerbku dla prawa Państw Członkowskich do pociągnięcia przedsiębiorstw transportowych do
pełnej odpowiedzialności, Państwa Członkowskie mogą uzależnić pociągnięcie do odpowiedzialności
od naruszenia przez przedsiębiorstwo przepisów ust. 1 i 2. Państwa Członkowskie mogą wziąć pod
uwagę wszelkie dowody wskazujące na to, że nie jest uzasadnione pociągnięcie przedsiębiorstwa
transportowego do odpowiedzialności za popełnione naruszenie.
4. Przedsiębiorstwa, spedytorzy, nadawcy ładunku, organizatorzy wycieczek, główni wykonawcy,
podwykonawcy oraz agencje zatrudniania kierowców zapewnią, aby uzgodnione umownie
harmonogramy transportu były zgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia.
5.
a) Przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i
wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr
3821/85:
i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością
określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby
zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to
przedsiębiorstwo lub dla niego;
ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy,
były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie
funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego
przedsiębiorstwa.
b) Do celów niniejszego ustępu pojęcie „wczytywanie danych” jest rozumiane zgodnie z definicją
określoną w załączniku IB, rozdział I lit. s) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85.
c) Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, określić maksymalny okres, w
którym zgodnie z lit. a) ppkt i) należy wczytać odpowiednie dane.
Rozdział IV WYJĄTKI
Artykuł 11
Państwo Członkowskie może przewidzieć dłuższe minimalne przerwy i okresy odpoczynku lub krótszy
maksymalny czas prowadzenia pojazdu niż ustanowione w art. 6-9 w przypadku przewozów
drogowych wykonywanych w całości na jego terytorium. Państwo Członkowskie uwzględnia przy tym
odpowiednie układy zbiorowe lub inne porozumienia pomiędzy partnerami społecznymi. Niemniej
jednak przepisy niniejszego rozporządzenia nadal mają zastosowanie do kierowców uczestniczących w
transporcie międzynarodowym.
Artykuł 12 35
Pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez
pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie
niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody
takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia
rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój.
Pod warunkiem że nie zagraża to bezpieczeństwu ruchu drogowego, w wyjątkowych okolicznościach
kierowca może także odstąpić od art. 6 ust. 1 i 2 oraz art. 8 ust. 2, przekraczając dzienny i tygodniowy
czas prowadzenia pojazdu o maksymalnie jedną godzinę, aby dotrzeć do centrum operacyjnego
pracodawcy lub swojego miejsca zamieszkania w celu wykorzystania tygodniowego okresu
odpoczynku.
Na tych samych warunkach kierowca może przekroczyć dzienny i tygodniowy czas prowadzenia
pojazdu o maksymalnie dwie godziny, pod warunkiem że wykorzystał on przerwę trwającą
nieprzerwanie 30 minut bezpośrednio przed tym dodatkowym czasem prowadzenia pojazdu
niezbędnym, aby dotrzeć do centrum operacyjnego pracodawcy lub swojego miejsca zamieszkania w
celu wykorzystania regularnego tygodniowego okresu odpoczynku.
Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego,
na wydruku z urządzenia rejestrującego lub na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca
docelowego lub odpowiedniego miejsca postoju.
Każdy wydłużony okres pracy musi być kompensowany równoważnym okresem odpoczynku
wykorzystywanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu.
Artykuł 13
1. O ile nie zagraża to osiągnięciu celów określonych w art. 1, każde Państwo Członkowskie może
wprowadzić wyjątki od przepisów art. 5-9 i uzależnić te wyjątki od spełnienia indywidualnych
warunków na swoim terytorium lub, w porozumieniu z zainteresowanymi Państwami, na terytorium
innego Państwa Członkowskiego, mające zastosowanie do następujących przewozów wykonywanych:
a) pojazdami będącymi własnością organów publicznych, lub wynajmowanymi przez nie bez
kierowcy, w celu wykonywania przewozów drogowych, które nie stanowią konkurencji dla
prywatnych przedsiębiorstw transportowych;
b) pojazdami używanymi lub wynajmowanymi bez kierowcy przez przedsiębiorstwa rolnicze,
ogrodnicze, leśne, gospodarstwa rolne lub rybackie do przewozu rzeczy w ramach własnej działalności
gospodarczej w promieniu do 100 km od bazy przedsiębiorstwa;
c) ciągnikami rolniczymi i leśnymi używanymi w działalności rolniczej lub leśnej, w promieniu do 100
km od bazy przedsiębiorstwa, które jest właścicielem lub użytkownikiem takiego pojazdu;
d) 36 pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5
tony, używanymi przez operatorów świadczących usługi powszechne określone w art. 2 ust. 13
dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie
wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości
usług 37 do dostarczania przesyłek w ramach usług powszechnych:
– przez operatorów świadczących usługi powszechne określone w art. 2 ust. 13 dyrektywy 97/67/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku
wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług 38 do dostarczania przesyłek
w ramach usług powszechnych, lub
– do przewozu materiałów, sprzętu lub urządzeń do użytku kierowcy w trakcie pracy.
Pojazdy takie są używane wyłącznie w promieniu 100 km od bazy przedsiębiorstwa oraz pod
warunkiem że prowadzenie takich pojazdów nie stanowi głównego zajęcia kierowcy;
e) 39 pojazdami poruszającymi się wyłącznie po wyspach lub po regionach oddalonych od pozostałej
części terytorium kraju, o powierzchni nieprzekraczającej 2 300 km2, które nie są połączone z resztą
terytorium kraju mostem, brodem lub tunelem przeznaczonym dla pojazdów silnikowych ani nie
graniczą z żadnym innym państwem członkowskim.
f) 40 pojazdami używanymi do przewozu rzeczy w promieniu 100 km od bazy przedsiębiorstwa, z
napędem na gaz ziemny lub ciekły lub z napędem elektrycznym, o dopuszczalnej masie całkowitej,
wraz przyczepami lub naczepami, nieprzekraczającej 7,5 tony;
g) pojazdami używanymi do nauki jazdy i egzaminów w celu uzyskania prawa jazdy lub świadectwa
kwalifikacji zawodowych, pod warunkiem że nie używa się ich do zarobkowego przewozu rzeczy lub
osób;
h) pojazdami używanymi w związku z odprowadzaniem ścieków, ochroną przeciwpowodziową,
konserwacją urządzeń zaopatrujących w wodę, gaz i elektryczność, utrzymaniem i kontrolą dróg,
zbieraniem odpadów z gospodarstw domowych i ich wywozem, usługami telegraficznymi i
telefonicznymi, nadawaniem programów radiowych i telewizyjnych oraz wykrywaniem nadajników
lub odbiorników radiowych lub telewizyjnych;
i) 41 pojazdami wyposażonymi w 10 do 17 miejsc siedzących, używanymi wyłącznie do
niehandlowego przewozu osób;
j) specjalistycznymi pojazdami do przewozu wyposażenia cyrków i wesołych miasteczek;
k) specjalnie wyposażonymi pojazdami szczególnego zastosowania, które w podstawowym zakresie
służą celom edukacyjnym w czasie postoju;
l) 42 pojazdami używanymi do odbioru mleka z gospodarstw rolnych lub do odwożenia do nich
pojemników na mleko lub produktów mlecznych przeznaczonych na pasze zwierzęce;
m) specjalistycznymi pojazdami do przewozu pieniędzy oraz/lub przedmiotów wartościowych;
n) pojazdami używanymi do przewozu odpadów lub tusz zwierzęcych nieprzeznaczonych do spożycia
przez ludzi;
o) pojazdami używanymi wyłącznie na drogach wewnątrz obiektów, takich jak porty, obszary
międzyportowe oraz terminale kolejowe;
p) 43 pojazdami wykorzystywanymi do przewozu żywych zwierząt z gospodarstw na miejscowe
targowiska i z powrotem lub z targowisk do miejscowych rzeźni w promieniu do 100 km.
q) 44 pojazdami lub zespołami pojazdów wykorzystywanymi przez przedsiębiorstwo budowlane do
przewozu maszyn budowlanych w promieniu do 100 km od bazy przedsiębiorstwa oraz pod
warunkiem że prowadzenie takich pojazdów nie stanowi głównego zaj ęcia kierowcy;
r) 45 pojazdami wykorzystywanymi do dostarczania betonu towarowego.
2. Państwa Członkowskie poinformują Komisję o wyjątkach wprowadzonych zgodnie z ust. 1, a
Komisja poinformuje o nich pozostałe Państwa Członkowskie.
3. O ile nie zagraża to osiągnięciu celów określonych w art. 1 oraz przy zapewnieniu odpowiedniej
ochrony kierowców, Państwo Członkowskie może, po zatwierdzeniu przez Komisję, wprowadzić na
swoim własnym terytorium mniej znaczące wyjątki od przepisów niniejszego rozporządzenia dla
pojazdów używanych na wyznaczonych obszarach o gęstości zaludnienia poniżej 5 osób/km2, w
następujących przypadkach:
– regularnych krajowych przewozów osób, których rozkłady zostały zatwierdzone przez władze (w
tym przypadku możliwe jest dopuszczenie wyjątków odnoszących się do przerw), oraz
– krajowych przewozów drogowych na potrzeby własne lub o charakterze zarobkowym, które nie mają
wpływu na jednolity rynek oraz są potrzebne do utrzymania pewnych sektorów gospodarki na danym
terytorium oraz gdy wyjątki od przepisów niniejszego rozporządzenia ograniczają promień działania do
100 km.
Przewóz drogowy, którego dotyczy taki wyjątek może obejmować trasę do obszarów o gęstości
zaludnienia 5 osób/km2
lub wyższej, wyłącznie w celu zakończenia lub rozpoczęcia podróży.
Wszelkie takie środki powinny być proporcjonalne w swym charakterze i zakresie.
Artykuł 14
1. O ile nie zagraża to osiągnięciu celów określonych w art. 1, Państwa Członkowskie mogą, za zgodą
Komisji, wprowadzić wyjątki od stosowania przepisów art. 6-9 w stosunku do działalności
transportowej wykonywanej w wyjątkowych okolicznościach.
2. 46 W pilnych przypadkach państwa członkowskie mogą zezwalać, w wyjątkowych
okolicznościach, na tymczasowe odstępstwa na okres nieprzekraczający 30 dni, które to odstępstwa
muszą być należycie uzasadniane i niezwłocznie zgłaszane Komisji. Komisja niezwłocznie publikuje te
informacje na ogólnodostępnej stronie internetowej.
3. Komisja informuje pozostałe Państwa Członkowskie o wszystkich odstępstwach, na które
zezwolono zgodnie z niniejszym artykułem.
Artykuł 15 47
Państwa członkowskie zapewniają objęcie kierowców pojazdów, o których mowa w art. 3 lit. a),
przepisami krajowymi zapewniającymi odpowiednią ochronę w zakresie dopuszczalnego czasu
prowadzenia pojazdu oraz obowiązkowych przerw i okresów odpoczynku. Państwa członkowskie
powiadamiają Komisję o odpowiednich krajowych przepisach mających zastosowanie do takich
kierowców.
Rozdział V PROCEDURY KONTROLNE I KARY
Artykuł 16
1. W przypadkach gdy pojazdu nie wyposażono w urządzenie rejestrujące zgodnie z rozporządzeniem
(EWG) nr 3821/85, przepisy ust. 2 i 3 niniejszego artykułu mają zastosowanie do:
a) regularnych krajowych przewozów osób; oraz
b) regularnych międzynarodowych przewozów osób, których punkty końcowe zlokalizowane są w
odległości 50 km w linii prostej od granicy pomiędzy dwoma Państwami Członkowskimi i o długości
trasy do 100 km.
2. Przedsiębiorstwa transportowe sporządzają rozkład jazdy oraz plan pracy zawierające w odniesieniu
do każdego kierowcy nazwisko, miejsce bazy pojazdu oraz ustalony z góry harmonogram różnych
okresów prowadzenia pojazdu, innej pracy, przerw i dyspozycyjności.
Każdy kierowca przydzielony do wykonywania przewozów, o których mowa w ust. 1, posiada wyciąg
z planu pracy i kopię rozkładu jazdy.
3. Plan pracy:
a) 48 zawiera wszystkie dane wyszczególnione w ust. 2, co najmniej dla okresu obejmującego dzień
kontroli i poprzedzające go 56 dni; dane te muszą być aktualizowane w regularnych odstępach czasu,
które nie mogą być dłuższe niż miesiąc;
b) jest podpisany przez kierownika przedsiębiorstwa transportowego lub osobę upoważnioną do
reprezentowania go;
c) jest przechowywany przez przedsiębiorstwo transportowe przez rok po upływie objętego nim
okresu. Przedsiębiorstwo transportowe doręcza wyciągi z planu pracy zainteresowanym kierowcom na
ich żądanie; oraz
d) jest okazywany i przekazywany na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.
4. 49 Na potrzeby kontroli drogowych, do czasu udostępnienia cyfrowego formularza przejazdu,
kierowca musi być w stanie uzasadnić korzystanie z odstępstw na podstawie art. 7 akapit trzeci oraz
art. 8 ust. 2a i 6a poprzez:
a) posiadanie w pojeździe wypełnionego formularza przejazdu zawierającego informacje wymagane
zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1073/2009, za którego dostarczenie kierowcy przed każdym
przejazdem odpowiedzialne jest przedsiębiorstwo transportowe; oraz
b) posiadanie w pojeździe papierowych lub elektronicznych kopii odnośnych formularzy przejazdu,
które obejmują poprzednie 28 dni, a od dnia 31 grudnia 2024 r. – poprzednie 56 dni.
Obowiązek określony w lit. b) akapitu pierwszego przestaje mieć zastosowanie najpóźniej, gdy pojazd
korzysta z tachografu umożliwiającego rejestrowanie rodzaju przewozu osób, o którym mowa w ust. 5.
W przypadku przewozów krajowych można korzystać z formularza przejazdu dla przewozów
międzynarodowych, wskazując, że jest on wykorzystywany na potrzeby przewozu krajowego. Komisja
może przyjąć akt wykonawczy, określający format formularza przejazdu dla przewozów krajowych w
celu uproszczenia kontroli zgodności, w stosownych przypadkach. Ten akt wykonawczy przyjmuje się
zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 24 ust. 2a.
Nie później niż do dnia 31 grudnia 2026 r. Komisja ocenia możliwości cyfryzacji formularza przejazdu
dla kierowców wykonujących okazjonalne przewozy osób pod względem wykonalności, opłacalności
oraz jej wpływu na egzekwowalność przepisów i warunki pracy kierowców, a w stosownych
przypadkach przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wniosek ustawodawczy dotyczący
odnośnej cyfryzacji.
Ocena ta obejmie opracowanie cyfrowego formularza przejazdu zawierającego informacje wymagane
zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1073/2009, aby umożliwić – przed rozpoczęciem przejazdu –
elektroniczną rejestrację takich informacji w wielojęzycznym interfejsie, do którego przewoźnicy mają
dostęp. W tym celu Komisja może także rozważyć możliwość opracowania jednego lub większej
liczby nowych modułów systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym ustanowionego
rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1024/2012 50.
5. 51 Aby zapewnić jednolite stosowanie i egzekwowanie art. 7 akapit trzeci oraz art. 8 ust. 2a i 6a
Komisja, przy najbliższej okazji przeglądu rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/799 52
lub jakiegokolwiek aktu wykonawczego je zastępującego, a najpóźniej do dnia 23 listopada 2025 r.,
przyjmuje akty wykonawcze określające odpowiednie specyfikacje techniczne, które umożliwiają
rejestrowanie i przechowywanie w tachografie danych dotyczących rodzaju przewozu osób, a
mianowicie regularnego lub okazjonalnego przewozu osób. Datę rozpoczęcia stosowania tych aktów
wykonawczych ustala się po konsultacji z odpowiednimi zainteresowanymi stronami. Te akty
wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 24 ust. 2a.
Artykuł 17
1. Państwa Członkowskie, posługując się znormalizowanym formularzem określonym decyzją
93/173/EWG 53 , przekazują Komisji informacje niezbędne do sporządzania co dwa lata sprawozdania
ze stosowania niniejszego rozporządzenia i rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz postępów w tej
dziedzinie.
2. Informacje te są przekazywane Komisji najpóźniej dnia 30 września roku następującego po
zakończeniu dwuletniego okresu sprawozdawczego.
3. Sprawozdanie to zawiera informację dotyczącą zakresu, w jakim zastosowano wyjątki określone w
art. 13.
4. Komisja przekazuje sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie w ciągu 13 miesięcy
po zakończeniu dwuletniego okresu sprawozdawczego.
Artykuł 17a 54
Do dnia 31 grudnia 2028 r. Komisja sporządza sprawozdanie oceniające skutki przepisów niniejszego
rozporządzenia odnoszących się do sektora okazjonalnych przewozów pasażerskich w odniesieniu do
bezpieczeństwa drogowego oraz aspektów społecznych, w szczególności warunków pracy kierowców.
Komisja przekazuje to sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. Jeżeli Komisja uzna to za
stosowne, przedstawia odpowiednie wnioski ustawodawcze.
Artykuł 18
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 19
1. 55 Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące nakładania kar w przypadku naruszeń
niniejszego rozporządzenia i rozporządzenia (UE) nr 165/2014 oraz przyjmują wszelkie środki
niezbędne do zapewnienia ich stosowania. Kary te muszą być skuteczne i proporcjonalne do wagi
naruszeń, jak wskazano w załączniku III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
56 , a także odstraszające oraz niedyskryminujące. Żadne naruszenie niniejszego rozporządzenia i
rozporządzenia (UE) nr 165/2014 nie może podlegać więcej niż jednej karze lub więcej niż jednemu
postępowaniu. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o przyjętych przepisach i środkach, a
także o metodach i kryteriach oceny ich proporcjonalności ustalonych na szczeblu krajowym. Państwa
członkowskie niezwłocznie powiadamiają o wszelkich późniejszych ich zmianach. Komisja informuje
państwa członkowskie o tych przepisach i środkach oraz o wszelkich ich zmianach. Komisja zapewnia,
by informacje te zostały opublikowane we wszystkich j ęzykach urzędowych Unii na specjalnej
ogólnodostępnej stronie internetowej zawierającej szczegółowe informacje na temat takich kar
stosowanych w państwach członkowskich.
2. 57 Państwo członkowskie upoważnia właściwe organy do nakładania kar na przedsiębiorstwo lub
kierowcę za naruszenie niniejszego rozporządzenia lub rozporządzenia (UE) nr 165/2014 ujawnione na
jego terytorium i za które nie nałożono jeszcze kary, nawet gdy naruszenie takie miało miejsce na
terytorium innego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego.
W drodze wyjątku, gdy ujawniono naruszenie:
– które nie miało miejsca na terytorium danego Państwa Członkowskiego, oraz
– którego dopuściło się przedsiębiorstwo mające siedzibę lub kierowca zatrudniony w innym Państwie
Członkowskim lub w państwie trzecim,
Państwo Członkowskie może do dnia 1 stycznia 2009 r. zamiast nałożenia kary powiadomić o takim
naruszeniu właściwy organ w Państwie Członkowskim lub państwie trzecim, w którym
przedsiębiorstwo ma siedzibę lub w którym zatrudniony jest kierowca.
3. W przypadku wszczęcia postępowania lub nałożenia kary przez Państwo Członkowskie za określone
naruszenie przepisów, przedstawia się kierowcy na piśmie odpowiednie dowody.
4. Państwa Członkowskie zapewniają funkcjonowanie systemu proporcjonalnych kar, które mogą
obejmować kary pieniężne nakładane za naruszenia niniejszego rozporządzenia lub rozporządzenia
(EWG) nr 3821/85, na przedsiębiorstwa lub związanych z nimi spedytorów, nadawców ładunku,
organizatorów wycieczek, głównych wykonawców, podwykonawców oraz agencje zatrudnienia kierowców.
Artykuł 20
1. Kierowca przechowuje wszelkie dostarczone przez Państwo Członkowskie dowody dotyczące
nałożonych kar lub wszczęcia postępowania do czasu, kiedy to samo naruszenie niniejszego
rozporządzenia nie będzie już mogło prowadzić do wszczęcia kolejnego postępowania lub nałożenia
kary zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
2. Na żądanie kierowca okazuje dowody, o których mowa w ust. 1.
3. Kierowca zatrudniony przez więcej niż jedno przedsiębiorstwo transportowe lub pozostający do
dyspozycji więcej niż jednego przedsiębiorstwa transportowego przekazuje każdemu z nich
odpowiednie informacje, aby umożliwić im przestrzeganie przepisów rozdziału II.
Artykuł 21
W celu uwzględnienia przypadków, w których Państwo Członkowskie stwierdzi, że miało miejsce
naruszenie niniejszego rozporządzenia mogące powodować zagrożenie bezpieczeństwa na drodze,
upoważnia ono odpowiedni właściwy organ do unieruchomienia pojazdu do czasu ustania przyczyny
tego naruszenia. Państwa Członkowskie mogą zmusić kierowcę do skorzystania z dziennego okresu
odpoczynku. W odpowiednich przypadkach Państwa Członkowskie cofają, zawieszają lub ograniczają
licencję przedsiębiorstwa, jeśli ma on siedzibę w tym Państwie Członkowskim, lub cofają, zawieszają
lub ograniczają uprawnienia kierowcy do kierowania pojazdem. Komisja, działając zgodnie z
procedurą określoną w art. 24 ust. 2, opracowuje wytyczne w celu wspierania zharmonizowanego
stosowania niniejszego artykułu.
Artykuł 22
1. 58 Państwa członkowskie ściśle ze sobą współpracują i udzielają sobie wzajemnej pomocy bez
zbędnej zwłoki w celu ułatwienia spójnego stosowania niniejszego rozporządzenia oraz jego
skutecznego egzekwowania, zgodnie z wymogami określonymi w art. 8 dyrektywy 2006/22/WE.
2. Właściwe organy Państw Członkowskich regularnie przekazują sobie dostępne informacje
dotyczące:
a) naruszeń przepisów rozdziału II, których dopuścili się mieszkańcy innych krajów oraz kar
nałożonych w związku z takimi naruszeniami;
b) kar nałożonych przez Państwo Członkowskie na swoich mieszkańców za takie naruszenia
popełnione w innych Państwach Członkowskich.
c) 59 innych szczegółowych informacji, w tym stopnia ryzyka przedsiębiorstwa mogącego mieć
wpływ na zgodność z niniejszym rozporządzeniem.
3. Państwa Członkowskie regularnie przesyłają odpowiednie informacje dotyczące krajowej wykładni
oraz stosowania przepisów niniejszego rozporządzenia Komisji, która udostępnia te informacje w
formie elektronicznej pozostałym Państwom Członkowskim.
3a. 60 Do celów wymiany informacji w ramach niniejszego rozporządzenia państwa członkowskie
zwracają się do organów ds. kontaktów wewnątrzwspólnotowych wyznaczonych zgodnie z art. 7
dyrektywy 2006/22/WE.
3b. 61 Wzajemna współpraca i pomoc administracyjna są bezpłatne.
4. Komisja wspiera dialog pomiędzy Państwami Członkowskimi w sprawie wykładni i stosowania
niniejszego rozporządzenia przez poszczególne państwa za pośrednictwem komitetu o którym mowa w
art. 24 ust. 1.
Artykuł 23
Wspólnota podejmie negocjacje z państwami trzecimi, w przypadkach, gdy okażą się one konieczne do
wykonania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 23a 62
1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych podlega warunkom
określonym w niniejszym artykule.
2. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 8a, powierza się
Komisji na okres pięciu lat od dnia 20 sierpnia 2020 r.
Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy
przed końcem okresu pięciu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie
same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później
niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.
3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 8a, może zostać w dowolnym momencie odwołane
przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w
niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w
Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w późniejszym terminie określonym w tej decyzji. Nie
wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych.
4. Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez
każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu
międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa*.
5. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi
Europejskiemu i Radzie.
6. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 8a wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament
Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu
Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament
Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o
dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
Artykuł 24
1. Komisja jest wspierana przez komitet, ustanowiony w art. 18 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr
3821/85.
2. 63 W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 64.
2a. 65 W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr
182/2011.
3. Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 25
1. Na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, Komisja:
a) bada sprawy, w których występują różnice w stosowaniu i egzekwowaniu przepisów niniejszego
rozporządzenia, w szczególności dotyczące czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku;
b) wyjaśnia przepisy niniejszego rozporządzenia w celu wspierania wspólnego podejścia.
2. 66 W przypadkach, o których mowa w ust. 1 lit. b), Komisja przyjmuje akty wykonawcze
określające wspólne podejścia.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 24 ust. 2a.
Rozdział VI PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 26
W rozporządzeniu (EWG) nr 3821/85 wprowadza się następujące zmiany:
1. Artykuł 2 otrzymuje następujące brzmienie:
„Artykuł 2
Dla celów niniejszego rozporządzenia zastosowanie mają definicje zawarte w art. 4 rozporządzenia
(WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 w sprawie harmonizacji
niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego
rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98* *.
2. Artykuł 3 ust. 1, 2 i 3 otrzymuje następujące brzmienie:
„1. Urządzenie rejestrujące jest instalowane i użytkowane w tych pojazdach zarejestrowanych w
Państwie Członkowskim, które są wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub rzeczy, z
wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Pojazdy o
których mowa w art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, oraz pojazdy, które wyłączono z
zakresu stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85, ale które nie są już wyłączone z
zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006, muszą spełniać ten wymóg do dnia 31
grudnia 2007 r.
2. Państwa Członkowskie mogą wyłączyć pojazdy wymienione w art. 13 ust. 1 i 3 rozporządzenia
(WE) nr 561/2006 z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia.
3. Państwa Członkowskie, za zgodą Komisji, mogą wyłączyć z zakresu stosowania niniejszego
rozporządzenia pojazdy używane do przewozów, o których mowa w art. 14 rozporządzenia (WE) nr
561/2006.”.
3. Artykuł 14 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
„2. Przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia
wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co
najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek.
Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych
wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane
dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb
kontrolnych.”.
4. W art. 15 wprowadza się następujące zmiany:
– w ust. 1 dodaje się akapit w następującym brzmieniu:
„Gdy karta kierowcy ulegnie uszkodzeniu, jest niesprawna lub nie jest w posiadaniu kierowcy,
kierowca:
a) na początku trasy drukuje dane prowadzonego przez siebie pojazdu i wpisuje na tym wydruku:
i) dane umożliwiające identyfikację kierowcy (nazwisko, numer karty kierowcy lub prawa jazdy
kierowcy), wraz z podpisem;
ii) okresy, o których mowa w ust. 3 tiret drugie lit. b), c) i d);
b) na końcu trasy drukuje on informacje odnoszące się do okresów zarejestrowanych przez
urządzenie rejestrujące, zapisuje wszystkie okresy innej pracy, dyspozycyjności i odpoczynku od
chwili sporządzenia wydruku na początku trasy, które nie zostały zarejestrowane przez tachograf
oraz zaznacza na tym dokumencie dane umożliwiające identyfikację kierowcy (nazwisko, numer
karty kierowcy lub prawa jazdy kierowcy), wraz z jego podpisem.”,
– w ust. 2 akapit drugi otrzymuje następujące brzmienie:
„Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać urządzeń
zainstalowanych w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 3 tiret drugie lit. b), c) i d):
a) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, wprowadza się
na wykresówkę, ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie
brudząc karty; lub
b) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB, wprowadza się
na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do ręcznego wprowadzania danych, w jakie wyposażone
jest urządzenie rejestrujące.
Jeśli pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB jedzie więcej niż
jeden kierowca, kierowcy ci upewniają się, że ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie
otwory tachografu.”,
– w ust. 3 lit. b) i c) otrzymują następujące brzmienie:
„b) 'inna praca’ oznacza wszelkie czynności inne niż prowadzenie pojazdu, zgodnie z definicją z art.
3 lit. a) dyrektywy 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. w
sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu
drogowego* *, a także wszelkie prace wykonywane dla tego samego lub innego pracodawcy w
sektorze transportowym lub poza nim; są one rejestrowane pod symbolem:
grafika
c) 'okresy gotowości’ zdefiniowane w art. 3 lit. b) dyrektywy 2002/15/WE są rejestrowane pod
symbolem .
grafika
– skreśla się ust. 4,
– ustęp 7 otrzymuje następujące brzmienie:
„7 a) Jeśli kierowca prowadzi pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem
I, kierowca ten musi być w stanie okazać, na każde żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych:
i) wykresówki z bieżącego tygodnia oraz wykresówki używane przez kierowcę w ciągu poprzednich
15 dni;
ii) kartę kierowcy, jeśli ją posiada; oraz
iii) wszelkie zapisy odręczne i wydruki sporządzone w ciągu bieżącego tygodnia oraz poprzednich
15 dni zgodnie z wymaganiami niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006.
Jednakże po dniu 1 stycznia 2008 r. okresy, o których mowa w ppkt i) oraz iii), obejmują bieżący
dzień i poprzednie 28 dni.
b) Jeśli kierowca prowadzi pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem
IB, kierowca musi być w stanie okazać, na każde żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych:
i) kartę kierowcy, której jest posiadaczem;
ii) wszelkie zapisy odręczne i wydruki sporządzone w ciągu bieżącego tygodnia oraz poprzednich
15 dni zgodnie z wymaganiami niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006
oraz
iii) wykresówki odpowiadające okresowi, o którym mowa w poprzednim akapicie, w trakcie
którego prowadził on pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I.
Jednakże po dniu 1 stycznia 2008 r. okresy, o których mowa w ppkt. ii), obejmują bieżący dzień i
poprzednie 28 dni.
c) Upoważniony funkcjonariusz służb kontrolnych może sprawdzić przestrzeganie przepisów
rozporządzenia (WE) nr 561/2006, analizując wykresówki, wyświetlone lub wydrukowane dane
zapisane przez urządzenie rejestrujące lub przez kartę kierowcy, lub, jeśli ich brak, analizując
wszelkie inne dokumenty pomocnicze, usprawiedliwiające nieprzestrzeganie przepisów, takie jak
określone w art. 16 ust. 2 i 3.”.
Artykuł 27
W rozporządzeniu (WE) nr 2135/98 wprowadza się następujące zmiany:
1. Artykuł 2 ust. 1 lit. a) otrzymuje następujące brzmienie:
„1. a) Od dwudziestego dnia po dniu opublikowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów
socjalnych odnoszących się do transportu drogowego i zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG)
nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98 * *
pojazdy dopuszczone do ruchu po raz pierwszy będą wyposażane
w urządzenie rejestrujące zgodnie z wymaganiami załącznika IB do rozporządzenia (EWG) nr
3821/85.
2. Artykuł 2 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
„2. Państwa Członkowskie zastosują środki niezbędne dla umożliwienia im wydania kart kierowców
najpóźniej w dwudziestym dniu od dnia publikacji rozporządzenia (WE) nr 561/2006.”.
Artykuł 28
Rozporządzenie (EWG) nr 3820/85 traci moc i zostaje zastąpione niniejszym rozporządzeniem.
Niemniej jednak art. 5 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 nadal ma zastosowanie do dnia
określonego w art. 15 ust. 1 dyrektywy 2003/59/WE.
Artykuł 29
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 11 kwietnia 2007 r., z wyjątkiem art. 10 ust. 5, art. 26
ust. 3 i 4 oraz art. 27, które wchodzą w życie dnia 1 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach
Członkowskich.
Sporządzono w Strasburgu, dnia 15 marca 2006 r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady
J. BORRELL FONTELLES H. WINKLER
Przewodniczący Przewodniczący
OŚWIADCZENIE
Komisja i Państwa Członkowskie dołożą wszelkich starań dla zapewnienia, aby w okresie dwóch lat od
wejścia w życie niniejszego rozporządzenia przepisy umowy AETR zostały dostosowane do przepisów
niniejszego rozporządzenia. Jeżeli dostosowywanie to nie zostanie zakończone w tym okresie, Komisja
zaproponuje odpowiednie działanie w celu zaradzenia tej sytuacji.
1 Dz.U. C 51 E z 26.2.2002, str. 234.
2 Dz.U. C 221 z 17.9.2002, str. 19.
3 Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 14 stycznia 2003 r. (Dz.U. C 38 E z 12.2.2004, str. 152),
wspólne stanowisko Rady z dnia 9 grudnia 2004 r. (Dz.U. C 63 E z 15.3.2005, str. 11) i stanowisko
Parlamentu Europejskiego z dnia 13 kwietnia 2005 r. (Dz.U. C 33 E z 9.2.2006, str. 425). Rezolucja
legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 2 lutego 2006 r. i decyzja Rady z dnia 2 lutego 2006 r.
4 Dz.U. L 370 z 31.12.1985, str. 1. Rozporządzenie zmienione dyrektywą 2003/59/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady (Dz. U. L 226 z 10.9.2003, str. 4).
5 Dz.U. L 80 z 23.3.2002, str. 35. 5
6Dz.U. L 370 z 31.12.1985, str. 8. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE)
nr 432/2004 (Dz. U. L 71 z 10.3.2004, str. 3).
7 Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.
8 Dyrektywa 2003/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie wstępnej
kwalifikacji i okresowego szkolenia kierowców niektórych pojazdów drogowych do przewozu
towarów lub osób, zmieniająca rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 oraz dyrektywę Rady 91/439/
EWG i uchylająca dyrektywę Rady 76/914/EWG (Dz. U. L 226 z 10.9.2003, str. 4). Dyrektywa
zmieniona dyrektywą Rady 2004/66/WE (Dz.U. L 168 z 1.5.2004, str. 35).
9 Dyrektywa Rady z dnia 23 listopada 1988 r. w sprawie standardowych procedur sprawdzających przy
wykonaniu rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów
socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 w sprawie
urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U. L 325 z 29.11.1988, str. 55).
10 Art. 2 ust. 1 lit. aa) dodana przez art. 1 pkt 1 rozporządzenia nr 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r.
(Dz.U.UE.L.2020.249.1) zmieniającego nin. rozporządzenie (we) z dniem 20 sierpnia 2020 r.
11 Art. 3 lit. aa:
– dodana przez art. 45 pkt 1 rozporządzenia nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r.
(Dz.U.UE.L.2014.60.1) zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 2 marca 2015 r.
– zmieniona przez art. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia nr 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r.
(Dz.U.UE.L.2020.249.1) zmieniającego nin. rozporządzenie (we) z dniem 20 sierpnia 2020 r.
12 Art. 3 lit. d) zmieniona przez pkt 1 sprostowania z dnia 26 lutego 2008 r. (Dz.U.UE.L.08.51.27).
13 Art. 3 lit. h) zmieniona przez pkt 2 sprostowania z dnia 26 lutego 2008 r. (Dz.U.UE.L.08.51.27).
14 Art. 3 pkt 2 lit. ha) dodana przez art. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia nr 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020
r. (Dz.U.UE.L.2020.249.1) zmieniającego nin. rozporządzenie (we) z dniem 20 sierpnia 2020 r.
15 Art. 3 lit. i) zmieniona przez pkt 3 sprostowania z dnia 26 lutego 2008 r. (Dz.U.UE.L.08.51.27). 15
16 Art. 4 lit. n) dodana przez art. 1 pkt 1 rozporządzenia nr 2024/1258 z dnia 24 kwietnia 2024 r.
(Dz.U.UE.L.2024.1258) zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 22 maja 2024 r.
17 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r.
w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i
autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz.U. L 300 z 14.11.2009, s. 88).
18 Art. 4 lit. na) dodana przez art. 1 pkt 1 rozporządzenia nr 2024/1258 z dnia 24 kwietnia 2024 r.
(Dz.U.UE.L.2024.1258) zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 22 maja 2024 r.
19 Art. 4 lit. r dodana przez art. 1 pkt 3 rozporządzenia nr 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r.
(Dz.U.UE.L.2020.249.1) zmieniającego nin. rozporządzenie (we) z dniem 20 sierpnia 2020 r.
20 Art. 6 ust. 5 zmieniony przez art. 1 pkt 4 rozporządzenia nr 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r.
(Dz.U.UE.L.2020.249.1) zmieniającego nin. rozporządzenie (we) z dniem 20 sierpnia 2020 r.
21 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w
sprawie tacho- grafów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady
(EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie
harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U. L 60 z
28.2.2014, s. 1).
22 Art. 7:
– zmieniony przez art. 1 pkt 4 rozporządzenia nr 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r.
(Dz.U.UE.L.2020.249.1) zmieniającego nin. rozporządzenie (we) z dniem 20 sierpnia 2020 r.
– zmieniony przez art. 1 pkt 2 rozporządzenia nr 2024/1258 z dnia 24 kwietnia 2024 r.
(Dz.U.UE.L.2024.1258) zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 22 maja 2024 r.
23 Art. 8 ust. 2a dodany przez art. 1 pkt 3 lit. a rozporządzenia nr 2024/1258 z dnia 24 kwietnia 2024 r.
(Dz.U.UE.L.2024.1258) zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 22 maja 2024 r.
24 Art. 8 ust. 6 zmieniony przez art. 1 pkt 6 lit. a rozporządzenia nr 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r.
(Dz.U.UE.L.2020.249.1) zmieniającego nin. rozporządzenie (we) z dniem 20 sierpnia 2020 r.
25 Art. 8 ust. 6a:
– dodany przez art. 29 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1073/2009 z dnia 21
października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług
autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006
(Dz.U.UE.L.09.300.88) z dniem 4 czerwca 2010 r.
– zmieniony przez art. 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia nr 2024/1258 z dnia 24 kwietnia 2024 r.
(Dz.U.UE.L.2024.1258) zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 22 maja 2024 r.
26 Art. 8 ust. 6b dodany przez art. 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia nr 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r.
(Dz.U.UE.L.2020.249.1) zmieniającego nin. rozporządzenie (we) z dniem 20 sierpnia 2020 r.
27 art. 8 ust. 8 zmieniony przez art. 1 pkt 6 lit. c rozporządzenia nr 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r.
(Dz.U.UE.L.2020.249.1) zmieniającego nin. rozporządzenie (we) z dniem 20 sierpnia 2020 r.
28 Art. 8 ust. 8a dodany przez art. 1 pkt 6 lit. d rozporządzenia nr 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r.
(Dz.U.UE.L.2020.249.1) zmieniającego nin. rozporządzenie (we) z dniem 20 sierpnia 2020 r.
29 Art. 8 ust. 10 dodany przez art. 1 pkt 6 lit. e rozporządzenia nr 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r.
(Dz.U.UE.L.2020.249.1) zmieniającego nin. rozporządzenie (we) z dniem 20 sierpnia 2020 r.
30 Art. 8a dodany przez art. 1 pkt 7 rozporządzenia nr 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r.
(Dz.U.UE.L.2020.249.1) zmieniającego nin. rozporządzenie (we) z dniem 20 sierpnia 2020 r.
31 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1315/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w
sprawie unijnych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej i uchylające
decyzję nr 661/2010/UE (Dz.U. L 348 z 20.12.2013, s. 1).*
31 Art. 9 ust. 1 zmieniony przez art. 1 pkt 8 lit. a rozporządzenia nr 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r.
(Dz.U.UE.L.2020.249.1) zmieniającego nin. rozporządzenie (we) z dniem 20 sierpnia 2020 r.
32 Art. 9 ust. 2 zmieniony przez art. 1 pkt 8 lit. b rozporządzenia nr 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r.
(Dz.U.UE.L.2020.249.1) zmieniającego nin. rozporządzenie (we) z dniem 20 sierpnia 2020 r.
33 Art. 9a dodany przez art. 1 pkt 9 rozporządzenia nr 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r.
(Dz.U.UE.L.2020.249.1) zmieniającego nin. rozporządzenie (we) z dniem 20 sierpnia 2020 r.
34 Art. 10 ust. 1 zmieniony przez art. 1 pkt 10 rozporządzenia nr 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r.
(Dz.U.UE.L.2020.249.1) zmieniającego nin. rozporządzenie (we) z dniem 20 sierpnia 2020 r.
35 Art. 12 zmieniony przez art. 1 pkt 11 rozporządzenia nr 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r.
(Dz.U.UE.L.2020.249.1) zmieniającego nin. rozporządzenie (we) z dniem 20 sierpnia 2020 r.
36 Art. 13 ust. 1 lit. d zmieniona przez art. 45 pkt 2 lit. a i b rozporządzenia nr 165/2014 z dnia 4 lutego
2014 r. (Dz.U.UE.L.2014.60.1) zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 2 marca 2015 r.
37 Dz.U. L 15 z 21.1.1998, s. 14.
Dz.U. L 15 z 21.1.1998, str. 14. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003
(Dz.U. L 284 z 31.10.2003, str. 1).
38 Art. 13 ust. 1 lit. e zmieniona przez art. 1 pkt 12 lit. a rozporządzenia nr 2020/1054 z dnia 15 lipca
2020 r. (Dz.U.UE.L.2020.249.1) zmieniającego nin. rozporządzenie (we) z dniem 20 sierpnia 2020 r.
39 Art. 13 ust. 1 lit. f zmieniona przez art. 45 pkt 2 lit. a rozporządzenia nr 165/2014 z dnia 4 lutego
2014 r. (Dz.U.UE.L.2014.60.1) zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 2 marca 2015 r.
40 Art. 13 ust. 1 lit. i) zmieniona przez pkt 4 sprostowania z dnia 26 lutego 2008 r.
(Dz.U.UE.L.08.51.27).
41 Art. 13 ust. 1 lit. l) zmieniona przez sprostowanie z dnia 20 lipca 2016 r.
(Dz.U.UE.L.2016.195.83/2).
42 Art. 13 ust. 1 lit. p zmieniona przez art. 45 pkt 2 lit. a rozporządzenia nr 165/2014 z dnia 4 lutego
2014 r. (Dz.U.UE.L.2014.60.1) zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 2 marca 2015 r.
43 Art. 13 ust. 1 lit. q dodana przez art. 1 pkt 12 lit. b rozporządzenia nr 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020
r. (Dz.U.UE.L.2020.249.1) zmieniającego nin. rozporządzenie (we) z dniem 20 sierpnia 2020 r.
44 Art. 13 ust. 1 lit. r dodana przez art. 1 pkt 12 lit. b rozporządzenia nr 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020
r. (Dz.U.UE.L.2020.249.1) zmieniającego nin. rozporządzenie (we) z dniem 20 sierpnia 2020 r.
45 Art. 14 ust. 2 zmieniony przez art. 1 pkt 13 rozporządzenia nr 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r.
(Dz.U.UE.L.2020.249.1) zmieniającego nin. rozporządzenie (we) z dniem 20 sierpnia 2020 r.
46 Art. 15 zmieniony przez art. 1 pkt 14 rozporządzenia nr 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r.
(Dz.U.UE.L.2020.249.1) zmieniającego nin. rozporządzenie (we) z dniem 20 sierpnia 2020 r.
47
Art. 16 ust. 3 lit. a) zmieniona przez art. 1 pkt 15 rozporządzenia nr 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020
r. (Dz.U.UE.L.2020.249.1) zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 31 grudnia 2024 r.
48
Art. 16 ust. 4 dodany przez art. 1 pkt 4 rozporządzenia nr 2024/1258 z dnia 24 kwietnia 2024 r.
(Dz.U.UE.L.2024.1258) zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 22 maja 2024 r.
49
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1024/2012 z dnia 25 października 2012 r.
w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku
wewnętrznym i uchylające decyzję Komisji 2008/49/WE (»rozporządzenie w sprawie IMI«) (Dz.U. L
316 z 14.11.2012, s. 1).
50
Art. 16 ust. 5 dodany przez art. 1 pkt 4 rozporządzenia nr 2024/1258 z dnia 24 kwietnia 2024 r.
(Dz.U.UE.L.2024.1258) zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 22 maja 2024 r.
51
Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/799 z dnia 18 marca 2016 r. w sprawie wykonania
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 ustanawiającego wymogi
dotyczące budowy, sprawdzania, instalacji, użytkowania i naprawy tachografów oraz ich elementów
składowych (Dz.U. L 139 z 26.5.2016, s. 1).
52
Dz.U. L 72 z 25.3.1993, str. 33. 53
Art. 17a dodany przez art. 1 pkt 5 rozporządzenia nr 2024/1258 z dnia 24 kwietnia 2024 r. 54
(Dz.U.UE.L.2024.1258) zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 22 maja 2024 r.
Art. 19 ust. 1 zmieniony przez art. 1 pkt 16 rozporządzenia nr 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r.
(Dz.U.UE.L.2020.249.1) zmieniającego nin. rozporządzenie (we) z dniem 20 sierpnia 2020 r.
55
Dyrektywa 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie
minimalnych warunków wykonania rozporządzeń (WE) nr 561/2006 i (UE) nr 165/2014 oraz
dyrektywy 2002/15/WE w odniesieniu do przepisów socjalnych dotyczących działalności w transporcie
drogowym oraz uchylająca dyrektywę Rady 88/599/EWG (Dz.U. L 102 z 11.4.2006, s. 35).
56
Art. 19 ust. 2 zmieniony przez art. 1 pkt 6 rozporządzenia nr 2024/1258 z dnia 24 kwietnia 2024 r.
(Dz.U.UE.L.2024.1258) zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 22 maja 2024 r.
57
Art. 22 ust. 1 zmieniony przez art. 1 pkt 17 lit. a rozporządzenia nr 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r.
(Dz.U.UE.L.2020.249.1) zmieniającego nin. rozporządzenie (we) z dniem 20 sierpnia 2020 r.
58
Art. 22 ust. 2 lit. c dodana przez art. 1 pkt 17 lit. b rozporządzenia nr 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020
r. (Dz.U.UE.L.2020.249.1) zmieniającego nin. rozporządzenie (we) z dniem 20 sierpnia 2020 r.
59
Art. 22 ust. 3a dodany przez art. 1 pkt 17 lit. c rozporządzenia nr 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r.
(Dz.U.UE.L.2020.249.1) zmieniającego nin. rozporządzenie (we) z dniem 20 sierpnia 2020 r.
60
Art. 22 ust. 3b dodany przez art. 1 pkt 17 lit. c rozporządzenia nr 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r.
(Dz.U.UE.L.2020.249.1) zmieniającego nin. rozporządzenie (we) z dniem 20 sierpnia 2020 r.
61
Art. 23a dodany przez art. 1 pkt 18 rozporządzenia nr 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r.
(Dz.U.UE.L.2020.249.1) zmieniającego nin. rozporządzenie (we) z dniem 20 sierpnia 2020 r.
62
Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.*
Art. 24 ust. 2 zmieniony przez art. 1 pkt 19 rozporządzenia nr 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r.
(Dz.U.UE.L.2020.249.1) zmieniającego nin. rozporządzenie (we) z dniem 20 sierpnia 2020 r.
63
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r.
ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie
wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
64
Art. 24 ust. 2a dodany przez art. 1 pkt 19 rozporządzenia nr 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r.
(Dz.U.UE.L.2020.249.1) zmieniającego nin. rozporządzenie (we) z dniem 20 sierpnia 2020 r.
65
Art. 25 ust. 2 zmieniony przez art. 1 pkt 20 rozporządzenia nr 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r.
(Dz.U.UE.L.2020.249.1) zmieniającego nin. rozporządzenie (we) z dniem 20 sierpnia 2020 r.
66
Dz.U. L 102 z 11.4.2006, str. 1 .”*
Dz.U. L 80 z 23.3.2002, str. 35.”,*
Dz.U. L 102 z 11.4.2006, str. 1.”
