Instytucja fundacji rodzinnej od momentu wejścia w życie przepisów budzi szczególne zainteresowanie nie tylko z perspektywy sukcesji majątkowej, lecz przede wszystkim w kontekście rozwiązań podatkowych. Choć fundacja rodzinna została zaprojektowana jako narzędzie umożliwiające wielopokoleniowe zarządzanie majątkiem rodzinnym, to właśnie preferencje podatkowe – połączone z rozbudowanymi mechanizmami zabezpieczającymi – w praktyce zadecydowały o skali zainteresowania tą formą prawną. Po dwóch latach obowiązywania przepisów o fundacji rodzinnej można dokonać syntetycznej analizy kluczowych zasad opodatkowania tej instytucji. Tym bardziej że od samego początku regulacje te były przedmiotem publicznej debaty, a ustawodawca zapowiadał możliwość ograniczenia ich atrakcyjności podatkowej. W efekcie fundacja rodzinna funkcjonuje obecnie w otoczeniu prawnym, które z jednej strony oferuje istotne preferencje, z drugiej zaś wprowadza liczne instrumenty mające przeciwdziałać nadużyciom podatkowym. Jednym z kluczowych mechanizmów fundacji rodzinnej jest wypłata świadczeń na rzecz beneficjentów. Wypłata świadczeń o charakterze niepieniężnym podlega opodatkowaniu na tych samych zasadach co świadczenia pieniężne. Częstym przykładem świadczeń niepieniężnych pojawiających się w praktyce kancelarii jest nieodpłatne udostępnienie nieruchomości należącej do fundacji rodzinnej na cele osobiste beneficjenta. Takie udostępnienie nieruchomości podlega opodatkowaniu 15% (czyli tak samo jak wypłaty o charakterze pieniężnym), stawką podatku dochodowego od osób prawnych, a podstawę opodatkowania stanowi rynkowa wartość czynszu. Fundacja rodzinna korzysta z preferencji podatkowych tak długo, jak długo działa w granicach określonych przez ustawę i nie dokonuje wypłaty środków, co przypomina mechanizm estońskiego CIT-u. Powyższe nie dotyczy działalności, które zostały objęte stawką sankcyjną 25%. Oczywiście działalność taka nie została zakazana, jednak jej opodatkowanie powoduje, że jest ona istotnie mniej opłacalna. Rozwiązanie to pełni funkcję dyscyplinującą i ma na celu zachowanie fundacji rodzinnej jako podmiotu służącego przede wszystkim zarządzaniu majątkiem, a nie prowadzeniu szerokiej działalności operacyjnej. O jakiej zatem działalności mowa? Ustawodawca przewidział katalog działalności, których fundacja może się podejmować, a jest to m. in.: Szczególne znaczenie mają regulacje dotyczące ukrytych zysków, które obejmują szeroki katalog świadczeń. Do tej kategorii zaliczono m.in. odsetki, prowizje, wynagrodzenia i inne opłaty od jakiegokolwiek rodzaju pożyczki udzielonej fundacji przez beneficjenta i podmioty powiązane z beneficjentem, darowizny od fundacji, usługi doradcze oraz transakcje realizowane na warunkach odbiegających od rynkowych. Oczywiście takie ukryte zyski będą również opodatkowane stawką 15% jak bezpośrednie świadczenia na rzecz beneficjentów. Świadczenia otrzymywane przez beneficjentów fundacji rodzinnej kwalifikowane są jako dochody z innych źródeł w podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednocześnie ustawodawca wyłączył je z opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn. Pełnym zwolnieniem z podatku dochodowego od osób fizycznych przy wypłacie świadczeń, objęci są fundator oraz najbliżsi członkowie jego rodziny (zerowa grupa podatkowa). W odniesieniu do dalszych kręgów beneficjentów, tj. z I i II grupy podatkowej, przewidziano preferencyjną stawkę podatku, tj.10%, natomiast w pozostałych przypadkach zastosowanie znajduje stawka 15%. Istotnym zagadnieniem pozostaje również wpływ zmiany rezydencji podatkowej fundatora na opodatkowanie świadczeń z fundacji rodzinnej. Zmiana ta może skutkować obowiązkiem zapłaty podatku od niezrealizowanych zysków. W konsekwencji decyzja o zmianie rezydencji podatkowej powinna być każdorazowo poprzedzona analizą skutków podatkowych, zarówno w państwie opuszczanym, jak i w państwie nowej rezydencji, w szczególności w kontekście przyszłych wypłat świadczeń z fundacji rodzinnej. Podsumowanie. Po dwóch latach obowiązywania przepisów fundacja rodzinna jawi się jako instytucja o wyraźnie podatkowym charakterze. Preferencje podatkowe, które legły u podstaw jej wprowadzenia, skutecznie zachęciły przedsiębiorców do korzystania z tego rozwiązania, jednocześnie jednak zostały obudowane rozbudowanym systemem zabezpieczeń fiskalnych. Z perspektywy praktycznej fundacja rodzinna wymaga każdorazowo indywidualnego podejścia, zarówno na etapie jej tworzenia, jak i bieżącego funkcjonowania. Złożoność regulacji podatkowych oraz zapowiadane zmiany legislacyjne powodują, że jej atrakcyjność powinna być oceniana nie tylko przez pryzmat bieżących preferencji, lecz również długoterminowych konsekwencji podatkowych. Zostaw to pole puste NEWSLETTER Zarejestruj się, aby uzyskać bezpłatny poradnik 'SENT 2026 – kompleksowy poradnik dla branży TSL oraz producentów odzieży i obuwia.” Wyrażam zgodę na otrzymywanie newslettera oraz na przetwarzanie danych osobowych zgodnie z Polityką prywatności. Sprawdź swoją skrzynkę odbiorczą albo katalog spam i potwierdź swoją subskrypcję. Zostaw to pole puste NEWSLETTER Zarejestruj się, aby uzyskać bezpłatny poradnik 'SENT 2026 – kompleksowy poradnik dla branży TSL oraz producentów odzieży i obuwia.” Wyrażam zgodę na otrzymywanie newslettera oraz na przetwarzanie danych osobowych zgodnie z Polityką prywatności. Sprawdź swoją skrzynkę odbiorczą albo katalog spam i potwierdź swoją subskrypcję.
Charakter prawny i funkcja systemu SENT. System monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (SENT), uregulowany ustawą z dnia 9 marca 2017 r., stanowi instrument administracyjnoprawny służący realizacji funkcji kontrolnej państwa w obszarze obrotu towarowego. Jego zadaniem jest gromadzenie i przetwarzanie danych dotyczących przewozu określonych kategorii towarów, uznanych przez ustawodawcę za podwyższonego ryzyka z perspektywy interesu fiskalnego oraz bezpieczeństwa obrotu gospodarczego. Zakres zastosowania SENT nie ma charakteru statycznego. Ustawodawca konsekwentnie poszerza katalog towarów oraz zdarzeń podlegających obowiązkowi zgłoszenia, dostosowując system do zmieniających się realiów rynkowych i identyfikowanych obszarów nadużyć. Kolejny etap rozbudowy systemu SENT został zapoczątkowany rozporządzeniem Ministra Finansów i Gospodarki z dnia 10 września 2025 r., wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w ustawie o SENT. Akt ten wprowadza nowe grupy towarowe objęte obowiązkiem monitorowania, w szczególności towary z branży odzieżowej i obuwniczej. Zgodnie z przepisami przejściowymi, regulacje te wejdą w życie po upływie sześciu miesięcy od dnia ogłoszenia, tj. z dniem 17 marca 2026 r., co ma umożliwić przedsiębiorcom dostosowanie procedur operacyjnych i systemów informatycznych. Rozszerzenie katalogu towarów monitorowanych. Od wskazanej daty obowiązek zgłoszenia przewozu w systemie SENT obejmie przewóz następujących towarów, klasyfikowanych według Nomenklatury Scalonej (CN): Wprowadzenie progów ilościowych i wagowych świadczy o intencji ustawodawcy, aby obowiązek monitorowania obejmował przede wszystkim przewozy o charakterze handlowym, a nie incydentalnym. Obowiązki formalne i rola PUESC. Zgłaszanie przewozów objętych SENT odbywa się za pośrednictwem Platformy Usług Elektronicznych Skarbowo-Celnych (PUESC). Podmioty zobowiązane do dokonania zgłoszenia muszą posiadać aktywne konto w systemie oraz aktualne dane identyfikacyjne. Dotyczy to również osób działających w imieniu przedsiębiorców, którym należy nadać odpowiednie uprawnienia funkcjonalne. W praktyce oznacza to konieczność wcześniejszej weryfikacji statusu rejestracyjnego przedsiębiorstwa, jeszcze przed wejściem w życie nowych regulacji. Pomimo rozszerzenia zakresu przedmiotowego SENT, ustawodawca zachował określone wyłączenia, mające istotne znaczenie dla prawidłowej kwalifikacji obowiązków przewoźnika. Obowiązek zgłoszenia nie znajdzie zastosowania m.in. w przypadku przewozów: -towarów pochodzących z państw trzecich, które zostały dopuszczone do swobodnego obrotu na terytorium UE w ramach procedury celnej 42 00, jeżeli zakończenie przewozu następuje w innym państwie członkowskim; -którym nie towarzyszy faktura w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, dokumentująca dostawę, wewnątrzwspólnotową dostawę lub eksport towarów; -realizowanych przez podmioty posiadające status upoważnionego przedsiębiorcy (AEO) albo objęte umową o współdziałanie zawartą z Szefem Krajowej Administracji Skarbowej, o ile spełnione są przesłanki określone w art. 5 lub 6 ustawy o SENT. Planowane dalsze modyfikacje systemu SENT. Równolegle procedowane są projekty zmian ustawowych i wykonawczych, których celem jest dalsze uszczelnienie systemu. Na szczególną uwagę zasługuje propozycja objęcia SENT przewozów betonu, co stanowi istotną ingerencję regulacyjną w sektor budowlany. Projektodawca przewiduje jednak rozwiązania uwzględniające specyfikę tego rynku, w tym możliwość zgłaszania okresowych umów dostaw jednym zgłoszeniem oraz przeniesienie obowiązku zamknięcia zgłoszenia na podmiot wysyłający w przypadku dostaw do osób fizycznych. Dodatkowo planowane są zmiany obejmujące m.in.: -sankcjonowanie braku potwierdzenia odbioru towaru w SENT, -objęcie obowiązkiem zgłoszenia przemieszczeń międzymagazynowych w ramach jednego podmiotu, -modyfikację terminów potwierdzania odbioru, -rewizję limitów wyłączających obowiązek monitorowania dla niektórych towarów w opakowaniach jednostkowych. Autorka: Zofia ZielińskaAplikantka radcowska w Trans Lawyers
Przeładowanie pojazdu to nie tylko naruszenie przepisów o ruchu drogowym – to przede wszystkim realne zagrożenie dla bezpieczeństwa uczestników ruchu oraz istotny czynnik przyspieszający zużycie nawierzchni dróg. W szczególności pojazdy o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony, powszechnie wykorzystywane w transporcie drogowym i działalności usługowej, są często kontrolowane przez uprawnione służby – Inspekcję Transportu Drogowego oraz Policję – pod kątem zgodności masy z danymi technicznymi. Nieprawidłowości w tym zakresie pociągają za sobą konsekwencje finansowe i administracyjne, a ich skala i charakter zależą od stopnia naruszenia przepisów oraz okoliczności sprawy. Podstawa prawna kontroli masy pojazdów. Podstawą działania organów kontrolnych jest Prawo o ruchu drogowym oraz akty wykonawcze do tej ustawy, które precyzują dopuszczalne masy i wymiary pojazdów. Zasadniczym celem tych przepisów jest zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, ochrony nawierzchni i elementów infrastruktury oraz ograniczenie negatywnego wpływu transportu drogowego na środowisko. Przepisy określają, że pojazd, jego skład oraz ładunek nie mogą przekraczać dopuszczalnej masy całkowitej (DMC) ustalonej przez producenta i wpisanej do dowodu rejestracyjnego. Przekroczenie tych limitów może stanowić naruszenie przepisów ruchu drogowego oraz uzasadniać konsekwencje administracyjno-finansowe. Organy kontroli mają uprawnienia do zatrzymywania pojazdów, ważenia ich w ruchu oraz skierowania na stanowisko kontrolne celem ponownego zważenia. Jest to szczególnie częste w odniesieniu do pojazdów ciężarowych, dostawczych oraz kombi przewożących towary o znaczącej masie. Czym jest przeładowanie pojazdu do 3,5 tony? Przeładowanie pojazdu ma miejsce, gdy masa rzeczywista całkowita pojazdu przekracza jego dopuszczalną masę całkowitą określoną w dokumentach technicznych. Dotyczy to zarówno masy ogólnej, jak i masy na poszczególnych osiach pojazdu. Nawet niewielkie przekroczenie DMC może skutkować koniecznością zatrzymania pojazdu przez służby kontrolne, gdyż wpływa na zdolność techniczną pojazdu — a tym samym na bezpieczeństwo jego użytkowania. Wysokość kar za przeładowanie pojazdów do 3,5 tony. Skutki wykrycia przeładowania pojazdu można podzielić na kary o charakterze mandatowym oraz administracyjnym, a także inne środki prawne stosowane przez organy kontrolne. Kary mandatowe. Przy stwierdzeniu przeładowania funkcjonariusz ITD lub Policji może nałożyć mandat karny. Wysokość mandatu zależy od tego, o ile realnie przekroczono dopuszczalną masę pojazdu, oraz od praktyki organów w danym regionie. Standardowo mandaty w takim przypadku zaczynają się od kilkuset złotych (np. 500–1000 zł) przy nieznacznym przekroczeniu masy, a ich poziom rośnie wraz z wartością naruszenia. W skrajnych przypadkach, w szczególności przy rażącym przekroczeniu DMC i zagrożeniu bezpieczeństwa, mandat może być znacząco wyższy. Kary administracyjne. Niezależnie od mandatu, jeśli organ kontrolny uzna, że doszło do poważnego naruszenia, może nałożyć karę administracyjną. Kary te są często stosowane w przypadkach, gdy naruszenie ma charakter powtarzalny lub gdy ocena stopnia naruszenia wskazuje na systemowy problem u danego przewoźnika. Ich wysokość jest określana w drodze decyzji administracyjnej i może być znacznie wyższa niż mandat. Dodatkowo organy kontrolne posiadają uprawnienie do zatrzymania dowodu rejestracyjnego pojazdu jeśli przeładowanie przekracza wartości dopuszczalne w sposób istotny, co może skutkować koniecznością przeorganizowania ładunku, ponownego ważenia i doprowadzenia pojazdu do stanu zgodnego z przepisami. Zmiany w przepisach. W ostatnich latach zasady kontroli masy i egzekwowania kar za przeładowanie zostały uszczelnione. Szczególne znaczenie miało wprowadzenie w 2022 roku przepisów, które wyraźnie określiły zakres sankcji stosowanych wobec pojazdów lekkich i dostawczych – w tym tych o DMC do 3,5 tony – oraz zwiększyły kompetencje służb kontrolnych w zakresie ważenia pojazdów w ruchu. Od 2023 roku Inspekcja Transportu Drogowego, wspólnie z Policją, dysponuje poszerzonymi uprawnieniami do zatrzymywania pojazdów do kontroli masy i wymiarów, a także do bezpośredniego nakładania kar administracyjnych za stwierdzone naruszenia. Zmiany te wynikają z potrzeby skuteczniejszego przeciwdziałania nieuczciwym praktykom przewoźników oraz poprawy bezpieczeństwa na drogach. Wprowadzone rozwiązania powodują, że nawet drobne przekroczenie dopuszczalnej masy pojazdu jest traktowane poważnie i może skutkować zarówno natychmiastowym mandatem, jak i długotrwałą decyzją administracyjną. Kto odpowiada za przeładowanie pojazdu? Pytanie o odpowiedzialność za przeładowanie pojazdu ma charakter zarówno techniczny, jak i organizacyjny. Odpowiedzialność może spoczywać na kilku podmiotach: W praktyce kontrolnej organ ocenia stopień załadunku pojazdu na miejscu i może skierować zarzut zarówno wobec kierowcy, jak i przewoźnika, szczególnie jeżeli naruszenia powtarzają się lub wynikają z braku właściwego nadzoru. Odwołanie od nałożonej kary. Gdy organ kontrolny stwierdzi przeładowanie pojazdu i wyda decyzję (np. o karze administracyjnej), taka decyzja podlega prawu do odwołania zgodnie z art. 127 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten stanowi, że strona, której wydano decyzję administracyjną, może wnieść odwołanie do organu wyższego stopnia w terminie określonym w decyzji (zwykle 14 dni od dnia doręczenia). Odwołanie powinno zawierać: Organ odwoławczy bada, czy decyzja została wydana zgodnie z prawem i w oparciu o prawidłowo ustalone okoliczności. W praktyce odwołanie może skutkować uchyleniem decyzji, zmianą kary lub pozostawieniem jej w mocy. Inne konsekwencje przeładowania pojazdu. Poza karami finansowymi, mandatem i możliwością zatrzymania dowodu rejestracyjnego, przeładowanie ma inne skutki praktyczne. Najpoważniejsze z nich wiążą się z bezpieczeństwem – przeładowany pojazd zachowuje się inaczej w ruchu drogowym, ma wydłużoną drogę hamowania i zwiększone ryzyko wypadku, co może skutkować odpowiedzialnością cywilną oraz trudnościami przy dochodzeniu odszkodowania przez ubezpieczyciela. Ponadto, istnieje ryzyko, że ubezpieczyciel odmówi wypłaty odszkodowania, jeżeli szkoda powstała w wyniku naruszenia przepisów dotyczących dopuszczalnej masy pojazdu. W efekcie szkody spowodowane przez przeładowanie mogą przekroczyć samo obciążenie finansowe wynikające z kary – mogą generować szereg kosztów związanych z naprawą pojazdu, roszczeniami osób trzecich oraz utratą dobrego imienia przewoźnika. Podsumowanie. Przeładowanie pojazdów do 3,5 tony jest naruszeniem, które niesie za sobą konkretne konsekwencje prawne i finansowe. Wymienione przepisy i praktyka kontrolna wskazują, że: W kontekście zaostrzonych kontroli oraz zwiększonej dostępności technik ważenia pojazdów w ruchu, przedsiębiorcy i kierowcy powinni szczególnie dbać o zgodność masy ładunku z przepisami – nie tylko z uwagi na kary, ale przede wszystkim dla bezpieczeństwa własnego i innych uczestników ruchu drogowego.
Gdy kontrahent staje się niewypłacalny, możliwości odzyskania należności stają się coraz bardziej nikłe. Nawet najlepsi eksperci nie są w stanie w takiej sytuacji wesprzeć klienta. Na szczęście z pomocą przychodzą przepisy prawa podatkowego, które nieco łagodzą negatywne konsekwencje braku płatności za zrealizowane usługi. Zapraszamy do zapoznania się z artykułem, w którym odpowiemy na najważniejsze pytania. Czy nieściągalną należność można zaliczyć do kosztów? Co z podatkiem VAT, który został już odprowadzony do urzędu skarbowego? Poniżej przedstawiamy najważniejsze rozwiązania przewidziane w przepisach podatkowych. Nieściągalne wierzytelności w podatku dochodowym (CIT). Przepisy podatkowe przewidują dwie podstawowe ścieżki rozliczenia nieściągalnych wierzytelności w podatku dochodowym: jednorazowe zaliczenie wierzytelności w koszty podatkowe albo rozliczenie jej poprzez odpisy aktualizujące. Jednorazowe zaliczenie wierzytelności w koszty podatkowe. Jednorazowe ujęcie nieściągalnej wierzytelności w kosztach uzyskania przychodu jest możliwe, ale wyłącznie po spełnieniu ściśle określonych warunków. Po pierwsze, wierzytelność musi zostać uprzednio zarachowana jako przychód należny oraz odpisana jako nieściągalna w ewidencji księgowej. Po drugie, jej nieściągalność musi zostać odpowiednio udokumentowana. Ustawodawca wskazuje kilka równorzędnych form dokumentowania nieściągalności. Może to być postanowienie organu egzekucyjnego o bezskuteczności egzekucji, postanowienie sądu o oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości z uwagi na brak majątku dłużnika, umorzeniu albo zakończeniu postępowania upadłościowego. Alternatywą jest sporządzenie przez podatnika protokołu, z którego wynika, że przewidywane koszty dochodzenia wierzytelności byłyby równe albo wyższe od jej wartości (brak ekonomicznych podstaw do dochodzenia zwrotu należności). Przepisy nie określają wzoru takiego protokołu, jednak z praktyki organów podatkowych wynika, że powinien on zawierać realne i szczegółowe wyliczenie kosztów – m.in. opłat sądowych, kosztów zastępstwa procesowego, kosztów egzekucyjnych, zaliczek na biegłych czy kosztów obsługi prawnej. Należy przy tym pamiętać, że zaliczenie wierzytelności do kosztów podatkowych nie ma charakteru definitywnego. W przypadku późniejszego odzyskania należności powstaje obowiązek wykazania jej jako przychodu podatkowego. Odpisy aktualizujące jako koszt podatkowy. Jeżeli podatnik nie dysponuje dokumentami pozwalającymi na jednorazowe zaliczenie wierzytelności do kosztów (czasem przedsiębiorcy nie chcą czekać przykładowo do zakończenia postępowania egzekucyjnego, skoro już na początku postępowania widać, że dłużnik nie posiada majątku, a na rachunku bankowym jest 20 zbiegów), alternatywą jest dokonanie odpisu aktualizującego. Odpis taki może zostać uznany za koszt podatkowy, o ile spełnione są określone warunki. Po pierwsze, wierzytelność musi być wcześniej rozpoznana jako przychód należny. Po drugie, odpis musi zostać dokonany zgodnie z przepisami o rachunkowości. Po trzecie, muszą wystąpić okoliczności uprawdopodobniające jej nieściągalność (ustawa wprowadza katalog otwarty tych przyczyn a nie jak w przypadku nieściągalności wierzytelności). Do takich okoliczności zalicza się w szczególności śmierć dłużnika, jego wykreślenie z CEIDG, postawienie w stan likwidacji, ogłoszenie upadłości, otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego. Odpisy aktualizujące powinny odzwierciedlać rzeczywisty stopień prawdopodobieństwa zapłaty. Dłużnicy zagraniczni a nieściągalne wierzytelności. Polskie przepisy podatkowe nie różnicują sytuacji dłużników krajowych i zagranicznych. Postępowania upadłościowe lub restrukturyzacyjne prowadzone poza Polską, np. w Niemczech, mogą stanowić podstawę do rozpoznania nieściągalności wierzytelności lub dokonania odpisu aktualizującego. Warunkiem jest jednak posiadanie odpowiedniej dokumentacji – w szczególności oryginału lub notarialnie poświadczonego odpisu postanowienia zagranicznego sądu wraz z tłumaczeniem na język polski. Korekta VAT – ulga na złe długi. Niezależnie od rozliczeń w podatku dochodowym, przedsiębiorca może skorzystać również z dobrodziejstwa w podatku VAT. Przepisy pozwalają na skorygowanie podatku należnego, jeżeli spełnione są określone warunki. Podstawowym warunkiem jest brak zapłaty należności w terminie 90 dni od upływu terminu płatności wskazanego na fakturze lub w umowie. Ponadto wierzyciel musi być czynnym podatnikiem VAT, a od końca roku, w którym została wystawiona faktura, nie mogą upłynąć 3 lata. Podsumowanie. Nieopłacona faktura nie musi oznaczać, że przedsiębiorca ponosi pełny ciężar podatkowy transakcji, która faktycznie nie przyniosła mu przychodu. Przepisy CIT (odpowiednio również PIT) i VAT przewidują mechanizmy pozwalające na ograniczenie negatywnych skutków braku zapłaty, jednak ich zastosowanie wymaga spełnienia konkretnych warunków i odpowiedniego udokumentowania sytuacji. W praktyce kluczowe znaczenie ma szybka reakcja, gromadzenie dowodów oraz świadome wybranie właściwej ścieżki podatkowej. Każda sprawa wymaga indywidualnego podejścia, zwłaszcza gdy jest ona związana z prawem podatkowym, dlatego najlepiej jeśli skonsultujesz swój przypadek z ekspertem. Zapraszamy do kontaktu z naszą Kancelarią, chętnie wesprzemy przedsiębiorców w tak trudnej sytuacji jak niewypłacalność kontrahenta.
Designed by
Ustawienia języka:
