- Date: 12.03.2026

Poznaj zasady transportu kombinowanego w świetle Dyrektywy 92/106/EWG i Ustawy o transporcie drogowym. Sprawdź jakie wymogi musi spełniać odcinek drogowy i jakie korzyści prawne przysługują przewoźnikom. Czym jest transport kombinowany? Transport kombinowany został uregulowany w Dyrektywie Rady 92/106/EWG, która została zaimplementowana w polskim system w Ustawie o transporcie drogowym. Zgodnie z tymi przepisami: „Transport kombinowany to przewóz towarów, podczas którego ciężarówka, przyczepa, naczepa z ciągnikiem lub bez, nadwozie wymienne lub kontener wykorzystują drogę w początkowym lub końcowym etapie przejazdu, a na pozostałym odcinku korzystają z usług kolei, żeglugi śródlądowej lub transportu morskiego”. W literaturze prawniczej przyjmuje się, że transport kombinowany wymaga jedności trzech elementów:– jednostki ładunkowej (brak przeładunku towaru, jedynie zmiana środka transportu),– odcinka głównego (kolej, woda),– odcinka drogowego (ograniczonego terytorialnie). Ich tożsamość i spełnienie limitów kilometrowych jest warunkiem koniecznym uznania przewozu za kombinowany i skorzystania z przywilejów prawnych. Jak działa transport kombinowany w praktyce? W praktyce oznacza to, że transport musi być tak zaplanowany, aby odcinek drogowy (dowóz do terminala lub odwóz z terminala) był jak najkrótszy. Z mocy prawa operacja logistyczna zyskuje status „kombinowanej”, jeśli: Instytucja ta pełni funkcję proekologiczną i odciąża infrastrukturę drogową. W zamian za rezygnację z długodystansowego transportu drogowego, państwo oferuje przewoźnikom szereg ułatwień, m.in. w zakresie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdów (do 44 ton). Rola dokumentacji w transporcie kombinowanym Dokument przewozowy to kluczowy element w branży TSL, który w transporcie kombinowanym pełni dodatkowe funkcje: Kto jest w lepszej sytuacji prawnej? Przywileje transportu kombinowanego Aby poprawnie zakreślić korzyści płynące z tej instytucji, należy odnieść ją do standardowego transportu drogowego. Wobec zakazów ruchu: Wobec obciążeń fiskalnych: Wobec limitów technicznych: Uprawnienia przewoźnika w transporcie kombinowanym Przewoźnik realizujący odcinek drogowy w ramach transportu kombinowanego zyskuje specyficzną pozycję prawną. Oznacza to, że: Autor: Mateusz PernakPrawnik w Trans Lawyers Kancelaria Prawna

Odzyskiwanie należności pieniężnych w polskim systemie prawnym może być procesem czasochłonnym, jednak ustawodawca przewidział instrumenty umożliwiające wierzycielom szybkie i efektywne dochodzenie roszczeń. Odpowiedzią ustawodawcy na potrzebę usprawnienia postępowań o zapłatę jest postępowanie upominawcze, a w szczególności elektroniczne postępowanie upominawcze (EPU), prowadzone przez tzw. eSąd. Instytucja ta pozwala wierzycielom na uzyskanie tytułu egzekucyjnego w relatywnie krótkim czasie, przy minimalnym zaangażowaniu formalnym i kosztowym. Nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym Postępowanie upominawcze jest uproszczonym trybem rozpoznawania spraw o zapłatę, w którym sąd, na podstawie twierdzeń powoda zawartych w pozwie, może wydać nakaz zapłaty bez przeprowadzania rozprawy. Zgodnie z art. 4801 § 1 KPC, jeżeli powód dochodzi roszczenia pieniężnego albo świadczenia innych rzeczy zamiennych, a w innych przypadkach – jeżeli przepis szczególny tak stanowi. Głównym elementem tego trybu jest nakaz zapłaty, który sąd wydaje na posiedzeniu niejawnym, bez przeprowadzania rozprawy i bez wysłuchania pozwanego. Nakaz ten zobowiązuje dłużnika do spełnienia świadczenia w terminie dwóch tygodni od doręczenia albo do wniesienia sprzeciwu. Brak sprzeciwu skutkuje uprawomocnieniem się nakazu zapłaty, który po nadaniu klauzuli wykonalności staje się tytułem wykonawczym i może następnie stanowić podstawę do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Elektroniczne postępowanie upominawcze (EPU) Szczególną odmianą postępowania upominawczego jest elektroniczne postępowanie upominawcze, uregulowane w art. 505²⁸–505³⁹ kodeksu postępowania cywilnego. Postępowanie to prowadzone jest wyłącznie przez Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie, VI Wydział Cywilny, przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego. EPU charakteryzuje się znacznym stopniem formalnego uproszczenia. Pozew składany jest wyłącznie w formie elektronicznej, bez konieczności załączania dokumentów, a opłata sądowa wynosi jedynie 1,25% wartości przedmiotu sporu, co czyni to postępowanie szczególnie atrakcyjnym dla podmiotów dochodzących roszczeń w sposób powtarzalny oraz przedsiębiorców. Sąd wydaje nakaz zapłaty wyłącznie na podstawie twierdzeń powoda, bez badania dowodów. Jeżeli pozwany nie wniesie sprzeciwu, nakaz zapłaty uzyskuje moc prawomocnego orzeczenia, co umożliwia szybkie skierowanie sprawy do egzekucji komorniczej. Z perspektywy powoda istotne znaczenie ma fakt, że ciężar procesowy w początkowej fazie postępowania jest ograniczony, a inicjatywa obronna przerzucona zostaje na pozwanego. Rola sprzeciwu i dalszy bieg sprawy Zgodnie z art. 505³⁶ § 1 KPC, wniesienie sprzeciwu od nakazu zapłaty w EPU powoduje utratę mocy nakazu zapłaty, a sprawa przekazywana jest do sądu właściwego według zasad ogólnych. Na tym etapie postępowanie toczy się już w trybie „tradycyjnym”, z obowiązkiem przedstawienia dowodów na poparcie roszczenia. Dla wierzyciela oznacza to, że EPU stanowi skuteczny mechanizm selekcyjny: w przypadku dłużników biernych pozwala na szybkie uzyskanie tytułu wykonawczego, natomiast wobec dłużników aktywnie broniących się umożliwia przejście do postępowania zwykłego bez utraty dotychczasowych czynności procesowych, w szczególności w zakresie przerwania biegu przedawnienia. Znaczenie EPU w windykacji należności Elektroniczne postępowanie upominawcze pełni istotną rolę w racjonalnej strategii dochodzenia należności. Pozwala ono przede wszystkim na: Elektroniczne postępowanie upominawcze jest obecnie jednym z najszybszych i najbardziej efektywnych sposobów odzyskiwania pieniędzy w polskim postępowaniu cywilnym. Umożliwia sprawne uzyskanie nakazu zapłaty i realną ochronę interesów wierzyciela przy minimalnych kosztach i formalnościach. Co istotne, prawomocny nakaz zapłaty wydany w elektronicznym postępowaniu upominawczym ma taką samą moc prawną jak prawomocny nakaz zapłaty wydany w tradycyjnym postępowaniu upominawczym. Autorka: Zofia ZielińskaAplikantka radcowska w Trans Lawyers Kancelaria Prawna

Instytucja fundacji rodzinnej od momentu wejścia w życie przepisów budzi szczególne zainteresowanie nie tylko z perspektywy sukcesji majątkowej, lecz przede wszystkim w kontekście rozwiązań podatkowych. Choć fundacja rodzinna została zaprojektowana jako narzędzie umożliwiające wielopokoleniowe zarządzanie majątkiem rodzinnym, to właśnie preferencje podatkowe – połączone z rozbudowanymi mechanizmami zabezpieczającymi – w praktyce zadecydowały o skali zainteresowania tą formą prawną. Po dwóch latach obowiązywania przepisów o fundacji rodzinnej można dokonać syntetycznej analizy kluczowych zasad opodatkowania tej instytucji. Tym bardziej że od samego początku regulacje te były przedmiotem publicznej debaty, a ustawodawca zapowiadał możliwość ograniczenia ich atrakcyjności podatkowej. W efekcie fundacja rodzinna funkcjonuje obecnie w otoczeniu prawnym, które z jednej strony oferuje istotne preferencje, z drugiej zaś wprowadza liczne instrumenty mające przeciwdziałać nadużyciom podatkowym. Jednym z kluczowych mechanizmów fundacji rodzinnej jest wypłata świadczeń na rzecz beneficjentów. Wypłata świadczeń o charakterze niepieniężnym podlega opodatkowaniu na tych samych zasadach co świadczenia pieniężne. Częstym przykładem świadczeń niepieniężnych pojawiających się w praktyce kancelarii jest nieodpłatne udostępnienie nieruchomości należącej do fundacji rodzinnej na cele osobiste beneficjenta. Takie udostępnienie nieruchomości podlega opodatkowaniu 15% (czyli tak samo jak wypłaty o charakterze pieniężnym), stawką podatku dochodowego od osób prawnych, a podstawę opodatkowania stanowi rynkowa wartość czynszu. Fundacja rodzinna korzysta z preferencji podatkowych tak długo, jak długo działa w granicach określonych przez ustawę i nie dokonuje wypłaty środków, co przypomina mechanizm estońskiego CIT-u. Powyższe nie dotyczy działalności, które zostały objęte stawką sankcyjną 25%. Oczywiście działalność taka nie została zakazana, jednak jej opodatkowanie powoduje, że jest ona istotnie mniej opłacalna. Rozwiązanie to pełni funkcję dyscyplinującą i ma na celu zachowanie fundacji rodzinnej jako podmiotu służącego przede wszystkim zarządzaniu majątkiem, a nie prowadzeniu szerokiej działalności operacyjnej. O jakiej zatem działalności mowa? Ustawodawca przewidział katalog działalności, których fundacja może się podejmować, a jest to m. in.: Szczególne znaczenie mają regulacje dotyczące ukrytych zysków, które obejmują szeroki katalog świadczeń. Do tej kategorii zaliczono m.in. odsetki, prowizje, wynagrodzenia i inne opłaty od jakiegokolwiek rodzaju pożyczki udzielonej fundacji przez beneficjenta i podmioty powiązane z beneficjentem, darowizny od fundacji, usługi doradcze oraz transakcje realizowane na warunkach odbiegających od rynkowych. Oczywiście takie ukryte zyski będą również opodatkowane stawką 15% jak bezpośrednie świadczenia na rzecz beneficjentów. Świadczenia otrzymywane przez beneficjentów fundacji rodzinnej kwalifikowane są jako dochody z innych źródeł w podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednocześnie ustawodawca wyłączył je z opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn. Pełnym zwolnieniem z podatku dochodowego od osób fizycznych przy wypłacie świadczeń, objęci są fundator oraz najbliżsi członkowie jego rodziny (zerowa grupa podatkowa). W odniesieniu do dalszych kręgów beneficjentów, tj. z I i II grupy podatkowej, przewidziano preferencyjną stawkę podatku, tj.10%, natomiast w pozostałych przypadkach zastosowanie znajduje stawka 15%. Istotnym zagadnieniem pozostaje również wpływ zmiany rezydencji podatkowej fundatora na opodatkowanie świadczeń z fundacji rodzinnej. Zmiana ta może skutkować obowiązkiem zapłaty podatku od niezrealizowanych zysków. W konsekwencji decyzja o zmianie rezydencji podatkowej powinna być każdorazowo poprzedzona analizą skutków podatkowych, zarówno w państwie opuszczanym, jak i w państwie nowej rezydencji, w szczególności w kontekście przyszłych wypłat świadczeń z fundacji rodzinnej. Podsumowanie. Po dwóch latach obowiązywania przepisów fundacja rodzinna jawi się jako instytucja o wyraźnie podatkowym charakterze. Preferencje podatkowe, które legły u podstaw jej wprowadzenia, skutecznie zachęciły przedsiębiorców do korzystania z tego rozwiązania, jednocześnie jednak zostały obudowane rozbudowanym systemem zabezpieczeń fiskalnych. Z perspektywy praktycznej fundacja rodzinna wymaga każdorazowo indywidualnego podejścia, zarówno na etapie jej tworzenia, jak i bieżącego funkcjonowania. Złożoność regulacji podatkowych oraz zapowiadane zmiany legislacyjne powodują, że jej atrakcyjność powinna być oceniana nie tylko przez pryzmat bieżących preferencji, lecz również długoterminowych konsekwencji podatkowych. Autorka: Patrycja KulakAplikantka radcowska w Trans Lawyers Kancelaria Prawna

Charakter prawny i funkcja systemu SENT. System monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (SENT), uregulowany ustawą z dnia 9 marca 2017 r., stanowi instrument administracyjnoprawny służący realizacji funkcji kontrolnej państwa w obszarze obrotu towarowego. Jego zadaniem jest gromadzenie i przetwarzanie danych dotyczących przewozu określonych kategorii towarów, uznanych przez ustawodawcę za podwyższonego ryzyka z perspektywy interesu fiskalnego oraz bezpieczeństwa obrotu gospodarczego. Zakres zastosowania SENT nie ma charakteru statycznego. Ustawodawca konsekwentnie poszerza katalog towarów oraz zdarzeń podlegających obowiązkowi zgłoszenia, dostosowując system do zmieniających się realiów rynkowych i identyfikowanych obszarów nadużyć. Kolejny etap rozbudowy systemu SENT został zapoczątkowany rozporządzeniem Ministra Finansów i Gospodarki z dnia 10 września 2025 r., wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w ustawie o SENT. Akt ten wprowadza nowe grupy towarowe objęte obowiązkiem monitorowania, w szczególności towary z branży odzieżowej i obuwniczej. Zgodnie z przepisami przejściowymi, regulacje te wejdą w życie po upływie sześciu miesięcy od dnia ogłoszenia, tj. z dniem 17 marca 2026 r., co ma umożliwić przedsiębiorcom dostosowanie procedur operacyjnych i systemów informatycznych. Rozszerzenie katalogu towarów monitorowanych. Od wskazanej daty obowiązek zgłoszenia przewozu w systemie SENT obejmie przewóz następujących towarów, klasyfikowanych według Nomenklatury Scalonej (CN): Wprowadzenie progów ilościowych i wagowych świadczy o intencji ustawodawcy, aby obowiązek monitorowania obejmował przede wszystkim przewozy o charakterze handlowym, a nie incydentalnym. Obowiązki formalne i rola PUESC. Zgłaszanie przewozów objętych SENT odbywa się za pośrednictwem Platformy Usług Elektronicznych Skarbowo-Celnych (PUESC). Podmioty zobowiązane do dokonania zgłoszenia muszą posiadać aktywne konto w systemie oraz aktualne dane identyfikacyjne. Dotyczy to również osób działających w imieniu przedsiębiorców, którym należy nadać odpowiednie uprawnienia funkcjonalne. W praktyce oznacza to konieczność wcześniejszej weryfikacji statusu rejestracyjnego przedsiębiorstwa, jeszcze przed wejściem w życie nowych regulacji. Pomimo rozszerzenia zakresu przedmiotowego SENT, ustawodawca zachował określone wyłączenia, mające istotne znaczenie dla prawidłowej kwalifikacji obowiązków przewoźnika. Obowiązek zgłoszenia nie znajdzie zastosowania m.in. w przypadku przewozów: -towarów pochodzących z państw trzecich, które zostały dopuszczone do swobodnego obrotu na terytorium UE w ramach procedury celnej 42 00, jeżeli zakończenie przewozu następuje w innym państwie członkowskim; -którym nie towarzyszy faktura w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, dokumentująca dostawę, wewnątrzwspólnotową dostawę lub eksport towarów; -realizowanych przez podmioty posiadające status upoważnionego przedsiębiorcy (AEO) albo objęte umową o współdziałanie zawartą z Szefem Krajowej Administracji Skarbowej, o ile spełnione są przesłanki określone w art. 5 lub 6 ustawy o SENT. Planowane dalsze modyfikacje systemu SENT. Równolegle procedowane są projekty zmian ustawowych i wykonawczych, których celem jest dalsze uszczelnienie systemu. Na szczególną uwagę zasługuje propozycja objęcia SENT przewozów betonu, co stanowi istotną ingerencję regulacyjną w sektor budowlany. Projektodawca przewiduje jednak rozwiązania uwzględniające specyfikę tego rynku, w tym możliwość zgłaszania okresowych umów dostaw jednym zgłoszeniem oraz przeniesienie obowiązku zamknięcia zgłoszenia na podmiot wysyłający w przypadku dostaw do osób fizycznych. Dodatkowo planowane są zmiany obejmujące m.in.: -sankcjonowanie braku potwierdzenia odbioru towaru w SENT, -objęcie obowiązkiem zgłoszenia przemieszczeń międzymagazynowych w ramach jednego podmiotu, -modyfikację terminów potwierdzania odbioru, -rewizję limitów wyłączających obowiązek monitorowania dla niektórych towarów w opakowaniach jednostkowych. Autorka: Zofia ZielińskaAplikantka radcowska w Trans Lawyers
Designed by
Ustawienia języka: