Rozporządzenie nr 1071/2009 ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawoduprzewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE

Artykuł 5 3
Warunki związane z wymogiem posiadania siedziby
1. Aby spełnić wymóg określony w art. 3 ust. 1 lit. a), przedsiębiorca musi w danym państwie
członkowskim siedziby:
a) posiadać lokale, w których ma dostęp do oryginałów dokumentów dotyczących głównej działalności

– w formie elektronicznej lub w dowolnej innej formie – w szczególności do umów przewozowych,
dokumentów dotyczących pojazdów, którymi dysponuje przedsiębiorca, dokumentów księgowych, akt
dotyczących pracowników, umów o pracę, dokumentów dotyczących zabezpieczenia społecznego,
dokumentów zawierających dane na temat przydziału zleceń dla kierowców i ich delegowania,
dokumentów zawierających dane na temat kabotażu, czasu prowadzenia pojazdu i okresów
odpoczynku oraz do wszelkich innych dokumentów, do których właściwy organ musi mieć dostęp, w
celu weryfikacji spełnienia przez przedsiębiorcę warunków przewidzianych w niniejszym
rozporządzeniu;
b) organizować przewozy flotą pojazdów w taki sposób, aby pojazdy, którymi dysponuje
przedsiębiorca i które są wykorzystywane w przewozach międzynarodowych, wracały do jednej z baz
eksploatacyjnych w tym państwie członkowskim nie później niż w ciągu ośmiu tygodni od jego
opuszczenia;
c) być zarejestrowany w rejestrze spółek handlowych tego państwa członkowskiego lub w innym
rejestrze tego rodzaju, gdy wymaga tego prawo krajowe;
d) podlegać podatkowi od dochodów oraz, gdy wymaga tego prawo krajowe, posiadać ważny numer
identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej;
e) gdy zezwolenie zostanie wydane – dysponować co najmniej jednym pojazdem, który został
zarejestrowany lub wprowadzony do ruchu i dopuszczony do użytkowania zgodnie z przepisami tego
państwa członkowskiego, niezależnie od tego, czy jest właścicielem tego pojazdu czy użytkownikiem z
innego tytułu, np. na podstawie umowy najmu z opcją zakupu, umowy najmu lub umowy leasingu;
f) w sposób rzeczywisty i ciągły prowadzić działania administracyjne i handlowe przy wykorzystaniu
odpowiedniego sprzętu i urządzeń w lokalach, o których mowa w lit. a), znajdującym się w tym
państwie członkowskim oraz w sposób rzeczywisty i ciągły zarządzać przewozami z wykorzystaniem
pojazdów, o których mowa w lit. g), przy użyciu odpowiedniego sprzętu technicznego znajdującego się
w tym państwie członkowskim;
g) na bieżąco i w sposób regularny dysponować liczbą pojazdów spełniających warunki określone w
lit. e), i kierowcami umiejscowionymi zazwyczaj w bazie eksploatacyjnej w tym państwie
członkowskim, proporcjonalnie do wielkości wykonywanych przez przedsiębiorcę przewozów.
2. Oprócz wymogów określonych w ust. 1 państwa członkowskie mogą wymagać od przedsiębiorcy,
by w państwie członkowskim siedziby miał:
a) proporcjonalnie do skali swojej działalności – odpowiednio wykwalifikowany personel
administracyjny w swoich lokalach lub zarządzającego transportem, z którym można skontaktować się
w standardowych godzinach pracy;
b) proporcjonalnie do skali swojej działalności – infrastrukturę operacyjną inną niż sprzęt techniczny, o
którym mowa w ust. 1 lit. f), na terytorium tego państwa członkowskiego, w tym biuro czynne w
standardowych godzinach pracy.

Artykuł 6
Warunki związane z wymogiem dobrej reputacji
1. 4
Z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego artykułu, państwa członkowskie określają warunki, które
przedsiębiorca i zarządzający transportem muszą spełniać, aby zapewnić zgodność z wymogiem dobrej
reputacji, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b).
Przy określaniu, czy przedsiębiorca spełnił ten wymóg, państwa członkowskie uwzględniają
postępowanie przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem, dyrektorów wykonawczych oraz
innych odpowiednich osób określonych przez dane państwo członkowskie. Każde odniesienie w
niniejszym artykule do wyroków skazujących, sankcji lub naruszeń dotyczy wyroków skazujących lub
sankcji wobec samego przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem, dyrektorów wykonawczych
oraz innych właściwych osób określonych przez dane państwo członkowskie lub naruszeń
popełnionych przez wyżej wymienione osoby.
Warunki, o których mowa w akapicie pierwszym, obejmują przynajmniej następujące wymogi:
a) dobrej reputacji zarządzającego transportem lub przedsiębiorcy transportowego nie podważają żadne
poważne zarzuty, takie jak wyroki skazujące lub sankcje za popełnienie poważnego naruszenia
obowiązujących przepisów krajowych w następujących dziedzinach:
(i) prawo handlowe;
(ii) prawo upadłościowe;
(iii) płace i warunki zatrudnienia w zawodzie;
(iv) prawo o ruchu drogowym;
(v) odpowiedzialność zawodowa;
(vi) handel ludźmi lub narkotykami;
(vii) prawo podatkowe; oraz
b) zarządzający transportem lub przedsiębiorca transportowy nie zostali, w jednym lub kilku
państwach członkowskich, skazani za poważne przestępstwo ani nie nałożono na nich sankcji za
poważne naruszenie przepisów wspólnotowych dotyczących w szczególności:
(i) czasu prowadzenia pojazdu i odpoczynku kierowców, czasu pracy oraz instalacji i używania
urządzeń kontrolnych;
(ii) maksymalnej masy i wymiarów pojazdów użytkowych w ruchu międzynarodowym;
(iii) kwalifikacji wstępnej i ustawicznego kształcenia kierowców;
(iv) badań technicznych w celu dopuszczenia pojazdów użytkowych do ruchu, w tym
obowiązkowych badań technicznych pojazdów silnikowych;
(v) dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych rzeczy lub, w odpowiednim

przypadku, dostępu do rynku przewozu drogowego osób;
(vi) bezpieczeństwa w drogowym przewozie towarów niebezpiecznych;
(vii) instalacji i używania ograniczników prędkości w niektórych rodzajach pojazdów;
(viii) praw jazdy;
(ix) dostępu do zawodu;
(x) transportu zwierząt;
(xi) delegowania pracowników w transporcie drogowym;
(xii) prawa właściwego dla zobowiązań umownych;
(xiii) kabotażu.
2. 5
Do celów ust. 1 akapit trzeci lit. b) w przypadku gdy zarządzający transportem lub przedsiębiorca
transportowy został, w jednym lub kilku państwach członkowskich, skazany za popełnienie poważnego
przestępstwa lub nałożono na niego sankcje za jedno z najpoważniejszych naruszeń przepisów
unijnych, określonych w załączniku IV, właściwy organ państwa członkowskiego siedziby w
odpowiedni i terminowy sposób przeprowadza i kończy postępowanie administracyjne obejmujące w
odpowiednich przypadkach kontrolę na miejscu w lokalach danego przedsiębiorcy.
W toku postępowania administracyjnego zarządzający transportem lub inni przedstawiciele prawni
przedsiębiorcy transportowego, stosownie do sytuacji, mają prawo do złożenia uwag i wyjaśnień.
W toku postępowania administracyjnego właściwy organ ocenia, czy ze względu na szczególne
okoliczności utrata dobrej reputacji stanowiłaby w danym przypadku nieproporcjonalny środek. W
ramach tej oceny właściwy organ bierze pod uwagę liczbę poważnych naruszeń przepisów krajowych i
przepisów unijnych, o których mowa w ust. 1 akapit trzeci, a także liczbę najpoważniejszych naruszeń
przepisów unijnych, określonych w załączniku IV, w odniesieniu do których zarządzający transportem
lub przedsiębiorca transportowy został skazany lub nałożono na niego sankcje. Każda taka decyzja
musi być należycie umotywowana i uzasadniona.
Jeżeli właściwy organ uzna, że utrata dobrej reputacji stanowiłaby nieproporcjonalny środek,
podejmuje wówczas decyzję, że dobra reputacja danego przedsiębiorcy pozostaje nienaruszona.
Uzasadnienie tej decyzji zostaje zapisane w rejestrze krajowym. Liczbę takich decyzji podaje się w
sprawozdaniu, o którym mowa w art. 26 ust. 1.
W przypadku gdy właściwy organ nie uzna, że utrata dobrej reputacji będzie nieproporcjonalnym
środkiem, wyrok skazujący lub nałożona sankcja skutkują utratą dobrej reputacji.
2a. 6
Komisja przyjmuje akty wykonawcze określające wykaz kategorii, rodzajów i wagi poważnych
naruszeń przepisów unijnych, o których mowa w ust. 1 akapit trzeci lit. b), które – poza naruszeniami
określonymi w załączniku IV – mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji. Ustalając priorytety kontroli

zgodnie z art. 12 ust. 1, państwa członkowskie biorą pod uwagę informacje o tych naruszeniach, w tym
informacje otrzymane od innych państw członkowskich.
W tym celu Komisja:
a) określa kategorie i rodzaje najczęściej popełnianych naruszeń;
b) określa wagę naruszeń w zależności od ryzyka spowodowania śmierci lub ciężkich obrażeń ciała
oraz ryzyka zakłócenia konkurencji na rynku transportu drogowego, w tym poprzez negatywny wpływ
na warunki pracy pracowników sektora transportu;
c) podaje częstotliwość występowania naruszeń, powyżej której powtarzające się naruszenia uznaje się
za poważniejsze, uwzględniając liczbę pojazdów wykorzystywanych w operacjach transportowych,
którymi zarządza zarządzający transportem.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 25 ust. 3.
3. Wymóg określony w art. 3 ust. 1 lit. b) nie jest spełniony do czasu zastosowania środka
rehabilitacyjnego lub innych środków o skutku równoważnym na podstawie odpowiednich przepisów
krajowych.

Artykuł 7
Warunki związane z wymogiem zdolności finansowej
1. 7
W celu spełnienia wymogu określonego w art. 3 ust. 1 lit. c) przedsiębiorca musi być w stanie w
każdym momencie roku finansowego spełnić swoje zobowiązania finansowe. Przedsiębiorca wykazuje
na podstawie rocznych sprawozdań finansowych poświadczonych przez audytora lub odpowiednio
upoważnioną osobę, że każdego roku dysponuje kapitałem i rezerwami w łącznej wysokości co
najmniej:
a) 9 000 EUR, na pierwszy wykorzystywany pojazd silnikowy;
b) 5 000 EUR na każdy dodatkowy wykorzystywany pojazd silnikowy lub zespół pojazdów, których
dopuszczalna masa całkowita przekracza 3,5 tony; oraz
c) 900 EUR na każdy dodatkowy wykorzystywany pojazd silnikowy lub zespół pojazdów, których
dopuszczalna masa całkowita przekracza 2,5 tony, ale nie przekracza 3,5 tony.
Przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego rzeczy z wykorzystaniem pojazdów
silnikowych lub zespołów pojazdów, których dopuszczalna masa całkowita przekracza 2,5 tony, ale nie
przekracza 3,5 tony, wykazują co roku na podstawie rocznych sprawozdań finansowych
poświadczonych przez audytora lub odpowiednio upoważnioną osobę, że na każdy rok dysponują
kapitałem i rezerwami w łącznej wysokości co najmniej:
a) 1 800 EUR na pierwszy wykorzystywany pojazd; oraz
b) 900 EUR na każdy dodatkowy wykorzystywany pojazd.
Państwa członkowskie mogą wymagać od przedsiębiorców mających siedzibę na ich terytorium, by

wykazali, że w odniesieniu do tych pojazdów dysponują takimi samymi kwotami kapitału i rezerw jak
w przypadku pojazdów, o których mowa w akapicie pierwszym. W takim przypadku właściwy organ
danego państwa członkowskiego informuje odpowiednio Komisję, która podaje te informacje do
wiadomości publicznej.
Do celów niniejszego rozporządzenia wartość EUR ustala się co roku w walutach krajowych państw
członkowskich, które nie uczestniczą w trzecim etapie unii gospodarczej i walutowej. Stosowane kursy
odpowiadają opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej kursom z pierwszego dnia
roboczego października. Kursy te obowiązują od dnia 1 stycznia następnego roku kalendarzowego.
Pozycje księgowe, o których mowa w akapicie pierwszym, odpowiadają pozycjom określonym w
czwartej dyrektywie Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. wydanej na podstawie art. 54 ust. 3 lit.
g) Traktatu, w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek(9).

1a. 8
Oprócz wymogów określonych w ust. 1 państwa członkowskie mogą wymagać, by
przedsiębiorca, zarządzający transportem lub inna wskazana przez państwa członkowskie odpowiednia
osoba nie mieli zaległych wierzytelności o charakterze nieosobistym wobec podmiotów prawa
publicznego i nie byli postawieni w stan upadłości ani nie podlegali postępowaniu upadłościowemu ani
postępowaniu likwidacyjnemu.
2. 9
W drodze odstępstwa od ust. 1 właściwy organ może zgodzić się lub wymagać, aby
przedsiębiorca wykazał swoją zdolność finansową za pomocą poświadczenia określonego przez
właściwy organ, takiego jak gwarancja bankowa lub polisa ubezpieczeniowa, w tym polisa
ubezpieczenia od odpowiedzialności zawodowej, z ednego lub kilku banków lub innych instytucji
finansowych, w tym przedsiębiorstw ubezpieczeniowych, lub inny wiążący dokument stanowiący
solidarną gwarancję za przedsiębiorcę na kwoty określone w ust. 1.
2a. 10 W drodze odstępstwa od ust. 1, w przypadku braku poświadczonego rocznego sprawozdania
finansowego za rok rejestracji przedsiębiorcy właściwy organ zezwala, by przedsiębiorca wykazał
zdolność finansową za pomocą poświadczenia, takiego jak gwarancja bankowa, dokument
umożliwiający przedsiębiorcy uzyskanie kredytu, wydany przez instytucję finansową, lub inny,
określony przez właściwy organ, wiążący dokument potwierdzający, że przedsiębiorca dysponuje
kwotami określonymi w ust. 1.
3. Sprawdzeniu podlegają roczne sprawozdania finansowe, o których mowa w ust. 1, oraz gwarancja, o
której mowa w ust. 2, jednostki gospodarczej posiadającej siedzibę w państwie członkowskim, w
którym został złożony wniosek o zezwolenie, a nie innej jednostki posiadającej siedzibę w innym
państwie członkowskim.

Artykuł 8
Warunki związane z wymogiem kompetencji zawodowych

1. W celu spełnienia wymogu określonego w art. 3 ust. 1 lit. d) dana osoba lub dane osoby muszą
posiadać wiedzę na poziomie przewidzianym w załączniku I część I w wymienionych tam dziedzinach.
Wiedza ta zostaje sprawdzona w trakcie obowiązkowego egzaminu pisemnego, który – jeśli tak
zdecyduje państwo członkowskie – może zostać uzupełniony egzaminem ustnym. Egzaminy te
organizowane są zgodnie z załącznikiem I część II. W tym celu państwa członkowskie mogą
zdecydować o obowiązku udziału w szkoleniu przed egzaminem.
2. Zainteresowane osoby przystępują do egzaminu w państwie członkowskim, w którym posiadają
zwykłe miejsce zamieszkania, lub w państwie członkowskim, w którym pracują.
„Zwykłe miejsce zamieszkania” oznacza miejsce, w którym dana osoba zwykle przebywa, to znaczy
przynajmniej przez 185 dni w każdym roku kalendarzowym, z powodu więzi osobistych świadczących
o bliskim związku tej osoby z jej miejscem zamieszkania.
Jednakże za zwykłe miejsce zamieszkania osoby, która posiada więzi zawodowe w innym miejscu niż
więzi osobiste i która w konsekwencji mieszka na przemian w różnych miejscach położonych w dwóch
lub więcej państwach członkowskich, uważa się miejsce, z którym łączą ją więzi osobiste, pod
warunkiem że osoba ta regularnie do tego miejsca powraca. Ten ostatni warunek nie jest wymagany, w
przypadku gdy dana osoba zamieszkuje w państwie członkowskim w celu wykonywania pracy przez
czas określony. Studia uniwersyteckie bądź nauka w szkole nie oznaczają zmiany zwykłego miejsca
zamieszkania.
3. Wyłącznie organy lub podmioty należycie upoważnione do tego celu przez państwo członkowskie
zgodnie z określonymi przez nie kryteriami mogą organizować egzaminy pisemne i ustne, o których
mowa w ust. 1, i wydawać odpowiednie certyfikaty. Państwa członkowskie regularnie sprawdzają, czy
warunki organizowania egzaminów przez te organy lub podmioty są zgodne z załącznikiem I.
4. Państwa członkowskie mogą należycie upoważnić – według określonych przez siebie kryteriów –
podmioty, które mogą oferować wnioskodawcom szkolenia wysokiej jakości przygotowujące do
egzaminów, a także kształcenie ustawiczne w celu umożliwienia zarządzającym transportem
uaktualnianie wiedzy, o ile mają taką wolę. Takie państwa członkowskie regularnie sprawdzają, czy
upoważnione podmioty nadal spełniają kryteria, na których podstawie uzyskały to upoważnienie.
5. 11 W celu zapewnienia odpowiedniej aktualizacji wiedzy przez osobę lub osoby, o których mowa
w ust. 1, w zakresie zmian dotyczących sektora transportu, państwa członkowskie mogą zachęcać do
uczestnictwa w cyklicznych szkoleniach co trzy lata w dziedzinach wymienionych w załączniku I.
6. Państwa członkowskie mogą nałożyć na osoby, które posiadają certyfikat kompetencji zawodowych,
lecz nie zarządzały przedsiębiorstwem transportu drogowego rzeczy lub przewozu drogowego osób w
ciągu ostatnich pięciu lat, obowiązek odbycia ponownego szkolenia w celu uaktualnienia wiedzy na
temat zmian w przepisach, o których mowa w części I załącznika I.

7. Państwo członkowskie może zwolnić posiadaczy wydanych w tym państwie członkowskim
określonych dyplomów potwierdzających wykształcenie wyższe lub techniczne, obejmujące wiedzę ze
wszystkich dziedzin wymienionych w załączniku I, które zostały wyraźnie wskazane w tym celu;
zwolnienie dotyczy tylko przedmiotów objętych dyplomami. Zwolnienie ma jedynie zastosowanie do
tych sekcji części I załącznika I, co do których dyplom obejmuje wszystkie dziedziny wymienione w
nagłówku każdej sekcji.
Państwo członkowskie może zwolnić z poszczególnych części egzaminu posiadaczy certyfikatów
kompetencji zawodowych obowiązujących w odniesieniu do krajowego transportu drogowego w tym
państwie członkowskim.
8. Jako dowód posiadania kompetencji zawodowych przedstawia się certyfikat wydany przez organ lub
podmiot, o których mowa w ust. 3. Certyfikat nie może być przekazywany innej osobie. Certyfikat
posiada cechy bezpieczeństwa określone w załączniku II, jest sporządzany zgodnie ze wzorem
znajdującym się w załączniku III i jest opatrywany pieczęcią i podpisem odpowiednio upoważnionego
organu lub podmiotu, które go wydały.
9. 12 Komisja uprawniona jest do przyjmowania aktów delegowanych zmieniających załączniki I, II i
III zgodnie z art. 24a w celu dostosowania ich do zmian na rynku i postępu technicznego.
10. Komisja zachęca do wymiany między państwami członkowskimi doświadczeń i informacji na
temat szkoleń, egzaminów i zezwoleń, a także ułatwia taką wymianę, w tym również przez dowolny
organ, który może wyznaczyć w tym celu.

Artykuł 9 13
Zwolnienie z egzaminu
Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o zwolnieniu z egzaminów, o których mowa w art. 8 ust.
1, osób, które wykażą, że przed dniem 4 grudnia 2009 r. przez okres 10 lat nieprzerwanie zarządzały
przedsiębiorstwem transportu drogowego rzeczy lub przewozu drogowego osób co najmniej w jednym
państwie członkowskim.
Na potrzeby przyznania licencji przedsiębiorcy zajmującemu się przewozem drogowym rzeczy
wyłącznie z wykorzystaniem pojazdów silnikowych lub zespołów pojazdów, których dopuszczalna
masa całkowita nie przekracza
3,5 tony, państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o zwolnieniu z egzaminów, o których mowa w
art. 8 ust. 1, osób, które wykażą, że przed dniem 20 sierpnia 2020 r. nieprzerwanie przez okres 10 lat
zarządzały przedsiębiorstwem tego samego typu.