Dz.U.2024.1262 t.j. z dnia 2024.08.21
Status: Akt obowiązujący
Wersja od: 21 sierpnia 2024r.
tekst jednolity
Wejście w życie:
1 lipca 1985 r.
USTAWA z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe 1 Rozdział 1 Przepisy ogólne
Art. 1. [Przedmiot regulacji]
1. Ustawa reguluje przewóz osób i rzeczy, wykonywany odpłatnie na podstawie umowy, przez
uprawnionych do tego przewoźników, z wyjątkiem transportu morskiego, lotniczego i konnego.
2. Przepisy ustawy stosuje się odpowiednio do przewozu nieodpłatnego wykonywanego przez
przewoźnika.
3. Przepisy ustawy stosuje się do przewozów międzynarodowych, jeżeli umowa międzynarodowa nie
stanowi inaczej.
4. Przepisy ustawy stosuje się do umowy przewozu podróżnego w przypadku przewozu
wykonywanego śródlądową drogą wodną w rozumieniu art. 3 lit. i rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) nr 1177/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. o prawach pasażerów
podróżujących drogą morską i drogą wodną śródlądową oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr
2006/2004 (Dz. Urz. UE L 334 z 17.12.2010, str. 1, z późn. zm.), jeżeli to rozporządzenie nie stanowi
inaczej.
Art. 2. [Informacja o zakresie działania przewoźnika]
1. Przewoźnik jest obowiązany podać do publicznej wiadomości zakres swojego działania, a w
szczególności adresy punktów odprawy i sposób zawierania umowy przewozu.
2. Przewoźnik wykonujący regularne przewozy osób jest obowiązany w szczególności podać do
publicznej wiadomości rozkład jazdy środków transportowych przez zamieszczenie informacji na
wszystkich dworcach i przystankach wymienionych w rozkładzie jazdy.
3. Przewoźnicy wykonujący regularne przewozy osób są obowiązani do okresowej aktualizacji i
publikowania informacji o wykonywanej komunikacji.
Art. 3. [Obowiązek przewozu osób i rzeczy]
1. W zakresie podanym do wiadomości publicznej przewoźnik jest obowiązany do przewozu osób i
rzeczy.
2. Przewoźnik jest obowiązany użyć środków transportowych odpowiednich do danego przewozu.
Art. 4. [Regulamin przewozu osób i rzeczy]
Przewoźnik lub organizator publicznego transportu zbiorowego, o którym mowa w przepisach ustawy
z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 2778), mogą
wydawać regulaminy określające warunki obsługi podróżnych, odprawy oraz przewozu osób i rzeczy.
Art. 5. [Powierzenie wykonania przewozu innym przewoźnikom]
Przewoźnik może powierzać wykonanie przewozu innym przewoźnikom na całej przestrzeni przewozu
lub jej części, jednakże ponosi odpowiedzialność za ich czynności jak za swoje własne.
Art. 6. [Przewóz wykonywany wspólnie przez kilku przewoźników]
1. Przewóz może być wykonywany przez kilku przewoźników tej samej lub różnych gałęzi transportu
na podstawie jednej umowy przewozu i jednego dokumentu przewozowego, a w regularnym przewozie
osób w publicznym transporcie zbiorowym, przewoźnicy mogą realizować te przewozy w ramach
zintegrowanego systemu taryfowo-biletowego lub innego wspólnego dokumentu przewozu;
odpowiedzialność przewoźników jest solidarna.
2. W sprawach nieuregulowanych odrębnie stosuje się przepisy obowiązujące przewoźnika na
przestrzeni wykonywanego przez niego przewozu.
3. Przewoźnik, który zapłacił odszkodowanie, ma roszczenie zwrotne do przewoźnika ponoszącego
odpowiedzialność za okoliczności, z których szkoda wynikła. Jeżeli okoliczności tych ustalić nie
można, odpowiedzialność ponoszą wszyscy przewoźnicy stosownie do wysokości przypadającego im
przewoźnego; od odpowiedzialności jest wolny przewoźnik, który udowodni, że szkoda nie powstała w
czasie wykonywania przez niego przewozu.
Art. 7. [Zwolnienie od obowiązku przewozu]
Przewoźnik jest zwolniony od obowiązku przewozu, jeżeli:
1) zachodzą uniemożliwiające przewóz okoliczności, których przewoźnik nie mógł uniknąć ani
zapobiec ich skutkom;
2) klient nie zastosował się do przepisów przewozowych;
3) ze względu na przedmiot przewozu nie ma możliwości jego wykonania przy użyciu posiadanych
środków i urządzeń transportowych.
Art. 8. [Ograniczenie obowiązku przewozu]
1. Obowiązek przewozu może być ograniczony przez:
1) ministra właściwego do spraw transportu albo ministra właściwego do spraw żeglugi
śródlądowej, a w odniesieniu do wojewódzkiego, powiatowego albo gminnego regularnego
przewozu osób odpowiednio przez wojewodę, starostę, wójta albo burmistrza (prezydenta miasta) –
ze względu na potrzeby obronności lub bezpieczeństwa państwa albo w przypadku klęski
żywiołowej;
2) przewoźnika – w razie klęski żywiołowej, przerwy w eksploatacji, szczególnych trudności
spowodowanych przez klienta, z przyczyn ekonomicznych, których przewoźnik nie mógł
przewidzieć, jak również z uwagi na bezpieczeństwo ruchu za zgodą i na warunkach ustalonych
przez:
a) ministra właściwego do spraw transportu, ministra właściwego do spraw żeglugi
śródlądowej albo wojewodę – w odniesieniu do przewoźników, wobec których odpowiednio
minister albo wojewoda pełni funkcję organu założycielskiego,
b) (uchylona),
c) marszałka województwa albo starostę – w odniesieniu do przewoźników, wobec których
odpowiednio zarząd województwa albo powiatu wykonuje uprawnienia z akcji lub udziałów,
d) (uchylona)
Zgoda nie jest wymagana, jeżeli ograniczenie obowiązku przewozu następuje na okres nie dłuższy
niż 7 dni.
2. Ograniczenia mogą polegać na całkowitym lub częściowym zawieszeniu przewozu, wyłączeniu z
przewozu określonych kategorii przesyłek, relacji przewozowych lub punktów odprawy, zawieszeniu
przewozu we wskazanych dniach albo uzależnieniu przewozu od spełnienia określonych warunków.
3. Ograniczenia przewozu podaje się do wiadomości publicznej w sposób zwyczajowo przyjęty.
Art. 9. [Obowiązek zawarcia umowy o wykonanie zadania przewozowego w interesie publicznym]
1. W przypadku gdy jest to niezbędne ze względu na potrzeby obronności lub bezpieczeństwa państwa
bądź w przypadku klęski żywiołowej:
1) minister właściwy do spraw transportu – w zakresie przewozu drogowego i przewozu koleją,
2) minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej – w zakresie przewozu w żegludze śródlądowej
– może nałożyć na przewoźnika obowiązek zawarcia umowy o wykonanie zadania przewozowego.
2. W przypadku klęsk żywiołowych obowiązek, o którym mowa w ust. 1, może nałożyć odpowiednio
wójt (burmistrz, prezydent miasta), starosta lub wojewoda.
3. W wypadkach określonych w ust. 1 i 2 organ nakładający obowiązek zapewnia przewoźnikowi
środki finansowe niezbędne do wykonania nałożonego zadania lub wskazuje podmiot, który na
podstawie umowy z przewoźnikiem zapewni środki finansowe na wykonanie tego zadania.
Art. 9a. [Ograniczenia w przewozie rzeczy w żegludze śródlądowej]
W przypadku wystąpienia poważnych zakłóceń na rynku usług przewozowych w żegludze
śródlądowej, w tym nadmiernej podaży usług przewozowych, minister właściwy do spraw żeglugi
śródlądowej może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić ograniczenia w przewozie rzeczy w
żegludze śródlądowej, określając czas ich obowiązywania oraz zakres przedmiotowy lub terytorialny
ich stosowania, biorąc pod uwagę środki podjęte przez Komisję Europejską na podstawie właściwych
przepisów Unii Europejskiej 2
Art. 10.
(uchylony).
Art. 11. [Taryfy i cenniki; wgląd do przepisów przewozowych]
1. Przewoźnik jest obowiązany podać do publicznej wiadomości, w sposób zwyczajowo przyjęty,
ustalone lub stosowane przez niego taryfy lub cenniki.
2. Przewoźnik zapewnia zainteresowanym bezpłatny wgląd do obowiązujących go przepisów
przewozowych.
Art. 11a. [Uzgadnianie rozkładów jazdy z organami celnymi]
1. Przewoźnik wykonujący regularne przewozy międzynarodowe w transporcie kolejowym lub
drogowym jest obowiązany do uzgadniania z właściwym miejscowo organem celnym rozkładów jazdy
środków przewozowych, a zwłaszcza czasu i miejsca przekroczenia przez te środki granicy
państwowej oraz czasu ich postoju w przejściach granicznych.
2. W międzynarodowej żegludze śródlądowej obowiązek, o którym mowa w ust. 1, ciąży na
podmiotach zarządzających granicznymi przejściami rzecznymi.
3. W międzynarodowej żegludze śródlądowej oraz międzynarodowym transporcie kolejowym
podmioty wymienione w ust. 1 i 2 obowiązane są do niezwłocznego powiadomienia właściwych
miejscowo organów celnych o wszystkich wypadkach przekraczania granicy przez środki przewozowe
poza rozkładem jazdy.
Art. 12.
(uchylony).
Rozdział 2 Przewóz osób i przesyłek bagażowych
Art. 13.
(uchylony).
Art. 14. [Obowiązek zapewnienia odpowiednich warunków podróży]
1. Przewoźnik jest obowiązany do zapewnienia podróżnym odpowiednich warunków bezpieczeństwa i
higieny oraz wygody i należytej obsługi.
2. Przewoźnik powinien podejmować działania ułatwiające podróżnym, w szczególności osobom o
ograniczonej zdolności ruchowej oraz osobom niepełnosprawnym, korzystanie ze środków
transportowych.
Art. 15. [Obowiązek przestrzegania przepisów porządkowych; obowiązek stosowania
dodatkowych oznaczeń i wyposażenia w taksówkach]
1. Podróżny jest obowiązany do przestrzegania przepisów porządkowych obowiązujących w
transporcie.
2. Osoby zagrażające bezpieczeństwu lub porządkowi w transporcie mogą być niedopuszczone do
przewozu lub usunięte ze środka transportowego.
2a. W przypadku osób, o których mowa w ust. 2, osoba pisemnie upoważniona przez przewoźnika
żąda opuszczenia środka transportowego, a w przypadku niepodporządkowania się żądaniu, w celu
usunięcia takiej osoby ze środka transportowego, może wezwać do interwencji Policję, właściwą
terytorialnie straż gminną (miejską), na obszarze kolejowym Straż Ochrony Kolei, a w stosunku do
osób wymienionych w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o Żandarmerii Wojskowej i
wojskowych organach porządkowych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1266 i 1860 oraz z 2024 r. poz. 1222)
Żandarmerię Wojskową.
3. Osoby uciążliwe dla podróżnych lub odmawiające zapłacenia należności za przewóz mogą być
usunięte ze środka transportowego, chyba że naruszałoby to zasady współżycia społecznego.
4. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
administracji publicznej może określić, w drodze rozporządzenia, przepisy porządkowe związane z
przewozem osób i bagażu środkami transportu publicznego w zakresie transportu kolejowego i
drogowego, mając na uwadze zapewnienie bezpieczeństwa podróżnych oraz przestrzegania porządku
publicznego w środkach transportu publicznego.
4a. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej w porozumieniu z ministrem właściwym do
spraw administracji publicznej może określić, w drodze rozporządzenia, przepisy porządkowe
związane z przewozem osób i bagażu środkami transportu publicznego w zakresie żeglugi śródlądowej,
mając na uwadze zapewnienie bezpieczeństwa podróżnych oraz przestrzegania porządku publicznego
w środkach transportu publicznego.
5. W odniesieniu do gminnego regularnego przewozu osób oraz przewozów osób i bagażu taksówkami
przepisy porządkowe określa rada gminy, a na terenie miasta stołecznego Warszawy – Rada miasta
stołecznego Warszawy.
6. W odniesieniu do powiatowego regularnego przewozu osób przepisy porządkowe określa rada
powiatu, a w odniesieniu do wojewódzkiego regularnego przewozu osób – sejmik województwa.
7. Rada gminy (Rada miasta stołecznego Warszawy) może wprowadzić obowiązek stosowania
dodatkowych oznaczeń i dodatkowego wyposażenia technicznego w odniesieniu do taksówek.
Art. 16. [Zawarcie umowy przewozu. Dane zamieszczane na bilecie]
1. Umowę przewozu zawiera się przez nabycie biletu na przejazd przed rozpoczęciem podróży lub
spełnienie innych określonych przez przewoźnika lub organizatora publicznego transportu zbiorowego
warunków dostępu do środka transportowego, a w razie ich nieustalenia – przez samo zajęcie miejsca w
środku transportowym.
2. Na bilecie, o którym mowa w ust. 1, umieszcza się:
1) nazwę przewoźnika lub organizatora publicznego transportu zbiorowego;
2) relację lub strefę przejazdu;
3) wysokość należności za przejazd;
4) zakres uprawnień pasażera do ulgowego przejazdu.
3. Na bilecie mogą być umieszczane inne informacje, w tym dane osobowe pasażera, jeżeli jest to
niezbędne dla przewoźnika lub organizatora w regularnym przewozie osób.
4. Dane i informacje, o których mowa w ust. 2 i 3, zapisywane są w pamięci elektronicznej biletu,
jeżeli bilet ma formę elektroniczną.
Art. 17. [Zmiana lub odstąpienie od umowy przewozu]
1. Podróżny może zmienić umowę przewozu lub odstąpić od niej przed rozpoczęciem podróży albo w
miejscu zatrzymania środka transportowego na drodze przewozu.
2. Zmiana umowy przewozu może dotyczyć:
1) terminu odjazdu;
2) miejscowości przeznaczenia;
3) klasy środka transportowego.
3. W celu dokonania zmian, o których mowa w ust. 2, podróżny powinien uzyskać od przewoźnika
odpowiednie poświadczenie oraz ewentualnie otrzymać zwrot lub dopłacić różnicę należności.
4. Podróżnemu, który odstąpił od umowy przewozu albo którego na podstawie art. 15 nie dopuszczono
do przewozu lub usunięto ze środka transportowego, przysługuje zwrot należności stosowny do
niewykorzystanego świadczenia przewozowego po potrąceniu części należności (odstępnego).
Potrącenia nie stosuje się, jeżeli podróżny odstąpi od umowy przewozu z przyczyn występujących po
stronie przewoźnika.
5. Przepisy ust. 1-4 nie dotyczą komunikacji miejskiej.
Art. 18. [Przewóz zastępczy. Zwrot należności za przerwany przewóz]
1. Jeżeli przed rozpoczęciem przewozu lub w czasie jego wykonywania zaistnieją okoliczności
uniemożliwiające jego wykonanie zgodnie z treścią umowy, przewoźnik jest obowiązany niezwłocznie
powiadomić o tym podróżnych oraz zapewnić im bez dodatkowej opłaty przewóz do miejsca
przeznaczenia przy użyciu własnych lub obcych środków transportowych (przewóz zastępczy).
2. W razie przerwy w ruchu lub utraty połączenia przewidzianego w rozkładzie jazdy, podróżnemu
przysługuje zwrot należności za cały przerwany przejazd, a ponadto może on bezpłatnie powrócić do
miejsca wyjazdu, chyba że przewoźnik nie ma możliwości zorganizowania takiego przewozu.
3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się do przejazdów odbywanych na podstawie biletów uprawniających do
przejazdów wielokrotnych oraz w komunikacji miejskiej.
Art. 19. [Zawarcie umowy grupowego przewozu osób]
Umowę grupowego przewozu osób zawiera z przewoźnikiem organizator takiego przewozu, zwany
dalej „organizatorem”.
Art. 20.
(uchylony)
Art. 21. [Obowiązki organizatora grupowego przewozu osób]
W grupowym przewozie osób do obowiązków organizatora należy nadzór nad przestrzeganiem przez uczestników przewozu grupowego przepisów porządkowych; organizator i uczestnik ponoszą odpowiedzialność solidarną za wyrządzone szkody w mieniu przewoźnika, chyba że strony umówią się inaczej.
Art. 22. [Przepisy stosowane do grupowego przewozu osób]
Do grupowego przewozu osób stosuje się odpowiednio przepisy art. 17 i 18.
Art. 23. [Bagaż podręczny i przesyłka bagażowa]
1. Podróżny może zabrać ze sobą do środka transportowego rzeczy, jak również oddać je do przewozu
jako przesyłkę bagażową.
2. Z przewozu określonego w ust. 1 są wyłączone:
1) rzeczy, których przewóz jest zabroniony na podstawie odrębnych przepisów;
2) rzeczy niebezpieczne lub mogące wyrządzić szkodę osobom lub mieniu;
3) zwłoki i szczątki zwłok ludzkich.
3. W razie uzasadnionego podejrzenia, przewoźnik może sprawdzić, czy zawartość przesyłki
bagażowej nie narusza przepisu ust. 2; jeżeli podróżny nie zgłosi się do uczestnictwa w sprawdzeniu
lub nie można go odszukać, sprawdzenia dokonuje się w obecności osób zaproszonych do tej
czynności przez przewoźnika.
4. W razie ujawnienia naruszenia przepisu ust. 2 koszty związane ze sprawdzeniem przesyłki ponosi
podróżny.
Art. 24. [Przyjęcie przesyłki bagażowej do przewozu]
1. Przewoźnik przyjmuje przesyłki bagażowe w punktach odprawy podanych do wiadomości
publicznej lub bezpośrednio w środku transportowym, którym przesyłka ma być przewieziona.
2. Przewoźnik ustala masę i liczbę sztuk przesyłki oraz przypadające do zapłaty należności
przewozowe i w dowód przyjęcia przesyłki do przewozu oraz opłacenia należności wydaje
podróżnemu kwit bagażowy.
3. Przy nadaniu przesyłki bagażowej bezpośrednio do środka transportowego masa przesyłki może być
dla celów taryfowych określona szacunkowo.
4. Przewoźnik może odmówić przyjęcia jako przesyłki bagażowej rzeczy, które ze względu na ich stan
lub właściwości mogą ulec w czasie przewozu uszkodzeniu lub zniszczeniu, jeżeli ich opakowanie jest
niewystarczające, albo przy których brak wymaganego opakowania. W razie przyjęcia takich rzeczy do
przewozu przewoźnik zamieszcza o tym odpowiednią wzmiankę w kwicie bagażowym.
Art. 25. [Kwit bagażowy]
1. Kwit bagażowy powinien zawierać dane niezbędne do ustalenia tożsamości przesyłki oraz wysokość
należności przewozowych.
2. Umowę przewozu przesyłki bagażowej uważa się za zawartą z chwilą przekazania przesyłki
przewoźnikowi i przyjęcia przez podróżnego kwitu bagażowego.
Art. 26. [Czynności ładunkowe]
Przewoźnik jest obowiązany do wykonania czynności ładunkowych w wyznaczonych punktach
odprawy (art. 24 ust. 1), chyba że przesyłka bagażowa jest nadawana bezpośrednio do środka
transportowego lub z niego wydawana.
Art. 27. [Deklaracja wartości przesyłki bagażowej]
1. Podróżny może zadeklarować wartość całej przesyłki bagażowej lub każdej jej sztuki oddzielnie;
deklarowana wartość nie powinna przewyższać rzeczywistej wartości przesyłki.
2. Przewoźnik może sprawdzić zgodność deklarowanej wartości z rzeczywistą i w wypadku zastrzeżeń
zaznaczyć to w kwicie bagażowym.
3. W razie sporu co do wysokości deklarowanej wartości przesyłki, podróżny może zażądać, aby jej
wartość określił rzeczoznawca. Jeżeli deklarowana wartość przewyższa więcej niż o dwadzieścia
procent wartość ustaloną przez rzeczoznawcę, koszty ekspertyzy ponosi podróżny.
Art. 28. [Informacja o ograniczeniach przewozu przesyłek bagażowych; odmowa przyjęcia
przesyłki bagażowej; wystąpienie przeszkód w przewozie przesyłek bagażowych]
1. Przewoźnik jest obowiązany ogłosić w rozkładach jazdy lub w inny odpowiedni sposób
ograniczenia możliwości przewozu przesyłek bagażowych w poszczególnych kursach środków
transportowych przeznaczonych do przewozu osób.
2. Podróżny może wskazać kurs lub kursy środków transportowych, którymi przesyłka bagażowa ma
być przewieziona; w przeciwnym razie przewozu dokonuje się w pierwszym możliwym kursie.
3. Przewoźnik może odmówić przyjęcia przesyłki bagażowej na wskazany przez podróżnego kurs
środka transportowego, jeżeli załadowanie jej mogłoby opóźnić odjazd tego środka.
4. (uchylony).
5. Jeżeli przeszkoda w przewozie powstała z przyczyn występujących po stronie przewoźnika,
podróżny może żądać:
1) zwrotu przesyłki do miejsca nadania lub wydania przesyłki w miejscu powstania przeszkody; w
takich wypadkach przepis art. 18 ust. 2 stosuje się odpowiednio;
2) przewozu przesyłki do miejsca przeznaczenia inną drogą; w takim wypadku przewoźnikowi nie
przysługują dodatkowe należności.
W razie braku możliwości zawiadomienia podróżnego o przeszkodzie w przewozie lub nieotrzymania
od niego odpowiedniego polecenia, przewozu dokonuje się zgodnie z przepisem pkt 2.
Art. 29. [Termin przewozu przesyłki bagażowej]
1. Termin przewozu przesyłki bagażowej określa się według rozkładu jazdy środka transportowego,
którym przesyłka ma być przewieziona, a dla przesyłek wydawanych w punktach odprawy – z
doliczeniem czasu niezbędnego na przygotowanie przesyłki do wydania, nie więcej jednak niż 1
godziny.
2. Termin przewozu przesyłki bagażowej przedłuża się, jeżeli przewoźnik nie ponosi winy, o okres jej
zatrzymania wskutek:
1) sprawdzenia przesyłki stosownie do przepisu art. 23 ust. 3, gdy stwierdzono w niej rzeczy
wyłączone z przewozu;
2) wykonywania czynności wymaganych w przepisach szczególnych;
3) zmiany umowy przewozu lub przeszkody w przewozie;
4) ograniczeń wprowadzonych na podstawie przepisu art. 8.
3. Opóźnienie w dostarczeniu przesyłki bagażowej liczy się od zgłoszenia żądania jej wydania po
upływie terminu określonego w ust. 1, z uwzględnieniem okresów zatrzymania określonych w ust. 2.
Art. 30. [Wydanie przesyłki bagażowej]
1. Przewoźnik wydaje przesyłkę bagażową posiadaczowi kwitu bagażowego za jego zwrotem i nie jest
obowiązany do sprawdzenia, czy osoba zgłaszająca się z kwitem bagażowym jest uprawniona do
odbioru przesyłki.
2. Przewoźnik może wydać przesyłkę bagażową osobie, która nie może okazać kwitu bagażowego,
lecz udowodni swoje uprawnienia do odbioru; w razie wątpliwości przewoźnik może żądać
odpowiedniego zabezpieczenia.
3. W razie opóźnienia w przewozie przesyłki bagażowej przewoźnik jest obowiązany, na żądanie
posiadacza kwitu bagażowego, odnotować w tym dokumencie datę i godzinę żądania wydania
przesyłki, a następnie zawiadomić go o nadejściu przesyłki.
Art. 31. [Odstąpienie od umowy przewozu przesyłki bagażowej]
Do odstąpienia podróżnego od umowy przewozu przesyłki bagażowej stosuje się odpowiednio
przepisy art. 17.
Art. 32. [Przesyłki bagażowe nadawane przez organizatora przewozu grupowego]
Do przesyłek bagażowych nadawanych przez organizatora przewozu grupowego stosuje się
odpowiednio przepisy art. 23-28, z wyjątkiem przepisu art. 25 ust. 2.
Art. 33. [Utracona przesyłka bagażowa]
Przesyłkę bagażową, która nie nadeszła do miejsca przeznaczenia w ciągu 14 dni po upływie terminu
przewozu, uważa się za utraconą.
Art. 33a. [Kontrola podróżnego i bagażu]
1. Przewoźnik lub organizator publicznego transportu zbiorowego albo osoba przez niego
upoważniona, legitymując się identyfikatorem umieszczonym w widocznym miejscu, może
dokonywać kontroli dokumentów przewozu osób lub bagażu.
2. Identyfikator, o którym mowa w ust. 1, zawiera w szczególności:
1) nazwę przewoźnika lub organizatora publicznego transportu zbiorowego;
2) numer identyfikacyjny osoby dokonującej kontroli dokumentów przewozu osób lub bagażu;
3) zdjęcie kontrolującego;
4) zakres upoważnienia;
5) okres ważności;
6) podpis wystawcy (przewoźnika lub organizatora publicznego transportu zbiorowego).
3. W razie stwierdzenia braku odpowiedniego dokumentu przewozu przewoźnik lub organizator
publicznego transportu zbiorowego albo osoba przez niego upoważniona pobiera właściwą należność
za przewóz i opłatę dodatkową albo wystawia wezwanie do zapłaty.
4. W razie stwierdzenia braku ważnego dokumentu poświadczającego uprawnienie do bezpłatnego
albo ulgowego przejazdu przewoźnik lub organizator publicznego transportu zbiorowego albo osoba
przez niego upoważniona pobiera właściwą należność za przewóz i opłatę dodatkową albo wystawia
wezwanie do zapłaty. Pobrana należność za przewóz i opłata dodatkowa, po uiszczeniu opłaty
manipulacyjnej odpowiadającej kosztom poniesionym przez przewoźnika lub organizatora publicznego
transportu zbiorowego, podlegają zwrotowi, a w przypadku wezwania do zapłaty – umorzeniu, w
przypadku udokumentowania przez podróżnego, nie później niż w terminie 7 dni od dnia przewozu,
uprawnień do bezpłatnego lub ulgowego przejazdu.
5. W razie posiadania przez podróżnego ważnego dokumentu przewozu, którego nie miał podczas
przejazdu, do zwrotu i umarzania należności za przewóz i opłaty dodatkowej stosuje się przepis ust. 4
zdanie drugie.
6. Przewoźnik lub organizator publicznego transportu zbiorowego może określić w regulaminie
przewozu lub taryfie obniżenie wysokości opłaty dodatkowej w razie natychmiastowego jej uiszczenia
lub w terminie wyznaczonym w wezwaniu do zapłaty.
7. Przewoźnik lub organizator publicznego transportu zbiorowego albo osoba przez niego
upoważniona ma prawo:
1) w razie odmowy zapłacenia należności – żądać okazania dokumentu umożliwiającego
stwierdzenie tożsamości podróżnego;
2) w razie niezapłacenia należności i nieokazania dokumentu – ująć podróżnego i niezwłocznie
oddać go w ręce Policji lub innych organów porządkowych, które mają zgodnie z przepisami prawo
zatrzymania podróżnego i podjęcia czynności zmierzających do ustalenia jego tożsamości;
3) w razie uzasadnionego podejrzenia, że dokument przewozu albo dokument uprawniający do
przejazdu bezpłatnego lub ulgowego jest podrobiony lub przerobiony – zatrzymać dokument za
pokwitowaniem oraz przesłać go prokuratorowi lub Policji, z powiadomieniem wystawcy
dokumentu.
8. W przypadku, o którym mowa w ust. 7 pkt 2, do czasu przybycia funkcjonariusza Policji lub innych
organów porządkowych, podróżny obowiązany jest pozostać w miejscu przeprowadzania kontroli albo
w innym miejscu wskazanym przez przewoźnika lub organizatora publicznego transportu zbiorowego
albo osobę przez niego upoważnioną.
Art. 34. [Obowiązek zgłaszania zmian w rozkładach jazdy]
1. Przewoźnik wykonujący regularne przewozy osób w transporcie drogowym jest obowiązany
zgłaszać na piśmie właściwemu organizatorowi zmiany dotyczące rozkładu jazdy, nie później niż w
terminie 30 dni przed dniem aktualizacji rozkładów jazdy w określonych terminach.
2. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw żeglugi
śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia:
1) tryb zatwierdzania rozkładów jazdy,
2) treść rozkładów jazdy,
3) sposób i terminy ogłaszania oraz aktualizacji rozkładów jazdy,
4) warunki ponoszenia kosztów związanych z zamieszczaniem informacji dotyczących rozkładów
jazdy oraz podawaniem rozkładów jazdy do publicznej wiadomości
– mając na uwadze zróżnicowanie wysokości kosztów przewoźników w zależności od ich udziału w
przewozach, a także zróżnicowanie rodzajów środków transportowych wykorzystywanych w
publicznym transporcie zbiorowym.
Art. 34a. [Delegacja ustawowa – opłaty dodatkowe i manipulacyjne]
1. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw żeglugi
śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia:
1) sposób ustalania wysokości opłat dodatkowych pobieranych w razie:
a) braku odpowiedniego dokumentu przewozu,
b) braku ważnego dokumentu poświadczającego uprawnienie do bezpłatnego albo ulgowego
przejazdu,
c) niezapłacenia należności za zabrane ze sobą do środka przewozu rzeczy lub zwierzęta albo
naruszenia przepisów o ich przewozie,
d) spowodowania, bez uzasadnionej przyczyny, zatrzymania lub zmiany trasy środka
transportu
– mając na uwadze zróżnicowanie wysokości opłat dodatkowych w zależności od strat poniesionych
przez przewoźnika i powodu nałożenia opłaty dodatkowej;
2) sposób ustalania wysokości przysługującej przewoźnikowi opłaty manipulacyjnej, mając na
uwadze ponoszone koszty czynności związanych ze zwrotem lub umorzeniem opłaty dodatkowej.
2. W odniesieniu do gminnego, powiatowego i wojewódzkiego regularnego przewozu osób, przepisy,
o których mowa w ust. 1, określają odpowiednio rada gminy, rada powiatu albo sejmik województwa,
a w mieście stołecznym Warszawie – Rada miasta stołecznego Warszawy.
Rozdział 3 Przewóz przesyłek towarowych
Art. 35. [Przesyłka towarowa; taryfa lub cennik przesyłek towarowych]
1. Przesyłkę towarową stanowią rzeczy przyjęte do przewozu na podstawie jednego listu
przewozowego lub innego dokumentu przewozowego, zwanego dalej także „listem przewozowym”.
1a. Przesyłki towarowej nie stanowi przesyłka pocztowa będąca przedmiotem usługi pocztowej w
rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. z 2023 r. poz. 1640 oraz z
2024 r. poz. 467 i 1222).
2. Rodzaje przesyłek w zależności od masy lub objętości oraz ze względu na termin przewozu określa
taryfa lub cennik.
Art. 36. [Rzeczy wyłączone z przewozu]
1. Z przewozu są wyłączone rzeczy:
1) których przewóz jest zabroniony na podstawie odrębnych przepisów;
2) które z powodu swoich rozmiarów, masy lub innych właściwości albo ze względu na urządzenia
przewoźnika lub warunki drogowe danej gałęzi transportu:
a) nie nadają się do przewozu środkami transportowymi,
b) spowodowałoby naruszenie przepisów określających warunki wykonywania przewozów
drogowych, przepisów określających warunki pracy kierowców, przepisów ruchu drogowego
lub przepisów o drogach publicznych;
3) niebezpieczne w rozumieniu odrębnych przepisów, chyba że zostały dopuszczone do przewozu
na warunkach szczególnych.
2. Minister właściwy do spraw transportu oraz minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej w
porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, ministrem właściwym do spraw
zdrowia oraz ministrem właściwym do spraw rolnictwa, w drodze rozporządzenia, mogą określać
szczególne warunki przewozu:
1) rzeczy łatwo psujących się,
2) zwłok i szczątków zwłok ludzkich,
3) żywych zwierząt
– mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa przewozu, wymaganych warunków przewozu oraz
warunków sanitarnych dla zapewnienia ochrony zdrowia i środowiska.
Art. 37.
(uchylony).
Art. 38. [List przewozowy]
1. Nadawca składa przewoźnikowi na przesyłkę towarową list przewozowy, a jeżeli przy danym
rodzaju przewozu jest to powszechnie przyjęte, w inny sposób dostarcza informacji niezbędnych do
prawidłowego wykonania przewozu.
2. W liście przewozowym nadawca zamieszcza:
1) nazwę i adres nadawcy, jego podpis oraz określenie placówki przewoźnika zawierającej umowę;
2) miejsce przeznaczenia przesyłki oraz nazwę i adres odbiorcy;
3) określenie rzeczy, masy, liczby sztuk przesyłki, sposobu opakowania i oznaczenia;
4) inne wskazania i oświadczenia, wymagane albo dopuszczone zgodnie z przepisami ze względu
na warunki danej umowy lub sposób rozliczeń.
Art. 39. [Dokumenty dołączane do listu przewozowego]
1. Nadawca dołącza do listu przewozowego dokumenty wymagane w przepisach szczególnych, a w
razie niemożności ich dołączenia dostarcza je w odpowiednim czasie w miejscu załatwiania
wymaganych czynności, zamieszczając w liście przewozowym odpowiednią wzmiankę o dołączeniu
dokumentów lub miejscu ich złożenia.
2. Czynności wymagane w przepisach szczególnych jest obowiązany załatwić:
1) nadawca przesyłki – w miejscu nadania;
2) przewoźnik – w czasie przewozu;
3) odbiorca – w miejscu przeznaczenia.
Art. 40. [Deklaracja wartości przewożonych rzeczy]
1. Jeżeli wartość przewożonych rzeczy nie wynika z rachunku sprzedawcy lub dostawcy ani z
obowiązującego cennika, nadawca może zadeklarować ich wartość w liście przewozowym.
2. W razie deklarowania wartości przesyłki towarowej mają odpowiednie zastosowanie przepisy art. 27
ust. 2 i 3.
Art. 41. [Stan rzeczy oddawanych przewoźnikowi]
1. Nadawca jest obowiązany oddać przewoźnikowi rzeczy w stanie umożliwiającym ich prawidłowy
przewóz i wydanie bez ubytku i uszkodzenia.
2. Rzeczy, które ze względu na ich właściwości wymagają opakowania, nadawca jest obowiązany
oddać przewoźnikowi w opakowaniu określonym w przepisach o normalizacji, a w razie braku
przepisów w tym zakresie – w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie ust. 3 i 4.
3. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, w zakresie transportu
drogowego i kolejowego, właściwości opakowania, w którym nadawca jest obowiązany oddać
przewoźnikowi rzeczy, które ze względu na ich właściwości wymagają opakowania, mając na
względzie zapewnienie bezpieczeństwa przewozu i wymaganych warunków przewozu.
4. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, w zakresie
żeglugi śródlądowej, właściwości opakowania, w którym nadawca jest obowiązany oddać
przewoźnikowi rzeczy, które ze względu na ich właściwości wymagają opakowania, mając na
względzie zapewnienie bezpieczeństwa przewozu i wymaganych warunków przewozu.
Art. 42. [Odmowa przyjęcia rzeczy do przewozu; oświadczenie o stanie przesyłki]
1. Przewoźnik może odmówić przyjęcia do przewozu rzeczy, których stan jest wadliwy lub
opakowanie niedostateczne albo niemających wymaganego opakowania.
2. Przewoźnik może uzależnić przyjęcie do przewozu rzeczy, których opakowanie nie odpowiada
warunkom określonym w art. 41 lub ze śladami uszkodzenia, od zamieszczenia przez nadawcę w liście
przewozowym odpowiedniego oświadczenia o stanie przesyłki.
Art. 43. [Czynności ładunkowe]
1. Jeżeli umowa lub przepis szczególny nie stanowią inaczej, czynności ładunkowe należą
odpowiednio do obowiązków nadawcy lub odbiorcy.
2. Nadawca, odbiorca lub inny podmiot wykonujący czynności ładunkowe jest obowiązany wykonać je
w sposób zapewniający przewóz przesyłki towarowej zgodnie z przepisami ruchu drogowego i
przepisami o drogach publicznych, a w szczególności niepowodujący zagrożenia bezpieczeństwa ruchu
drogowego, przekroczenia dopuszczalnej masy pojazdów lub przekroczenia dopuszczalnych nacisków
osi.
Art. 44. [Doprowadzenie do porządku terenu załadunku i środka transportu]
Nadawca i odbiorca są obowiązani doprowadzić do czystości i porządku teren oraz środek
transportowy przewoźnika zanieczyszczony w związku z czynnościami ładunkowymi. Taki sam
obowiązek ciąży na przewoźniku, jeżeli dokonuje on czynności ładunkowych na terenie nadawcy lub
odbiorcy przesyłki.
Art. 45.
(uchylony).
Art. 46. [Ustalenie drogi przewozu i przewoźnego]
1. Drogę przewozu przesyłki ustala przewoźnik, uwzględniając w miarę możliwości żądania nadawcy.
2. Przewoźne oblicza się według odległości najkrótszej dostępnej drogi przewozu, a jeżeli
uwzględniono żądanie nadawcy co do drogi dłuższej albo zaszła konieczność przewozu drogą dłuższą
ze względu na właściwości przesyłki – według rzeczywistej drogi przewozu.
Art. 47. [Upoważnienie do wykonania czynności związanych z zawarciem umowy przewozu;
dowód zawarcia umowy przewozu]
1. (uchylony).
2. Osobę, która oddaje przewoźnikowi przesyłkę do przewozu, uważa się za upoważnioną przez
nadawcę do wykonywania wszelkich czynności związanych z zawarciem umowy przewozu.
3. Dowodem zawarcia umowy przewozu jest potwierdzony przez przewoźnika list przewozowy,
którym może być także przekaz elektroniczny, wydruk komputerowy lub inny dokument zawierający
dane określone w art. 38. Jeden egzemplarz dokumentu otrzymuje nadawca.
4. (uchylony).
Art. 48. [Sprawdzenie przesyłki]
1. Przewoźnik może sprawdzić, czy przesyłka odpowiada oświadczeniom nadawcy zawartym w liście
przewozowym oraz czy zachowane zostały przepisy dotyczące rzeczy dopuszczonych do przewozu na
warunkach szczególnych.
2. Sprawdzenia dokonuje się w obecności nadawcy, a jeżeli wezwanie go nie jest możliwe albo gdy nie
zgłosi się w wyznaczonym terminie, przewoźnik dokonuje sprawdzenia w obecności osób
zaproszonych przez siebie do tej czynności.
3. Wynik sprawdzenia zamieszcza się w liście przewozowym albo dołączonym do niego protokole.
4. W razie stwierdzenia niezgodności oświadczeń zawartych w liście przewozowym ze stanem
rzeczywistym przesyłki, koszty sprawdzenia obciążają przesyłkę.
5. W razie ujawnienia rzeczy wyłączonych z przewozu albo niezachowania przepisów dotyczących
rzeczy dopuszczonych do przewozu na warunkach szczególnych, stosuje się odpowiednio przepisy art.
55.
Art. 49. [Termin przewozu]
1. Przewoźnik jest obowiązany przewieźć przesyłkę w oznaczonym terminie.
2. Jeżeli nie zachodzi wina przewoźnika, termin przewozu przesyłki przedłuża się o okres jej
zatrzymania z powodu:
1) sprawdzenia, w którego wyniku stwierdzono niezgodność z danymi z listu przewozowego, albo
niezachowania przepisów dotyczących rzeczy dopuszczonych do przewozu na warunkach
szczególnych;
2) wykonywania czynności wymaganych w przepisach szczególnych;
3) zmiany umowy przewozu albo przeszkody w przewozie lub wydaniu przesyłki;
4) przeładowania lub konieczności poprawienia załadowania;
5) wykonywania szczególnych czynności dotyczących przesyłki;
6) ograniczeń wprowadzonych na podstawie art. 8.
3. Jeżeli przewoźnik nie wykonuje przewozów w dni wolne od pracy, bieg terminu przewozu zawiesza
się na te dni.
4. Przyczynę i czas przedłużenia oraz zawieszenia biegu terminu przewozu przewoźnik jest
obowiązany wskazać w liście przewozowym.
5. Jeżeli termin przewozu upływa w godzinach, w których punkt odprawy przewoźnika nie jest otwarty
dla czynności ekspedycyjnych, zakończenie terminu następuje po upływie dwóch godzin od
najbliższego otwarcia punktu dla tych czynności.
6. Jeżeli termin przewozu upływa w dniu ustawowo wolnym od pracy, zakończenie terminu następuje
o tej samej godzinie najbliższego dnia roboczego, chyba że przewoźnik dokonuje czynności
ekspedycyjnych również w dniu ustawowo wolnym od pracy.
7. Termin przewozu przesyłki jest zachowany, jeżeli przed jego upływem przewoźnik:
1) zawiadomił odbiorcę o nadejściu przesyłki, która ma być wydana w punkcie odprawy, i
przygotował ją do odbioru bądź tylko przygotował ją do odbioru, jeżeli nie był obowiązany do
zawiadomienia;
2) postawił do rozporządzenia odbiorcy przesyłkę, która ma być wydana poza punktem odprawy.
8. (uchylony).
Art. 50. [Awizacja i przedawizacja]
1. O nadejściu przesyłki do miejsca przeznaczenia przewoźnik jest obowiązany niezwłocznie
zawiadomić odbiorcę (awizacja), chyba że przesyłkę dostarczył do lokalu odbiorcy lub na jego
bocznicę bądź odbiorca zrzekł się na piśmie zawiadomienia. W zawiadomieniu określa się datę i
godzinę przygotowania przesyłki do odbioru.
2. Na żądanie odbiorcy przewoźnik może dokonać wstępnego zawiadomienia o spodziewanym
terminie dostarczenia przesyłki (przedawizacja).
3. (uchylony).
Art. 51. [Obowiązek zapłaty należności ciążących na przesyłce przez odbiorcę]
1. Przez przyjęcie przesyłki i listu przewozowego odbiorca zobowiązuje się do zapłaty należności
ciążących na przesyłce.
2. Za równoznaczne z wydaniem przesyłki odbiorcy uważa się oddanie jej organowi państwowemu
dokonującemu zajęcia lub konfiskaty na podstawie odpowiedniego tytułu prawnego; organ ten uiszcza
należności obciążające przesyłkę.
Art. 52. [Przesyłka utracona]
Przesyłkę, która nie nadeszła do miejsca przeznaczenia wskazanego w liście przewozowym w ciągu 30
dni od upływu terminu przewozu, uważa się za utraconą.
Art. 53. [Odstąpienie lub zmiana umowy przewozu]
1. Nadawca może odstąpić od umowy przewozu lub wprowadzić do niej zmiany żądając, aby
przewoźnik:
1) zwrócił mu przesyłkę w miejscu nadania;
2) wydał przesyłkę w innym miejscu niż miejsce wskazane w liście przewozowym;
3) wydał przesyłkę innej osobie niż odbiorca wskazany w liście przewozowym.
2. Odbiorca jest uprawniony do rozporządzania przesyłką w sposób określony w ust. 1 pkt 2 i 3, jeżeli
nadawca nie zastrzegł inaczej w liście przewozowym. Zmianę określoną w ust. 1 pkt 2 odbiorca może
wprowadzić tylko przed nadejściem przesyłki do miejsca przeznaczenia wskazanego w liście
przewozowym.
3. Nadawca lub odbiorca rozporządzają przesyłką po przedstawieniu otrzymanego egzemplarza listu
przewozowego, składając odpowiednie oświadczenie pisemne.
4. Uprawnienie nadawcy do rozporządzania przesyłką wygasa, gdy odbiorca wprowadził zmianę
umowy przewozu, przyjął list przewozowy albo odebrał przesyłkę.
Art. 54. [Obowiązek stosowania się do poleceń nadawcy i odbiorcy]
1. Przewoźnik jest obowiązany do wykonania poleceń nadawcy albo odbiorcy w zakresie zmiany
umowy przewozu, chyba że:
1) polecenie jest niewykonalne;
2) wykonanie polecenia spowodowałoby zakłócenia w eksploatacji;
3) wykonanie polecenia naruszałoby obowiązujące przepisy;
4) nie zachowano szczególnych warunków obowiązujących w tym zakresie.
2. O niemożności wykonania polecenia przewoźnik jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić
uprawnionego.
3. Należności wynikłe wskutek zmiany umowy przewozu ponosi odpowiednio nadawca lub odbiorca
zależnie od tego, który z nich wprowadza zmiany.
Art. 55. [Przeszkody w przewozie lub wydaniu przesyłki]
1. Nadawca może zamieścić w liście przewozowym wskazówki co do postępowania z przesyłką na
wypadek:
1) przeszkody w przewozie powodującej niemożność wykonania umowy zgodnie z warunkami
określonymi w liście przewozowym;
2) przeszkody w wydaniu powodującej niemożność wydania przesyłki w miejscu przeznaczenia
odbiorcy określonemu w liście przewozowym.
Jeżeli w liście przewozowym brak takich wskazówek, przewoźnik zwraca się o nie do nadawcy.
2. W razie zmiany drogi przewozu przewoźnik może pobrać przewoźne za rzeczywistą drogę
przewozu i obowiązuje go odpowiadający tej drodze termin przewozu, chyba że przeszkody w
przewozie są zawinione przez przewoźnika.
3. W razie usunięcia przeszkody przed otrzymaniem wskazówek od nadawcy, przewoźnik kieruje
przesyłkę do miejsca przeznaczenia lub wydaje ją odbiorcy, zawiadamiając o tym nadawcę.
4. Przepis art. 54 ust. 3 stosuje się odpowiednio, chyba że przeszkody w przewozie lub wydaniu
przesyłki nastąpiły z winy przewoźnika.
Art. 55a. [Czynności zabronione]
1. Zabrania się nadawcy:
1) zlecania przewozu kabotażowego przewoźnikowi nieposiadającemu odpowiedniego zezwolenia
na taki przewóz lub wykonującemu przewóz kabotażowy niezgodnie z warunkami takiego
przewozu;
2) zlecania przewozu drogowego przesyłki towarowej pojazdem nienormatywnym bez
wymaganego zezwolenia na taki przewóz;
3) określania warunków drogowego przewozu przesyłki towarowej, których realizacja mogłaby
spowodować naruszenie przepisów określających warunki wykonywania przewozów drogowych,
przepisów określających warunki pracy kierowców, przepisów ruchu drogowego lub przepisów o
drogach publicznych;
4) umieszczania w liście przewozowym i innych dokumentach danych i informacji niezgodnych ze
stanem faktycznym;
5) uzależniania wysokości przewoźnego od masy lub objętości przesyłki towarowej – w przypadku
drogowego przewozu drewna, ładunków sypkich lub innych ładunków masowych.
2. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do spedytora, odbiorcy, organizatora transportu lub innego
podmiotu zlecającego przewóz.
3. Zasady odpowiedzialności podmiotów, o których mowa w ust. 1 i 2, za naruszenie przepisu ust. 1
określają przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 728
i 731).
Art. 56. [Delegacja ustawowa – warunki przewozu kolejowego rzeczy mogących powodować
trudności transportowe]
Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, rodzaj oraz warunki
przewozu rzeczy, które ze względu na kształt, rozmiar lub masę albo drogę przewozu mogą
powodować trudności transportowe przy przewozie koleją, mając na uwadze zapewnienie
bezpieczeństwa ruchu kolejowego oraz możliwości eksploatacyjne.
Rozdział 4 Zabezpieczenie roszczeń i likwidacja przesyłek
Art. 57. [Prawo zastawu]
1. Przewoźnikowi przysługuje prawo zastawu na przesyłce w celu zabezpieczenia roszczeń
wynikających z umowy przewozu, z wyjątkiem przesyłek organów władzy i administracji państwowej
oraz organów wymiaru sprawiedliwości i ścigania.
2. Prawo zastawu może być wykonywane, dopóki przesyłka znajduje się u przewoźnika lub u osoby,
która ją dzierży w jego imieniu, albo dopóki może nią rozporządzać na podstawie dokumentów.
3. (uchylony).
Art. 58. [Likwidacja przesyłki]
1. Przewoźnik likwiduje przesyłkę w razie:
1) braku wykonalnych wskazówek do usunięcia przeszkody w przewozie lub wydaniu przesyłki;
2) zaginięcia dokumentów przewozowych i braku możliwości ustalenia osoby uprawnionej do
rozporządzania przesyłką.
2. Likwidacji przesyłki dokonuje się w drodze:
1) sprzedaży;
2) nieodpłatnego przekazania właściwej jednostce organizacyjnej;
3) zniszczenia.
3. Przewoźnik przystępuje do likwidacji:
1) niezwłocznie po upływie terminu odbioru żywych zwierząt, rzeczy niebezpiecznych lub łatwo
ulegających zepsuciu;
2) w pozostałych wypadkach – po upływie 30 dni od terminu odbioru przesyłki, nie wcześniej
jednak niż po upływie 10 dni od dnia zawiadomienia uprawnionego o zamierzonej likwidacji
przesyłki.
4. Jeżeli nie ma możliwości przechowania przesyłki albo przechowanie pociąga za sobą koszty zbyt
wysokie w stosunku do wartości przesyłki, przewoźnik może przystąpić do likwidacji przesyłki przed
upływem terminów określonych w ust. 3 pkt 2.
5. Jeżeli przesyłkę sprzedano, uzyskaną kwotę oddaje się uprawnionemu po potrąceniu należności
przewoźnika. Jeżeli należności przewoźnika przewyższają kwotę uzyskaną, różnicę pokrywa
uprawniony. Przy obliczaniu różnicy nie uwzględnia się należności powstałych z przyczyn
niezależnych od uprawnionego.
6. Sposób likwidacji i wartość przesyłki ustala komisja powołana przez przewoźnika. Jeżeli nie
ustalono ceny bądź gdy przesyłka zawiera rzeczy niepełnowartościowe, komisja ustala wartość
likwidowanej przesyłki w sposób szacunkowy, w razie potrzeby przy udziale rzeczoznawcy.
7. Do likwidacji przesyłek mają odpowiednie zastosowanie przepisy o rzeczach znalezionych.
Rozdział 5 (uchylony)
Rozdział 6 Odpowiedzialność przewoźnika z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy przewozu osób
Art. 62. [Odpowiedzialność za przedwczesny odjazd, opóźniony przyjazd lub odwołanie środka
transportowego]
1. Przewoźnik odpowiada za szkodę, jaką podróżny poniósł wskutek przedwczesnego odjazdu środka
transportowego.
2. 3 Przewoźnik odpowiada za szkodę, jaką poniósł podróżny wskutek opóźnionego przyjazdu lub
odwołania regularnie kursującego środka transportowego, jeżeli szkoda wynikła z winy umyślnej lub
rażącego niedbalstwa przewoźnika.
Art. 63. [Odpowiedzialność za rzeczy przewożone przez podróżnego]
1. Za rzeczy, które podróżny przewozi ze sobą pod własnym nadzorem, przewoźnik ponosi
odpowiedzialność, jeżeli szkoda powstała z jego winy.
2. Przewoźnik odpowiada za przewożone przez podróżnego rzeczy jak za przesyłkę, jeżeli podróżny
umieści je, bez możliwości sprawowania nad nimi stałego nadzoru, w miejscu wskazanym przez
przewoźnika lub na ten cel przeznaczonym.
3. Prowadzący przedsiębiorstwo eksploatujące środki transportowe z pomieszczeniami
przeznaczonymi do spania ponosi odpowiedzialność określoną w ust. 2 za rzeczy zazwyczaj wnoszone
do takich pomieszczeń. Za inne rzeczy odpowiedzialność prowadzącego przedsiębiorstwo ogranicza
się do wypadku, gdy przyjął je na przechowanie albo gdy szkoda wynikła z winy umyślnej lub
rażącego niedbalstwa jego lub osoby u niego zatrudnionej.
4. Wysokość odszkodowania należnego od przewoźnika albo prowadzącego przedsiębiorstwo
eksploatujące środki transportowe z pomieszczeniami przeznaczonymi do spania za utratę, ubytek lub
uszkodzenie rzeczy wymienionych w ust. 1-3 nie może przewyższać zwykłej wartości rzeczy.
5. Przewoźnik albo prowadzący przedsiębiorstwo eksploatujące środki transportowe z
pomieszczeniami przeznaczonymi do spania nie ponosi odpowiedzialności za utratę lub uszkodzenie
pieniędzy, papierów wartościowych i cennych przedmiotów, w szczególności kosztowności albo
przedmiotów mających wartość naukową lub artystyczną, chyba że rzeczy te przyjął na przechowanie
albo szkoda wynikła z winy umyślnej lub rażącego niedbalstwa jego lub osoby u niego zatrudnionej.
Art. 64. [Odpowiedzialność przewoźnika przy grupowych przewozach osób]
W grupowych przewozach osób przewoźnik ponosi odpowiedzialność wobec uczestników na zasadach
określonych w art. 63, a wobec organizatora – na zasadach określonych w art. 62.
Rozdział 7 Odpowiedzialność przewoźnika z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy przewozu przesyłek
Art. 65. [Odpowiedzialność za utratę, ubytek lub uszkodzenie przesyłki]
1. Przewoźnik ponosi odpowiedzialność za utratę, ubytek lub uszkodzenie przesyłki powstałe od
przyjęcia jej do przewozu aż do jej wydania oraz za opóźnienie w przewozie przesyłki.
2. Przewoźnik nie ponosi odpowiedzialności określonej w ust. 1, jeżeli utrata, ubytek lub uszkodzenie
albo opóźnienie w przewozie przesyłki powstały z przyczyn występujących po stronie nadawcy lub
odbiorcy, niewywołanych winą przewoźnika, z właściwości towaru albo wskutek siły wyższej. Dowód,
że szkoda lub przekroczenie terminu przewozu przesyłki wynikło z jednej z wymienionych
okoliczności, ciąży na przewoźniku.
3. Przewoźnik jest zwolniony od odpowiedzialności określonej w ust. 1, jeżeli utrata, ubytek lub
uszkodzenie przesyłki powstały co najmniej z jednej z następujących przyczyn:
1) nadania pod nazwą niezgodną z rzeczywistością, nieścisłą lub niedostateczną rzeczy
wyłączonych z przewozu lub przyjmowanych do przewozu na warunkach szczególnych albo
niezachowania przez nadawcę tych warunków;
2) braku, niedostateczności lub wadliwości opakowania rzeczy, narażonych w tych warunkach na
szkodę wskutek ich naturalnych właściwości;
3) szczególnej podatności rzeczy na szkodę wskutek wad lub naturalnych właściwości;
4) ładowania, rozmieszczenia lub wyładowywania rzeczy przez nadawcę lub odbiorcę;
5) przewozu przesyłek, które zgodnie z przepisami lub umową powinny być dozorowane, jeżeli
szkoda wynikła z przyczyn, którym miał zapobiec dozorca.
4. Jeżeli przewoźnik na podstawie okoliczności danego wypadku wykaże, że utrata, ubytek lub
uszkodzenie mogły powstać wskutek co najmniej jednej z przyczyn określonych w ust. 3,
domniemywa się, że szkoda z nich wynikła.
Art. 66. [Ograniczenie odpowiedzialności przy nienaruszonej przesyłce]
1. Przewoźnik nie odpowiada za ubytek przesyłki, której masy i liczby sztuk nie sprawdził przy
nadaniu, jeżeli dostarczy ją bez śladu naruszenia, a w razie przewozu w zamkniętym środku
transportowym – również z nienaruszonymi plombami nadawcy, chyba że osoba uprawniona
udowodni, że szkoda powstała w czasie od przyjęcia przesyłki do przewozu aż do jej wydania.
2. Jeżeli przesyłka nadeszła do miejsca przeznaczenia w pojemniku transportowym, nienaruszonym,
zamkniętym przez nadawcę i z nienaruszonymi, założonymi przez niego plombami, domniemywa się,
że szkoda nie nastąpiła w czasie przewozu.
Art. 67. [Odpowiedzialność przy ubytkach naturalnych przesyłki]
1. Przy przesyłkach, które z powodu swoich właściwości tracą na masie, przewoźnik odpowiada tylko
za tę część ubytku, która przewyższa normy ubytków ustalone zgodnie z obowiązującymi przepisami
lub zwyczajowo przyjęte, chyba że szkoda nie wynikła z przyczyn uzasadniających zastosowanie norm
dopuszczalnego ubytku.
2. Minister właściwy do spraw transportu oraz minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej w
porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki, ministrem właściwym do spraw rolnictwa
oraz ministrem właściwym do spraw rybołówstwa mogą określić, w drodze rozporządzenia, normy
ubytków, o których mowa w ust. 1, mając na uwadze właściwość przewożonych rzeczy oraz rodzaj
środków transportu.
Art. 68. [Częściowa odpowiedzialność przewoźnika]
Jeżeli szkoda powstała tylko częściowo wskutek okoliczności, za które przewoźnik odpowiada,
odpowiedzialność jego ogranicza się do zakresu, w jakim okoliczności te przyczyniły się do powstania
szkody.
Art. 69. [Stwierdzenie utraty przesyłki; odnalezienie przesyłki]
1. Na żądanie uprawnionego przewoźnik stwierdza w liście przewozowym niemożność wydania
przesyłki po upływie terminu określonego w art. 52, chyba że wcześniej stwierdzono nieodwracalny
charakter utraty.
2. Jeżeli przesyłka zostanie odnaleziona w ciągu roku od wypłaty odszkodowania, przewoźnik
powinien niezwłocznie zawiadomić o tym uprawnionego.
3. W terminie 30 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 2, uprawniony może
żądać, aby wydano mu odnalezioną przesyłkę w jednym z punktów odprawy przesyłek za zwrotem
otrzymanego od przewoźnika odszkodowania. W takim wypadku uprawniony zachowuje roszczenia z
tytułu zwłoki w przewozie.
4. Jeżeli odnalezienie nastąpiło po upływie roku albo uprawniony nie zgłosił się w terminie
określonym w ust. 3, przesyłka ulega likwidacji.
Art. 70. [Niewykonanie lub nienależyte wykonanie polecenia zmiany umowy przewozu]
Przewoźnik ponosi odpowiedzialność za szkody wynikłe wskutek niewykonania lub nienależytego
wykonania polecenia zmiany umowy przewozu, chyba że zachodzą okoliczności wymienione w art. 54
ust. 1 i 2.
Rozdział 8 Odpowiedzialność z innych tytułów
Art. 71. [Odpowiedzialność przewoźnika związana z dokumentami dołączonymi do listu przewozowego]
Przewoźnik odpowiada za szkodę wynikłą z utraty, niewykorzystania lub nienależytego wykorzystania
dokumentów wymienionych w liście przewozowym i do tego listu dołączonych albo złożonych u
przewoźnika, chyba że nie ponosi winy.
Art. 72. [Odpowiedzialność nadawcy przesyłki]
1. Nadawca ponosi odpowiedzialność za szkodę wynikłą z:
1) podania w liście przewozowym lub w innej formie wskazań i oświadczeń niezgodnych z
rzeczywistością i nieścisłych, niedostatecznych lub wpisanych w niewłaściwym miejscu, a także za
brak, niekompletność lub nieprawidłowość dokumentów wymaganych w przepisach szczególnych;
2) wadliwego stanu przesyłki, braku lub niewłaściwego opakowania albo nienależytego wykonania
czynności ładunkowych.
2. Nadawca przesyłki w transporcie drogowym rzeczy odpowiada za wszelkie koszty, jakie mógłby
ponieść przewoźnik na skutek nieścisłości lub niedostateczności danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1.
3. Nadawca ponosi także koszty związane z przeładunkiem przesyłki w przypadku, gdy dane dotyczące
masy przesyłki, zawarte w liście przewozowym, są niezgodne ze stanem faktycznym.
Art. 73. [Uszkodzenie mienia przewoźnika spowodowane czynnościami ładunkowymi]
Za uszkodzenie mienia przewoźnika spowodowane czynnościami ładunkowymi ponosi
odpowiedzialność odpowiednio nadawca lub odbiorca.
Rozdział 9 Ustalenie stanu przesyłki, dochodzenie roszczeń
Art. 74. [Ustalenie stanu przesyłki]
1. Jeżeli przed wydaniem przesyłki okaże się, że doznała ona ubytku lub uszkodzenia, przewoźnik
ustala niezwłocznie protokolarnie stan przesyłki oraz okoliczności powstania szkody. Przewoźnik
wykonuje te czynności także na żądanie uprawnionego, jeżeli twierdzi on, że przesyłka jest naruszona.
2. Ustalenia protokolarne powinny być dokonane w obecności uprawnionego, a jeżeli wezwanie go nie
jest możliwe albo nie zgłosi się on w wyznaczonym terminie, przewoźnik dokonuje ustaleń w
obecności osób zaproszonych przez siebie do tej czynności.
3. Jeżeli po wydaniu przesyłki ujawniono ubytek lub uszkodzenie niedające się z zewnątrz zauważyć
przy odbiorze, przewoźnik ustala stan przesyłki na żądanie uprawnionego zgłoszone niezwłocznie po
ujawnieniu szkody, nie później jednak niż w ciągu 7 dni od dnia odbioru przesyłki.
4. Protokół podpisują osoby uczestniczące w ustaleniu stanu przesyłki. Jeżeli uprawniony nie zgadza
się z treścią protokołu, może zamieścić w nim zastrzeżenie z uzasadnieniem; w razie odmowy
podpisania protokołu przez uprawnionego przewoźnik stwierdza w nim fakt i przyczyny odmowy.
Uprawniony otrzymuje bezpłatnie egzemplarz protokołu.
5. Jeżeli ustalenia protokolarne, podjęte na żądanie uprawnionego, nie wykażą szkody w przesyłce albo
wykażą jedynie szkodę stwierdzoną już uprzednio przez przewoźnika, uprawniony ponosi opłaty
określone w taryfie.
6. W razie trudności w ustaleniu danych dotyczących czasu, rodzaju, rozmiarów lub przyczyny szkody,
dane te określa rzeczoznawca powołany przez przewoźnika w porozumieniu z uprawnionym.
Art. 75. [Reklamacja lub wezwanie do zapłaty; legitymacja do dochodzenia roszczeń]
1. Dochodzenie roszczeń w postępowaniu sądowym na podstawie ustawy lub przepisów wydanych w
jej wykonaniu przysługuje uprawnionemu po bezskutecznym wyczerpaniu drogi reklamacji,
przewoźnikowi zaś – po bezskutecznym wezwaniu zobowiązanego do zapłaty.
2. Reklamacje lub wezwanie do zapłaty uważa się za bezskuteczne, jeżeli dłużnik nie zapłacił
dochodzonych należności w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia reklamacji lub wezwania do
zapłaty.
3. Roszczenia przeciwko przewoźnikowi przysługują:
1) z tytułu umowy przewozu osób, zabieranych przez nie rzeczy oraz z tytułu umowy przewozu
przesyłek bagażowych – podróżnemu, a przy przewozie grupowym – organizatorowi i uczestnikom,
z tym że:
a) organizator jest uprawniony do dochodzenia roszczeń z tytułu niewykonania lub
nienależytego wykonania umowy przewozu grupowego, umowy o przewóz przesyłki
bagażowej (art. 32), jak również roszczeń o różnicę należności, z wyjątkiem roszczeń
przysługujących uczestnikowi (lit. b),
b) uczestnik jest uprawniony do dochodzenia roszczeń z tytułu szkód, różnicy należności w
związku z przewozem zabranych przez siebie rzeczy oraz indywidualnie zawartej umowy
przewozu przesyłki bagażowej;
2) z tytułu umowy przewozu przesyłek towarowych:
a) o zwrot należności lub jej części – nadawcy lub odbiorcy zależnie od tego, który z nich
dokonał zapłaty,
b) o inne roszczenia z tytułu umowy przewozu – nadawcy lub odbiorcy zależnie od tego,
któremu z nich przysługuje prawo rozporządzania przesyłką;
3) z tytułu innych stosunków prawnych określonych w ustawie lub przepisach wydanych w jej
wykonaniu – podmiotowi takiego stosunku.
Art. 76. [Przyjęcie przesyłki bez zastrzeżeń]
Przyjęcie przesyłki przez uprawnionego bez zastrzeżeń powoduje wygaśnięcie roszczeń z tytułu ubytku
lub uszkodzenia, chyba że:
1) szkodę stwierdzono protokolarnie przed przyjęciem przesyłki przez uprawnionego;
2) zaniechano takiego stwierdzenia z winy przewoźnika;
3) ubytek lub uszkodzenie wynikło z winy umyślnej lub rażącego niedbalstwa przewoźnika;
4) szkodę niedającą się z zewnątrz zauważyć uprawniony stwierdził po przyjęciu przesyłki i w
terminie 7 dni zażądał ustalenia jej stanu oraz udowodnił, że szkoda powstała w czasie między
przyjęciem przesyłki do przewozu a jej wydaniem.
Art. 77. [Przedawnienie roszczeń]
1. Z zastrzeżeniem ust. 2 oraz art. 78 roszczenia dochodzone na podstawie ustawy lub przepisów
wydanych w jej wykonaniu przedawniają się z upływem roku.
2. Roszczenia z tytułu zwłoki w przewozie, która nie spowodowała ubytku lub uszkodzenia przesyłki,
przedawniają się z upływem 2 miesięcy od dnia wydania przesyłki.
3. Przedawnienie biegnie dla roszczeń z tytułu:
1) utraty przesyłki – od dnia, w którym uprawniony mógł uznać przesyłkę za utraconą;
2) ubytku, uszkodzenia lub zwłoki w dostarczeniu – od dnia wydania przesyłki;
3) szkód niedających się z zewnątrz zauważyć – od dnia protokolarnego ustalenia szkody;
4) zapłaty lub zwrotu należności – od dnia zapłaty, a gdy jej nie było – od dnia, w którym powinna
była nastąpić;
5) niedoboru lub nadwyżki przy likwidacji przesyłek – od dnia dokonania likwidacji;
6) innych zdarzeń prawnych – od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.
4. Bieg przedawnienia zawiesza się na okres od dnia wniesienia reklamacji lub wezwania do zapłaty do
dnia udzielenia odpowiedzi na reklamację lub wezwania do zapłaty i zwrócenia załączonych
dokumentów, najwyżej jednak na okres przewidziany do załatwienia reklamacji lub wezwania do
zapłaty.
Art. 78. [Przedawnienie roszczeń przewoźnika przeciwko innym przewoźnikom]
1. Roszczenia przysługujące przewoźnikowi przeciwko innym przewoźnikom (art. 5 i 6) przedawniają
się z upływem 6 miesięcy od dnia, w którym przewoźnik naprawił szkodę, albo od dnia, w którym
wytoczono przeciwko niemu powództwo.
2. Do roszczeń określonych w ust. 1 przepisu art. 75 ust. 1 nie stosuje się.
Art. 79. [Delegacja ustawowa – sposób ustalania stanu przesyłek, warunki reklamacji i wezwania do zapłaty]
Minister właściwy do spraw transportu oraz minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określą,
w drodze rozporządzenia:
1) szczegółowy tryb i sposób ustalania stanu przesyłek,
2) warunki, jakim powinny odpowiadać reklamacje i wezwania do zapłaty z tytułu przewozu osób i
przesyłek oraz tryb postępowania reklamacyjnego
– mając na uwadze zapewnienie sprawnego i terminowego dochodzenia roszczeń.
Rozdział 10 Odszkodowania
Art. 80. [Odszkodowanie w przypadku utraty lub ubytku przesyłki]
1. Wysokość odszkodowania za utratę lub ubytek przesyłki nie może przewyższać wartości, którą
ustala się na podstawie i w następującej kolejności:
1) ceny wskazanej w rachunku dostawcy lub sprzedawcy albo
2) ceny wynikającej z cennika obowiązującego w dniu nadania przesyłki do przewozu bądź
3) wartości rzeczy tego samego rodzaju i gatunku w miejscu i czasie ich nadania.
2. W razie niemożności ustalenia wysokości odszkodowania w sposób określony w ust. 1, wysokość tę
ustala rzeczoznawca.
3. W razie utraty przesyłki z deklarowaną wartością należy się odszkodowanie w wysokości
deklarowanej, a w razie ubytku – w odpowiedniej części, chyba że przewoźnik udowodni, że wartość
deklarowana przewyższa wartość ustaloną w sposób określony w ust. 1.
Art. 81. [Odszkodowanie w przypadku uszkodzenia przesyłki]
1. W razie uszkodzenia przesyłki odszkodowanie ustala się w wysokości odpowiadającej
procentowemu zmniejszeniu się wartości.
2. Wysokość odszkodowania, o którym mowa w ust. 1, nie może jednak przewyższać kwoty
odszkodowania przysługującego za:
1) utratę całej przesyłki, jeżeli doznała ona obniżenia wartości wskutek uszkodzenia;
2) ubytek tej części przesyłki, która doznała obniżenia wartości wskutek uszkodzenia.
Art. 82. [Obowiązek zwrotu przewoźnego i innych kosztów]
Oprócz odszkodowań określonych w art. 80 i 81 przewoźnik jest obowiązany zwrócić przewoźne i
inne koszty związane z przewozem przesyłki:
1) w razie utraty – w pełnej wysokości;
2) w razie ubytku – w odpowiedniej części;
3) w razie uszkodzenia – w wysokości odpowiadającej procentowi obniżenia wartości przesyłki
wskutek uszkodzenia.
Art. 83. [Szkoda wskutek zwłoki w przewozie]
1. Jeżeli wskutek zwłoki w przewozie powstała szkoda inna niż w przesyłce, przewoźnik jest
obowiązany do zapłacenia odszkodowania do wysokości podwójnej kwoty przewoźnego.
2. Jeżeli wskutek zwłoki w przewozie powstała również szkoda w przesyłce, odszkodowanie ustalone
według przepisów art. 81 przysługuje niezależnie od odszkodowania określonego w ust. 1.
Art. 84. [Wysokość odszkodowania w przypadku niewykonania lub niewłaściwego wykonania
polecenia zmiany umowy przewozu]
Odszkodowanie za szkody spowodowane niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem polecenia
zmiany umowy przewozu nie może przewyższać wysokości odszkodowania przysługującego w razie
utraty przesyłki (art. 80).
Art. 85. [Szkoda związana z utratą lub nienależytym wykorzystaniem dokumentów
przekazanych przewoźnikowi]
Odszkodowanie za szkody spowodowane utratą, niewykorzystaniem lub nienależytym
wykorzystaniem przez przewoźnika dokumentów oddanych mu przez nadawcę nie może przewyższać
wysokości poniesionych strat.
Art. 86. [Zniesienie ograniczenia wysokości odszkodowania]
Przewidziane w ustawie ograniczenia wysokości odszkodowania nie mają zastosowania, jeżeli szkoda
wynikła z winy umyślnej lub rażącego niedbalstwa przewoźnika.
Art. 87. [Odsetki]
1. Kwoty przysługujące z tytułu niezapłaconych należności, odszkodowań i wyrównania różnic
należności – podlegają oprocentowaniu w wysokości ustawowej.
2. Odsetki oblicza się:
1) z tytułu niezapłaconych należności – od dnia, w którym należność powinna być zapłacona;
2) z innych tytułów – od dnia wniesienia reklamacji lub doręczenia wezwania do zapłaty.
Rozdział 10a Przepisy karne
Art. 87a. [Brak biletu lub innego dokumentu uprawniającego do przejazdu]
Podróżny, który w czasie kontroli dokumentów przewozu osób lub bagażu, mimo braku
odpowiedniego dokumentu przewozu, odmawia zapłacenia należności i okazania dokumentu,
umożliwiającego stwierdzenie jego tożsamości, podlega karze grzywny.
Art. 87aa. [Odmowa opuszczenia środka transportowego na żądanie osoby upoważnionej przez
przewoźnika]
1. Osoba, o której mowa w art. 15 ust. 2, która nie opuszcza środka transportowego na żądanie osoby
upoważnionej przez przewoźnika, o której mowa w art. 15 ust. 2a, podlega karze grzywny nie niższej
niż 500 zł.
2. Jeżeli czyn, o którym mowa w ust. 1, ma charakter chuligański, sprawca podlega karze grzywny nie
niższej niż 2000 zł.
Art. 87b.
(utracił moc).
Art. 87c. [Stosowanie przepisów kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia]
Orzekanie w sprawach określonych w art. 87a i 87aa następuje w trybie Kodeksu postępowania w
sprawach o wykroczenia.
Rozdział 11 Zmiany w przepisach obowiązujących oraz przepisy szczególne, przejściowe i końcowe
Art. 88.
1. W ustawie z dnia 27 listopada 1961 r. o transporcie drogowym i spedycji krajowej (Dz. U. Nr 53,
poz. 297) art. 5 i 40 skreśla się.
2. (skreślony).
3. Do czasu uregulowania spraw dotyczących najmu pojazdów, usług spedycyjnych oraz czynności
ładunkowych, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 1985 r., Minister Komunikacji może utrzymać
w mocy niektóre przepisy rozporządzeń wydanych lub utrzymanych w mocy na podstawie upoważnień
zawartych w przepisach, o których mowa w ust. 1 i 2.
Art. 89.
(uchylony).
Art. 90. [Stosowanie przepisów kodeksu cywilnego]
W sprawach nieunormowanych w ustawie oraz w przepisach wydanych w jej wykonaniu i w
przepisach szczególnych stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego.
Art. 91. [Stosowanie przepisów kodeksu morskiego]
Do przewozów międzynarodowych w żegludze śródlądowej, do konosamentu, awarii wspólnej oraz
czarteru na czas stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu morskiego.
Art. 92.
(uchylony).
Art. 93. [Zakres stosowania przepisów dotychczasowych]
Do stosunków prawnych powstałych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy
dotychczasowe.
Art. 94. [Przepis derogacyjny]
Traci moc dekret z dnia 24 grudnia 1952 r. o przewozie przesyłek i osób kolejami (Dz. U. z 1953 r.
poz. 7).
Art. 95. [Wejście w życie ustawy]
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1985 r.
1 Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji transpozycji dyrektywy Rady 96/75/WE z dnia
19 listopada 1996 r. w sprawie systemów czarterowania i wyznaczania stawek przewozowych w
krajowej i międzynarodowej żegludze śródlądowej we Wspólnocie (Dz. Urz. WE L 304 z 27.11.1996,
str. 12, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 2, str. 508, z późn. zm.).
2 Dyrektywa Rady 96/75/WE z dnia 19 listopada 1996 r. w sprawie systemów czarterowania i
wyznaczania stawek przewozowych w krajowej i międzynarodowej żegludze śródlądowej we
Wspólnocie.
3 Z dniem 11 grudnia 2008 r. art. 62 ust. 2 w zakresie obejmującym zwrot „jeżeli szkoda wynikła z
winy umyślnej lub rażącego niedbalstwa przewoźnika”, został uznany za niezgodny z art. 64 ust. 1 i 2
w związku z art. 31 ust. 3 i art. 76 Konstytucji RP, wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2
grudnia 2008 r., sygn. akt K 37/07 (Dz.U.2008.219.1408).
